Γράφω όταν δεν είμαι καλά...

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά αλλά δεν γράφω... Τι μου έχεις κάνει και δεν γράφω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να ξεκολλήσω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να κοιτάξω άλλον άνδρα;

Τι μου έχεις κάνει και δεν είμαι αυτή που δεν ενδιαφέροταν για τους άνδρες; Αυτή που την ενδιέφερε να βγαίνει να βρίσκει άνδρες να τους χρησιμοποιεί και ύστερα από λίγο να πηγαίνει στον επόμενο;

Τι μου έχεις κάνει και ΔΕΝ θέλω να βγαίνω έξω; Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν; Ούτε στους φίλους μου;

Γιατί τώρα με σκοτώνεις; Γιατί;

Γιατί είσαι αδύναμος να αντέξεις;

Γιατί;

Γιατί να τελειώσει ? Αφού δεν κάναμε τον κύκλο μας καν... Δεν ζήσαμε αυτά που θέλαμε να ζήσουμε.. Μια ο στρατός τώρα αυτό.. Δεν ζήσαμε τίποτα.

Γιατί πάλι να γυρίσω εκεί... Γιατί...

Είναι ότι δεν ξέρω πως να συνεχίσω μόνη ....

Είναι που δεν ξέρω τι να κάνω....

Δεν ξέρω.....

Πως γίνετε να φτάνεις σε εκείνο το σημείο;

Πως γίνεται να υπάρχει αγάπη και να μην μπορεί να νικήσει τα εμπόδια;

Πως γίνεται στη μέση του ταξιδιού να τα παρατάς;

Πως γίνεται; Εσύ ο δυνατός;

Πως γίνεται να θες να με αφήσεις και να μην παλεύεις για όσα σου δίνω;

Μπορεί και εγώ να έκλεινα τα αυτιά μου... Μπορεί...

Αλλά γιατί τελειώνεις το ταξίδι μας; Είναι τόσο μικρό για μας!

ΕΜΑΣ, εμάς.. Που όλοι λέγαν ότι δεν θα κρατήσουμε... Κι όμως αντέξαμε..

Δεν ξέρω..... Δεν ξέρω πως να το χειριστώ....

Ζητάω πολλά...

Ίσως ζω στο δικό μου κόσμο... Και στο δικό μου κόσμο τα λίγα δεν είναι του τύπου μου.

Και αλήθεια θέλω πολλά από τη ζωή μου. Γιατί απλά τα λίγα είναι για τους μέτριους..

Δεν τα μπορώ τα λίγα.

Λίγα λέφτα, λίγη δουλειά, λίγος έρωτας.

Επίσης δεν μπορώ την αποτυχία και νομίζω πως αποτυγχάνω μαζί σου και στον έρωτα και στη ζωή μου. ..

Δεν σου έχω εμπιστοσύνη.. Δεν μπορώ.. Ίσως βαθειά δεν θέλω κιόλας. Και έχω αυτό το δικαίωμα..

Ένα Α κατέστρεψε τον κόσμο μου κάποτε...

Κάποτε... Είναι αστείο.. Κάποτε.. Αυτό το κάποτε θα κλείσει ένα χρόνο από τότε που έγινε..

Και από τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου πέρασα στη καλύτερη... Εσένα..

Αλλά δεν σε εμπιστεύομαι... Αυτό το κάποτε έκανε μεγάλο κακό στη καρδιά μου.

Κάθε φορά που δεν μου απαντάς σε μηνύματα βλέπω το πόσο κακό μου έκανε.. Κατεύθειαν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ βουνό θλίψης έρχεται πάνω.. Αναμνήσεις... Δεν με πονάνε τα γεγονότα αυτά καθαυτά.. Οι πράξεις του... Με πονάει ακόμη όμως το τι πέρασα μετά... Μπορώ να ξεχάσω ότι μέσα σε μια νύχτα με διέγραψε, με σκοτώσε, με ξέχασε, προχώρησε χωρίς καμία εξήγηση. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ... Αυτά μπορώ να τα ξεχάσω. Αυτά δεν με πονάνε. Δεν μπορώ να ξεχάσω όμως τι πέρασα τους επόμενους 3 μήνες.. Πάνω από ένα τηλέφωνο όλη τη μέρα μπας και μου στείλει ένα μήνυμα. Το απόλυτο κενό μέσα. Δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη βδομάδα της συνειδητοποίησης του ότι με άφησε χωρίς ένα γεια. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά.. Δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν μπορώ να ξεχάσω το πόνο που ένιωσα κάθε ένα γαμημένο δευτερόλεπτο που με είχε εγκαταλείψει... Απλά δεν μπορώ... Και για αυτό δεν μπορείς να με κατηγορείς...

Και έτσι δεν σε εμπιστεύομαι...

Αυτή είμαι όμως... Δεν πρόκειται να αλλάξω.. Ότι αλλαγές ήταν να κάνω τις έκανα... Δεν μπορώ άλλο...

