Ελπίζω σήμερα να έδωσα το τελευταίο μάθημα της σχολής... 
Γιατί δεν θέλω να διαβάσω άλλο....
Αλλά δεν θέλω και να φύγω.....
Ας αφήσω προς το παρόν την κλάψα για την μεγάλη επιστροφή...

If a great wave shall fall and fall upon us all
Then I hope there's someone out there who can bring me back to you

Παρατήρηση 1: Το "σκεφτόμουν εδώ και μέρες.. Την ιδέα αυτής της σχέσης που έληξε εδώ και 2 χρόνια πια, την σέρνω σαν dead weight πάνω μου. Δεν μπορώ να το αποβάλλω, ακόμη και τώρα. Ο φόβος που μου άφησε είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορώ να κάνω βήμα παραπέρα. Αν ξεχάσω τι έγινε, νιώθω ότι θα μου ξανά συμβεί το ίδιο και δεν το θέλω/δεν το αντέχω. Συμπέρασμα: απλά πρέπει να σταματήσει....

"Και θυμάμαι τα λόγια σου πριν μείνω χώρια σου, πως όλα θα πάνε καλά. 
Έτσι είπες και έφυγες και παραδέχτηκες ο έρωτας πάντα περνά 
Και θυμάμαι τα λόγια σου που τώρα λέω κι εγώ"

Παρατήρηση 2: Κάθομαι αμέριμνη και ξεκουράζομαι μετά από μια απίστευτα κουραστική και στρεσσογόνα μέρα, και τζζζζζζζζζ θυροτηλέφωνο. Φυσικά, και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου για να ανοίξω. Ντριικκκκκκκ το κινητό μου. Εκείνος....
- Άνοιξε μου είμαι από κάτω.
- Εεεε τι κάνεις εδώ;
- Άνοιξε μου.. 
- Πως ήρθες εδώ;
- Άνοιξε μου να σε δω 5 λεπτά και φεύγω.
- Το σπίτι μου είναι χάλια, εγώ είμαι χάλια, μην με κάνεις έτσι.
- Όπως και να είσαι, μωρό μου, εμένα μ' αρέσεις...
Είναι σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Ο άνθρωπος που με παράτησε πριν από 4 χρόνια ξανά μπήκε στη ζωή μου και έρχεται από άλλη πόλη για να με δει για 5 λεπτά και να φύγει. Μου φέρεται όμορφα, τρυφερά, με αγκαλιάζει όλο το βράδυ, κάνει ότι του λέω, δέχεται τις συνεχείς προσβολές μου και "έχουμε" αυτό που εγώ θέλω. Είναι τόσο περίεργη η ζωή ώρες ώρες. Το θέμα είναι οτι δεν πιστεύω λέξη του, ότι και να κάνει δεν παίζει απλά. Και αυτή η μεγάλη χειρονομία, καθώς ήξερε ότι εγώ δεν ήμουν "διαθέσιμη" και απλά θα με έβλεπε, δεν με πείθει και ούτε πρόκειται. Νιώθω κολακευμένη φυσικά αλλά μέχρι εκεί. Γιατί όταν δίνεις σε κάποιον, μέρος του εαυτού σου και αυτός το πετάξει στα σκουπίδια, 2η ευκαιρία δεν υπάρχει... Συμπέρασμα: Μπορεί κάποιες στιγμές να τον χρειάζομαι και να θέλω να έρθει απλά να με αγκαλιάσει αλλά ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Και όπως είπε και αυτός: "θέλω εσένα 4 χρόνια πριν αλλά ξέρω ότι αυτό ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί".

"[Bets] are my only food and it puts me in [a strange mood]
I ain’t giving you my heart on a silver plate
Why couldn’t we be just mates
Oh no, never come back to me"

http://lyricstranslate.com

Πρώτη φορά κάνω αυτό το meaningless (το εντελώς όμως) και είναι ....
Από τη μια ικανοποίηση μέχρι εκεί που δεν πάει και από την άλλη νιώθεις το άδειασμα σε όλο το μεγαλείο του..

Θέλω να μοιράσω τόσα άντε γαμήσου....
Στην οικογένεια, που πάλι δεν μιλιόμαστε.
Στους φίλους, που μου κομπλεξιάζουν σαν γκόμενες ή στους υπόλοιπους που είναι εγωιστές.
Το μεγαλύτερο άντε γαμήσου το κερδίζουν αυτοί του ανδρικού φίλου φυσικά. Σε καθένα ξεχωριστά το "χαρίζω".
Και ανάθεμα κ αν ξέρω γιατί είμαι τόσο απόλυτα νευριασμένη.
Και ένα άντε γαμήσου αξίζει και σε μένα (ευχή είναι καλέ) που κάθομαι και τους ανέχομαι. ΌΛΟΥΣ.
Για αυτό.... Άντε και γαμήσου κόσμε:)

Περνάει ο χρόνος.... Πέρασαν 4 χρόνια...
Και τι έκανα σε αυτή την πόλη;
Τι έκανα...
Κάποιος, κάπου, κάποτε, μου είχε πει "δεν θέλω να χαλάσω τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου" ...
Και πέρασαν σαν νερό τα καλύτερα χρόνια. Και τώρα φτάνω προς το τέλος. Και κοιτάω πίσω και λέω τι έκανα;
Μια αποτυχημένη σχέση;
Ελάχιστα αποτυχημένα ξενύχτια;
Ελάχιστες αποτυχημένες φιλίες;
Όλα τόσο αποτυχημένα ήταν;


Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί.
Πως δεν μ' αγάπησες το είδα.

Αυτή η σκηνή ταιριάζει τόσο πολύ με τη σημερινή μέρα. Αυτή είναι η ευχή μου . Go to hell...
[ίσως αυτή να ήταν η ευχή μου πέρσυ... Αλλα φέτος δεν υπάρχει καμιά ευχή... Κενό.... Απλά αυτή τη μέρα δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να την ξεχάσω.] Well, go to hell.
[ I' ll be seeing you in hell..]

* και είδα κ φωτό σου τώρα. Κάποιοι άνθρωποι μπάζα μένουν. Και άντε και γαμήσου. 

Νιώθω τόσοοοο κουρασμένη....Αλήθεια.....
Πνίγομαι μες το πρόγραμμα που έχω βγάλει.
Και με πήραν και στη πρακτική της σχολής μου.. Θα βγάλω τα πρώτα χρήματα από το επάγγελμα.
Αλλά δεν προλαβαίνω....
Έχω δύο εργασίες μέχρι το Πάσχα και μια μετά....

Και έχω τόσες σκέψεις.... Μα τόσες πολλές... Αλλά εδώ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να τις αναφέρω. Και δεν ξέρω πια ποιος είναι ο κατάλληλος.

Γιατί ο Γρηγόρης έχει πάντα δίκιο.

Δεν νομίζω να υπάρχει τίποτα καλύτερο.