Για μένα

Για μένα

Σ' είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ

Και ήσουνα σαν ζωγραφιά

Αυτές, που κάνουν τα παιδιά

Και μίλαγες μέσ' στο σκοτάδι

Μου 'πες μου έλειψες και μένα

Και ήτανε σαν μαχαιριά

Ρώτησες τάχα τι να έχουν

Τα μάτια μου κι είναι υγρά

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Δε θέλω να 'ρθεις, καλά είμαι εδώ

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Κλαίω για μένα, που σ' αγαπώ

Το πρόσωπό σου δεν γελάει

Έχεις στο όνειρο χαθεί

Αυτή η αγάπη τυραννάει

Και ακόμα αντέχει, ακόμα ζει

Αργεί να ξημερώσει η μέρα

Και εμείς δεν είμαστε μαζί

Αυτή η αγάπη να θυμάσαι

Μόνο στα όνειρα θα ζει

Δεν κλαίω για σένα.. Σταμάτησα. Βαρέθηκα. Κάπου υπάρχει ένα όριο..

Πλέον κλαίω για μένα. Που με αφήνω να μου το κάνω αυτό. Που σ' αγαπάω τόσο πολύ, που δεν μπορώ να βρω τον εγωισμό μου. Τον έχασα στην πορεία. Δεν ξέρω πως.
Πότε δεν έδειχνα σημάδια ανιδιοτέλειας, με σπάνιες εξαιρέσεις. Ποια εξαίρεση είσαι εσύ λοιπόν.

Αυτή η αγάπη τυραννάει.. Δεν φαντάζεσαι πόσο τυραννάει.. Αλλά αντέχει. Κάτι μας ενώνει, το οποίο δεν μπορώ να βρω. Ούτε μαγικό ούτε φαντασμαγορικό είναι. Αλλά κάτι υπάρχει, που με κρατάει δίπλα σου, βράχο σου.

Πόσα τραγούδια, πόσες σκέψεις...

Κι απλά αφήνομαι, για να μην σκέφτομαι τα τραγούδια και σένα.

Ψυχή της καρδιάς μου....

Μικρός θάνατος

Ρώτησα ένα φίλο, πως είναι να χωρίζεις από μια σχέση "μεγάλη";

Μου απάντησε : Αν θες ακόμη τον άλλον, είναι σα να πεθαίνεις, σαν ένας μικρός θάνατος...

[...]

I've had you so many times but somehow

I want more

Σκέψεις

Δεν είναι ότι δεν μ' αγαπάς.. Μάλλον θα μ' αγαπάς, γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό.. Αλλά πλέον σχεδόν δεν το πιστεύω και αυτό... Δεν μπορώ να πιστέψω τα λόγια σου γιατί δεν έχουν πλέον βάθος.

Αυτό που και καλά με ξεχωρίζει από σένα δεν είναι τα @@ αλλά ο λόγος. Έλα ντε που εγώ όμως έχω λόγο και εσύ όχι. Φταίς, δεν φταίς εσύ...

Και με τρελαίνει οτι υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να μην με αγαπάς μετά από όλα αυτά. Πως γίνεται να σταματάς να αγαπάς έναν άνθρωπο; Θα ήθελα να το μάθω...

Το άλλο; Ούτε όνειρα πια δεν μπορώ μαζί σου... Μπορεί αύριο όλα να διαλυθούν επειδή απλά θα έχεις κακή διάθεση... Και το πρόγραμμα σου χάος; Προγραμματίζεις αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς το απρόοπτο ή το αναμενόμενο.

Και δεν πιστεύω λέξη σου πλέον.

Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι τι κάνω εγώ μαζί σου; Τι κάνω;;;;;

Oh θεέ μου, σ'αγαπάω τόσο πολύ και δεν ξέρω πως να σε αφήσω.....

Κάντο να σταματήσει να πονάει....

Δεν μπορώ.

Κάντο απλά να σταματίσει....

Δεν μου αξίζει...

Απλά κάντο να σταματίσει :(

Και ξέρεις τι ?

Δεν σταματάει να πονάει.

Είναι ένα συνεχές μαχαίρι που με διαπερνά.

Μια τεράστια πέτρα.

Μια κοτρώνα.

Αλήθεια, εγώ που λέω σε όλους πως να αντιμετωπίσουν τη ζωή του, δεν μπορώ πλέον να αντιμετωπίσω τη δική μου!

Ξέρεις τι είναι να πονάς παντού;

-Does it hurt?

-Yeah...

-Where does it hurt?

-Everywhere....

Δεν θέλω να καταλήξω σαν τις κολλημένες γκόμενες που βλέπω γύρω μου.

Που σταματάν τη ζωή τους για έναν άνδρα...

Αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ από όλα...

Γράφω όταν δεν είμαι καλά...

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά αλλά δεν γράφω... Τι μου έχεις κάνει και δεν γράφω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να ξεκολλήσω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να κοιτάξω άλλον άνδρα;

Τι μου έχεις κάνει και δεν είμαι αυτή που δεν ενδιαφέροταν για τους άνδρες; Αυτή που την ενδιέφερε να βγαίνει να βρίσκει άνδρες να τους χρησιμοποιεί και ύστερα από λίγο να πηγαίνει στον επόμενο;

Τι μου έχεις κάνει και ΔΕΝ θέλω να βγαίνω έξω; Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν; Ούτε στους φίλους μου;

Γιατί τώρα με σκοτώνεις; Γιατί;

Γιατί είσαι αδύναμος να αντέξεις;

Γιατί;

Γιατί να τελειώσει ? Αφού δεν κάναμε τον κύκλο μας καν... Δεν ζήσαμε αυτά που θέλαμε να ζήσουμε.. Μια ο στρατός τώρα αυτό.. Δεν ζήσαμε τίποτα.

Γιατί πάλι να γυρίσω εκεί... Γιατί...

Είναι ότι δεν ξέρω πως να συνεχίσω μόνη ....

Είναι που δεν ξέρω τι να κάνω....

Δεν ξέρω.....