Πότε είναι too much όλα αυτά? Πότε ξεπέφτεις? Πότε λες έφτασα στον πάτο και δεν έχει άλλο? Πότε θα το πάρω απόφαση να σταματήσω? Πότε θα σταματήσω να κάνω τις λάθος επιλογές? Πότε το μυαλό θα σταματήσει να σκέφτεται μόνο αυτό το "πράγμα" και θα επικεντρωθεί στα πραγματικά προβλήματα?


Enough is enough.
Enough isn't enough?

Τα πράγματα είναι υπερβολικα μπερδεμένα.. Πρέπει να βρω δουλειά, να μην πίνω, να βγάλω τα σκουλαρίκια μου και να είμαι σοβαρή στις σχέσεις μου. Πρέπει να Κανω και μια σχέση, γιατι αυτο είναι το σωστό.. Γιατί όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία που όλα μαθαίνονται και το όνομα βγαίνει για πλάκα, πρέπει να είσαι προσεκτική.
Εγώ ομως θέλω να κάνω τη ζωή μου. Να μην με νοιάζει τίποτα και κανένας γιατί πολύ απλα δεν με νοιάζει.. Τα τελευταία 2 χρόνια διάβασα αρκετά, και στερήθηκα λόγω αυτού.... Θέλω όμως τώρα να τα ζήσω.. Και αυτά τα "πρέπει" του κόσμου, της κοινωνίας, των φίλων
 των ανδρών με αηδιάζουν..
Έχω γίνει και εγώ πολύ κυνική....

Πρέπει να βρω τρόπο να συμβιβαστώ με όλα αυτά...

Η ζωη των ενηλικων ειναι μονο πρεπει?!?!

Σε 2 μέρες ορκίζομαι (χαρά)
Σε 2 μέρες κάνω τη μετακόμιση (κενό)
Αποφάσισα επιτέλους να αρχίζω να ετοιμάζω τα πράγματα.
Κούτες με βιβλία, σακούλες με ρούχα...
Γίνεται μέσα σ' ένα φορτηγό να χωρέσουν 4 χρόνια;
Και από τη μια στεναχωριέμαι που φεύγω και από την άλλη νιώθω ένα τεράστιο κενό.
Ούτε καν μπορώ να γράψω πλέον. Για τίποτα και για κανέναν.
Γιατί όταν αδειάζεις και δεν υπάρχει πια κάτι που να σου κάνει αίσθηση,τίποτα δεν είναι πλέον αξιομνημόνευτο και άξιο να γραφεί...

..

Η μέρα που έκανα αίτηση για ορκωμοσία, ήταν μια μέρα χαράς. Οι κόποι 4 ετών δικαιώθηκαν, η μάνα να κλαίει στο τηλέφωνο από περηφάνια και εγώ ... με ανάμεικτα συναισθήματα κυρίως γιατί δεν θα ζήσω άλλο σε αυτή την πόλη. Συνειδητοποιώ έπειτα, ότι τη μέρα που έκανα την αίτηση πριν από 2 ακριβώς χρόνια με είχες χωρίσει. Ήταν η τελευταία φορά που ανταλλάξαμε εγώ και εσύ μια κουβέντα, που άκουσα τη φωνή σου, που σε ένιωθα, που ήμασταν μαζί.
2 χρονιά μετά παίρνω πτυχίο και η ζωή παίρνει (υποτίθεται) το δρόμο της, όπως και η επαγγελματική μου καριέρα (το υποτίθεται εδώ κολλάει). Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τους στόχους μου (σε όλους τους τομείς) αυτά τα 2 χρόνια αν είχες παραμείνει στη ζωή μου. Η αηδία και η μιζέρια που έφερνες στη ζωή μου ήταν εμπόδιο για κάθε τι καλό που έχω κάνει.
Ορκίζομαι σου λέω και φεύγωωω. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ αυτές τις 20 μέρες που έμειναν. Φεύγω....(το λέω μπας και το πιστέψω και εγώ.....)