Σκέφτομαι πολύ το ξέρω... Αλλά αν σταματήσω να σκέφτομαι... Εσύ θα φύγεις από τη ζωή μου.. Γιατί δεν θα σκέφτομαι [ανάμεσα στα τόσα που σκέφτομαι] ότι σε αγαπάω... Και θα σου κάνω αυτά που έκανα πάντα...

Θυμός.. Πάλι θυμός.. Δεν ξέρω ποιος φταίει... Πες μου το τρόπο να μην σκέφτομαι. Να μην νοιάζομαι... Γιατί είμαι τόσο κοντά στο να γυρίσω εκεί που είμαι...

Αχ...

Το ήξερα από την αρχή που έμπλεξα μαζί σου ότι θα έκανα κακό στον εαυτό μου.

Αφού οι αγάπες και οι έρωτες μόνο κακό μπορούν να σου προκαλέσουν.

θυμός

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου... Τόσο πολύ που νιώθω την καρδιά μου να πάλλεται μέσα μου και ένα σφίξιμο όλη μέρα... Βασικά είμαι θυμωμένη απ' εχθές μαζί σου.. Αλλά σήμερα ήταν το τελειωτικό...

Πάλι μια πάλη μέσα μου ανάμεσα στο να γίνει το σωστό και αυτό που θέλω. Και πρέπει εσύ να διαλέξεις το σωστό... Αλλά είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου μα τόσο θυμωμένη... Που δεν το αντέχω.. Και νιώθω ότι δεν μπορώ να το ξεπεράσω... Ίσως θέλω να χωρίσουμε και βρίσκω προφάσεις... Ίσως με τυφλώνει η ζήλια ή το παράπονο ότι δεν καταλαβαίνεις αυτά που έχω δώσει για σένα και αυτά που έχω στερηθεί... Ίσως κάνω λάθος... Ίσως... Ίσως...

Είμαι αλήθεια τόσο θυμωμένη που δεν μπορώ να διαβάσω, να κοιμηθώ, να παίξω... Και δεν μ' αφήνεις να σε βρίσω... Και αυτό με τρελαίνει το ξέρεις:/

Σού είπα ότι σε σιχαίνομαι όταν μου λες κάποια πράγματα. Μέγα λάθος μου αλλά δεν μπορώ να ζητήσω συγγνώμη γιατί το ήθελα να στο πω και ζύγισα βιαστικά τις συνέπειες και στο είπα.. Λάθος το ξέρω, γιατί σε σιχαίνομαι για ένα δευτερόλεπτο και για τις υπόλοιπες ώρες σιχαίνομαι το εαυτό μου που στο είπα...

Ίσως too much για μένα όλα αυτά... Πολύ αγάπη, πολύ έρωτας.. Όλα σε τεράστιο βαθμό και να αυξάνονται και εγώ να χάνω τη μπάλα και να απομακρύνομαι γιατί φοβάμαι μην χαθώ εκεί μέσα... Εξάλλου δεν είμαι σίγουρη αν είμαι φτιαγμένη για τέτοια πράγματα..

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου που εκεί που ηρεμώ ξαναθυμώνω....

Ίσως πιο πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου που είμαι όλα αυτά που δεν μπορώ με τίποτα να αλλάξω... Καταπιεστική, αυστηρή, αυταρχική, απόλυτη καριόλα... Και νιώθω να σε πιέζω και ΔΕΝ το μπορώ αυτό... Και το ξέρω αν αφεθώ θα γίνω ακόμα χειρότερη.... (τουλάχιστον έχω αυτογνωσία...)

Αυτοκαταστροφική θα με έλεγα.... Ίσως...

Ίσως τα "τραύματα" μου είναι τόσο βαθιά και ενώ εσύ μου τα γιάτρεψες με την αγάπη σου, έμειναν οι "ουλές" να θυμίζουν σε μένα τι ήμουν, τι μου έκανα(ν) και πως μπορεί να καταλήξω..

Όλα είναι μες το μυαλό μας.. Τόσες σκέψεις... Τόσα συναισθήματα....

Δεν είμαι και το ευκολότερο κάστρο για να κερδίσεις... Και πιστεύω ότι όταν με κερδίσεις, θα φύγεις γιατί μετά δεν θα έχω κανένα ενδιαφέρον για σένα... Το φοβάμαι είναι αλήθεια αυτό...

Είμαι τόσο θυμωμένη... Δεν έχω ιδέα γιατί... Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω... Και κυρίως...

Δεν ξέρω τι να κάνω...

Λόγια

Λέξεις, λέξεις, λέξεις...

Σ' αγαπάω, μου λείπεις, έρωτας, αγάπη...

Λέξεις...

Μου είχες πει χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις με παλιά..

Ίσως δεν ξέρεις ότι το νόημα έχει αλλάξει..

Άλλωστε κάθε φορά είναι διαφορετική.

Ξεχνάς όμως ότι η καρδιά δεν ξέρει από λέξεις...

Μόνο πράξεις...

Και από αυτές έχεις μπόλικες να θυμάσαι από μένα...

[...]

Αυτός ο έρωτας με σκοτώνει...

