Σκέψεις

Δεν είναι ότι δεν μ' αγαπάς.. Μάλλον θα μ' αγαπάς, γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό.. Αλλά πλέον σχεδόν δεν το πιστεύω και αυτό... Δεν μπορώ να πιστέψω τα λόγια σου γιατί δεν έχουν πλέον βάθος.

Αυτό που και καλά με ξεχωρίζει από σένα δεν είναι τα @@ αλλά ο λόγος. Έλα ντε που εγώ όμως έχω λόγο και εσύ όχι. Φταίς, δεν φταίς εσύ...

Και με τρελαίνει οτι υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να μην με αγαπάς μετά από όλα αυτά. Πως γίνεται να σταματάς να αγαπάς έναν άνθρωπο; Θα ήθελα να το μάθω...

Το άλλο; Ούτε όνειρα πια δεν μπορώ μαζί σου... Μπορεί αύριο όλα να διαλυθούν επειδή απλά θα έχεις κακή διάθεση... Και το πρόγραμμα σου χάος; Προγραμματίζεις αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς το απρόοπτο ή το αναμενόμενο.

Και δεν πιστεύω λέξη σου πλέον.

Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ μαζί σου; Τι κάνω;;;;;

Oh θεέ μου, σ'αγαπάω τόσο πολύ και δεν ξέρω πως να σε αφήσω.....

Κάντο να σταματήσει να πονάει....

Δεν μπορώ.

Κάντο απλά να σταματίσει....

Δεν μου αξίζει...

Απλά κάντο να σταματίσει :(

Και ξέρεις τι ?

Δεν σταματάει να πονάει.

Είναι ένα συνεχές μαχαίρι που με διαπερνά.

Μια τεράστια πέτρα.

Μια κοτρώνα.

Αλήθεια, εγώ που λέω σε όλους πως να αντιμετωπίσουν τη ζωή του, δεν μπορώ πλέον να αντιμετωπίσω τη δική μου!

Ξέρεις τι είναι να πονάς παντού;

-Does it hurt?

-Yeah...

-Where does it hurt?

-Everywhere....

Δεν θέλω να καταλήξω σαν τις κολλημένες γκόμενες που βλέπω γύρω μου.

Που σταματάν τη ζωή τους για έναν άνδρα...

Αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ από όλα...

Γράφω όταν δεν είμαι καλά...

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά αλλά δεν γράφω... Τι μου έχεις κάνει και δεν γράφω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να ξεκολλήσω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να κοιτάξω άλλον άνδρα;

Τι μου έχεις κάνει και δεν είμαι αυτή που δεν ενδιαφέροταν για τους άνδρες; Αυτή που την ενδιέφερε να βγαίνει να βρίσκει άνδρες να τους χρησιμοποιεί και ύστερα από λίγο να πηγαίνει στον επόμενο;

Τι μου έχεις κάνει και ΔΕΝ θέλω να βγαίνω έξω; Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν; Ούτε στους φίλους μου;

Γιατί τώρα με σκοτώνεις; Γιατί;

Γιατί είσαι αδύναμος να αντέξεις;

Γιατί;

Γιατί να τελειώσει ? Αφού δεν κάναμε τον κύκλο μας καν... Δεν ζήσαμε αυτά που θέλαμε να ζήσουμε.. Μια ο στρατός τώρα αυτό.. Δεν ζήσαμε τίποτα.

Γιατί πάλι να γυρίσω εκεί... Γιατί...

Είναι ότι δεν ξέρω πως να συνεχίσω μόνη ....

Είναι που δεν ξέρω τι να κάνω....

Δεν ξέρω.....

Πως γίνετε να φτάνεις σε εκείνο το σημείο;

Πως γίνεται να υπάρχει αγάπη και να μην μπορεί να νικήσει τα εμπόδια;

Πως γίνεται στη μέση του ταξιδιού να τα παρατάς;

Πως γίνεται; Εσύ ο δυνατός;

Πως γίνεται να θες να με αφήσεις και να μην παλεύεις για όσα σου δίνω;

Μπορεί και εγώ να έκλεινα τα αυτιά μου... Μπορεί...

