Και τώρα τι; Φίλοι;
Μόνο φίλοι και εχθροί μωρό μου, τίποτα άλλο…
Δεν μου είπες ψέματα… ok θα το δεχτώ, αλλά σαν ψέμα δεν ισοδυναμεί ότι μου έκρυψες την αλήθεια; Δεν μου είπες ότι είσαι ακόμα με αυτήν. Πιστεύεις δεν χρειαζόταν να το ξέρω; Δεν με αφορά; Ίσως, δεν αφορά εμένα αλλά αφορά την καρδιά μου, τις ελπίδες μου την γαμημένη ζωή μου!
Ψυχή μου δεν ξέρω πως με βλέπεις δεν με νοιάζει εξάλλου αλλά πάρτο χαμπάρι ΔΕΝ είμαι παιχνίδι. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ.
Φίλοι λοιπόν;
Φίλε μου, να σου πω κάτι;
Υπάρχει ένας άνθρωπος, 800χμ μακριά μου που μόνο στην σκέψη του θέλω να κλάψω ενώ εκείνος δεν δίνει δεκάρα για μένα… Έχει ταλέντο στο λόγο και έτσι μπορεί να με ρίχνει εύκολα και εγώ να ξαναπέφτω.. Κι όταν συνειδητοποιώ την αλήθεια ή τόσο χαριτωμένα μου αποκαλύπτεται, πονάω.. Δεν λέω τίποτα αλλά πονάω. Την ίδια μέρα βρίσκομαι σε άλλη αγκαλιά και προσπαθώ να ξεχάσω..
Καταραμένες αναμνήσεις… Σταματήστε να υπάρχετε… Καταραμένο μυαλό σταμάτα να τον σκέφτεσαι.. ΔΕΝ αξίζει…
Μου έμαθε ένα πράγμα η ζωή, φίλε μου… Ο παράδεισος και η κόλαση εδώ είναι.. Αυτός μπορεί να ζει στον παράδεισο του τώρα… Μα θα δει την κόλαση σε λίγο.. Πλησιάζει.. Θα θελα πολύ να δω αν ΕΚΕΙΝΗ θα είναι εκεί να του κρατάει το χέρι. Εγώ πάντως φίλε μου θα γελάω μαζί του όπως κάνει αυτός τώρα…
Και που ξέρεις ίσως η κόλαση του είμαι εγώ… Όπως τον έκαψα κάποτε, ίσως τον ξανακάψω…
Ηρέμησα….
Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα ε;;;
Σε ευχαριστώ φίλε μου ….
G.I
3/01/09