Αυτή η αμφιβολία...

Ένα διαρκές μαρτύριο..

Μήπως τα χέρια σου αγγίζουν άλλα σώματα..

Μήπως το κορμί σου αγκαλιάζεται από άλλα χέρια...

Μήπως τα χείλη σου φιλάν άλλα χείλη και όχι τα δικά μου..

Μήπως το μυαλό σου είναι αλλού..

Με σκοτώνει σου λέω...

Και τα δικά σου λόγια μου ακούγονται κούφια όπως των υπόλοιπων ανδρών.

Ξέρεις, όπως το γνωστό άσμα που σου βάζω να ακούς

"λόγια, λόγια, λόγια... λόγια ψεύτικα..."

Λυπάμαι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι αυτό που θες...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι τόσο καλή όσο θες...
Λυπάμαι που δεν είμαι αυτή που φανταζόσουν...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες όπως θες...
Λυπάμαι που είμαι εξίσου έξυπνη με σένα.
Λυπάμαι που είμαι εξίσου δυνατή με σένα.
Λυπάμαι που δεν μπορείς να με κάνεις ότι θες σαν τα άλλα χαζογκομενάκια σου.
Λυπάμαι που δεν θα μπορώ να σκύψω το κεφάλι ούτε σε σένα.
Λυπάμαι που χάνεις το καιρό σου μαζί μου.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε πιστέψω..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω τίποτα παραπάνω..
( Έχω μοιράσει τόσο πολύ τον εαυτό μου τόσο καιρό από εδώ και από εκεί, που δεν ξέρω αν έμεινε τίποτα για μας...)
Λυπάμαι που τα ελαττώματα μου ξεπερνούν τα "πλεονεκτήματα".
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα σου.

Δεν λυπάμαι όμως που θα έκανα τα ΠΑΝΤΑ για σενα.

"Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου"


"and nothing else matters "

Απουσία

Κυριαρχείς σε κάθε μου σκέψη...
Είσαι μες στο μυαλό μου, την καρδιά μου, στη ψυχή μου..
Είσαι παντού.

Μέσα στο σπίτι, αν και τώρα λείπεις, είσαι παντού. Σε κάθε γωνία που στάθηκες, που μου γέλασες, που με φίλησες, που με αγκάλιασες... Είσαι παντού.
Και όταν λείπεις.... Όλα σε θυμίζουν... Ο καναπές που είναι άδειος.. Το άρωμα του αποσμητικού σου. Τα παπούτσια σου. Η ροζ πετσέτα σου..

Λείπεις ΕΣΥ. Το βλέμμα σου πάνω μου. Τα χέρια σου πάνω μου. Ο ήχος της φωνής σου. Η μουσική σου. Η αγκαλιά σου. Τα φιλιά σου. Το σώμα σου.
Λείπεις... Κι όλο λείπεις... Και είμαι τόσο μόνη.... Τόσο μόνη.... Δεν μπορείς καν να το φανταστείς, ούτε να το καταλάβεις...

"Μείνε για ν`αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει " που λέει και το τραγούδι...

Και ώρες-ώρες θέλω να φύγεις... Να φύγει η παρουσία σου από το σπίτι ΜΟΥ. Να μην υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει και να πάω παρακάτω.. Να γυρίσω στα παλιά.. Τα "σωστά" που λες και εσύ. Που δεν υπάρχει ο φόβος του χωρισμού, της απόστασης, της "απιστίας".. Που δεν υπάρχει η στεναχώρια της μοναξιάς, της αναμονής, της υπομονής... Που κυρίως δεν υπάρχει το ΕΜΕΙΣ... Και υπάρχει μόνο το τεράστιο ΕΓΩ μου και τα θέλω μου...

Μα ύστερα σκέφτομαι... Χωρίς εσένα τι μπορεί να είμαι.... Τι μπορώ να κάνω μόνη;
Πως θα ξαναγυρίσω εκεί; Πως θα συνηθίσω χωρίς την παρούσια-απουσία σου στη ζωή μου, που είναι το μόνο πράγμα που μου δίνει ζωή καθώς τα πάντα γύρω μου πάνε κατά διαόλου;


Κι αν όλα αυτά είναι ψεύτικα... Κι αν όλα αυτά, οι αγάπες σου, οι έρωτες σου είναι ψεύτικοι; Τότε τι; Αν εκεί που είσαι μόνος σου χωρίς να μπορώ να σε "ελέγχω" κάνεις άλλα από αυτά που μου λες.. ΤΟΤΕ ΤΙ;
Το ξέρεις ότι αν ανακαλύψω ότι όλα αυτά είναι fake δεν θα βρεις πέτρα να κρυφτείς... Θα σε βρω... Και τότε θα δεις και το δικό μου monster, που ίσως τελικά είναι χειρότερο από το δικό σου..


Πόσο μου λείπεις.... Πόσο σε χρειάζομαι.... (κι ας μη το λέω.. κι ας μη το δείχνω...)
Πόσο σε θέλω εδώ... Πόσο... Πόσο...


"Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ. "