Αλλά γιατί τελειώνεις το ταξίδι μας; Είναι τόσο μικρό για μας!

ΕΜΑΣ, εμάς.. Που όλοι λέγαν ότι δεν θα κρατήσουμε... Κι όμως αντέξαμε..

Δεν ξέρω..... Δεν ξέρω πως να το χειριστώ....

Ζητάω πολλά...

Ίσως ζω στο δικό μου κόσμο... Και στο δικό μου κόσμο τα λίγα δεν είναι του τύπου μου.

Και αλήθεια θέλω πολλά από τη ζωή μου. Γιατί απλά τα λίγα είναι για τους μέτριους..

Δεν τα μπορώ τα λίγα.

Λίγα λέφτα, λίγη δουλειά, λίγος έρωτας.

Επίσης δεν μπορώ την αποτυχία και νομίζω πως αποτυγχάνω μαζί σου και στον έρωτα και στη ζωή μου. ..

Δεν σου έχω εμπιστοσύνη.. Δεν μπορώ.. Ίσως βαθειά δεν θέλω κιόλας. Και έχω αυτό το δικαίωμα..

Ένα Α κατέστρεψε τον κόσμο μου κάποτε...

Κάποτε... Είναι αστείο.. Κάποτε.. Αυτό το κάποτε θα κλείσει ένα χρόνο από τότε που έγινε..

Και από τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου πέρασα στη καλύτερη... Εσένα..

Αλλά δεν σε εμπιστεύομαι... Αυτό το κάποτε έκανε μεγάλο κακό στη καρδιά μου.

Κάθε φορά που δεν μου απαντάς σε μηνύματα βλέπω το πόσο κακό μου έκανε.. Κατεύθειαν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ βουνό θλίψης έρχεται πάνω.. Αναμνήσεις... Δεν με πονάνε τα γεγονότα αυτά καθαυτά.. Οι πράξεις του... Με πονάει ακόμη όμως το τι πέρασα μετά... Μπορώ να ξεχάσω ότι μέσα σε μια νύχτα με διέγραψε, με σκοτώσε, με ξέχασε, προχώρησε χωρίς καμία εξήγηση. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ... Αυτά μπορώ να τα ξεχάσω. Αυτά δεν με πονάνε. Δεν μπορώ να ξεχάσω όμως τι πέρασα τους επόμενους 3 μήνες.. Πάνω από ένα τηλέφωνο όλη τη μέρα μπας και μου στείλει ένα μήνυμα. Το απόλυτο κενό μέσα. Δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη βδομάδα της συνειδητοποίησης του ότι με άφησε χωρίς ένα γεια. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά.. Δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν μπορώ να ξεχάσω το πόνο που ένιωσα κάθε ένα γαμημένο δευτερόλεπτο που με είχε εγκαταλείψει... Απλά δεν μπορώ... Και για αυτό δεν μπορείς να με κατηγορείς...

Και έτσι δεν σε εμπιστεύομαι...

Αυτή είμαι όμως... Δεν πρόκειται να αλλάξω.. Ότι αλλαγές ήταν να κάνω τις έκανα... Δεν μπορώ άλλο...

Σκέφτομαι πολύ το ξέρω... Αλλά αν σταματήσω να σκέφτομαι... Εσύ θα φύγεις από τη ζωή μου.. Γιατί δεν θα σκέφτομαι [ανάμεσα στα τόσα που σκέφτομαι] ότι σε αγαπάω... Και θα σου κάνω αυτά που έκανα πάντα...

Θυμός.. Πάλι θυμός.. Δεν ξέρω ποιος φταίει... Πες μου το τρόπο να μην σκέφτομαι. Να μην νοιάζομαι... Γιατί είμαι τόσο κοντά στο να γυρίσω εκεί που είμαι...

Αχ...

Το ήξερα από την αρχή που έμπλεξα μαζί σου ότι θα έκανα κακό στον εαυτό μου.

Αφού οι αγάπες και οι έρωτες μόνο κακό μπορούν να σου προκαλέσουν.