Ελπίζω σήμερα να έδωσα το τελευταίο μάθημα της σχολής... 
Γιατί δεν θέλω να διαβάσω άλλο....
Αλλά δεν θέλω και να φύγω.....
Ας αφήσω προς το παρόν την κλάψα για την μεγάλη επιστροφή...

If a great wave shall fall and fall upon us all
Then I hope there's someone out there who can bring me back to you

Παρατήρηση 1: Το "σκεφτόμουν εδώ και μέρες.. Την ιδέα αυτής της σχέσης που έληξε εδώ και 2 χρόνια πια, την σέρνω σαν dead weight πάνω μου. Δεν μπορώ να το αποβάλλω, ακόμη και τώρα. Ο φόβος που μου άφησε είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορώ να κάνω βήμα παραπέρα. Αν ξεχάσω τι έγινε, νιώθω ότι θα μου ξανά συμβεί το ίδιο και δεν το θέλω/δεν το αντέχω. Συμπέρασμα: απλά πρέπει να σταματήσει....

"Και θυμάμαι τα λόγια σου πριν μείνω χώρια σου, πως όλα θα πάνε καλά. 
Έτσι είπες και έφυγες και παραδέχτηκες ο έρωτας πάντα περνά 
Και θυμάμαι τα λόγια σου που τώρα λέω κι εγώ"

Παρατήρηση 2: Κάθομαι αμέριμνη και ξεκουράζομαι μετά από μια απίστευτα κουραστική και στρεσσογόνα μέρα, και τζζζζζζζζζ θυροτηλέφωνο. Φυσικά, και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου για να ανοίξω. Ντριικκκκκκκ το κινητό μου. Εκείνος....
- Άνοιξε μου είμαι από κάτω.
- Εεεε τι κάνεις εδώ;
- Άνοιξε μου.. 
- Πως ήρθες εδώ;
- Άνοιξε μου να σε δω 5 λεπτά και φεύγω.
- Το σπίτι μου είναι χάλια, εγώ είμαι χάλια, μην με κάνεις έτσι.
- Όπως και να είσαι, μωρό μου, εμένα μ' αρέσεις...
Είναι σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Ο άνθρωπος που με παράτησε πριν από 4 χρόνια ξανά μπήκε στη ζωή μου και έρχεται από άλλη πόλη για να με δει για 5 λεπτά και να φύγει. Μου φέρεται όμορφα, τρυφερά, με αγκαλιάζει όλο το βράδυ, κάνει ότι του λέω, δέχεται τις συνεχείς προσβολές μου και "έχουμε" αυτό που εγώ θέλω. Είναι τόσο περίεργη η ζωή ώρες ώρες. Το θέμα είναι οτι δεν πιστεύω λέξη του, ότι και να κάνει δεν παίζει απλά. Και αυτή η μεγάλη χειρονομία, καθώς ήξερε ότι εγώ δεν ήμουν "διαθέσιμη" και απλά θα με έβλεπε, δεν με πείθει και ούτε πρόκειται. Νιώθω κολακευμένη φυσικά αλλά μέχρι εκεί. Γιατί όταν δίνεις σε κάποιον, μέρος του εαυτού σου και αυτός το πετάξει στα σκουπίδια, 2η ευκαιρία δεν υπάρχει... Συμπέρασμα: Μπορεί κάποιες στιγμές να τον χρειάζομαι και να θέλω να έρθει απλά να με αγκαλιάσει αλλά ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Και όπως είπε και αυτός: "θέλω εσένα 4 χρόνια πριν αλλά ξέρω ότι αυτό ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί".

"[Bets] are my only food and it puts me in [a strange mood]
I ain’t giving you my heart on a silver plate
Why couldn’t we be just mates
Oh no, never come back to me"

http://lyricstranslate.com

Πρώτη φορά κάνω αυτό το meaningless (το εντελώς όμως) και είναι ....
Από τη μια ικανοποίηση μέχρι εκεί που δεν πάει και από την άλλη νιώθεις το άδειασμα σε όλο το μεγαλείο του..