Πρέπει να ξεχάσω... 

Πρέπει να ξεχάσω...

Πρέπει να σε ξεχάσω...

Πρέπει να σε βγάλω από μέσα μου... 

Με κάποιο μαγικό τρόπο να σε σβήσω. 

Πως τελειώνει?

Θεε μου,  πως τελειώνουν μερικές καταστάσεις?  Τι πρέπει να γίνει για να με σιχαθεί και να τον σιχαθω?  Πόσα πρέπει να του κάνω και να μου κάνει?

Δεν ξέρω αν είναι συναισθηματικό όλο αυτό ή απλά ένας μαγνήτης.

Δεν ξέρω αν τον αγαπάω πια. Έχει μπει τόσο νερό στο ποτήρι μας, τόση ασχήμια, πίκρα,  πόνος, ενοχές...

Απλά ενώ προχωράω, δεν πάω πουθενά.

Πως θα τελειώσει?
Μα τελειωμένο είναι μωρό μου.... 

Ρε τον αγαπάω.  Μεθυσμένη νηφάλια,  τον αγαπάω. Σε ότι κατάσταση και να είμαι τον αγαπάω.  Απόλυτα. Άρρωστα. Τρελά. Το άρρωστα είναι το θέμα.
άρρωστα...
Τον σβήνω από παντού, και τσουπ κάτι λέει για μένα. Σαν να με καλεί να τον βρω. Ναι είμαι ηλίθια που πιστεύω ότι με καλεί. Αλλά τον ξέρω τον μαλάκα... Ξέρω..  Νομίζω..

Τον αγαπάω
 Και όταν με κοιτάει παίρνω και παίρνει φωτιά. Πάντα μαζι μου παίρνει φωτιά....


Αλλά είναι άρρωστο. Και μου κάνει κακό. 

δεν ξέρω καν τι χρώμα εχουν τα ματια του.
1 χρονο μπρος πισω, στιγμες, παθη, αρρωστια, και δεν εμαθα ποτε τα ματια του...


φοβάμαι τόσο για αυτο που ερχεται.
“O χωρισμός είναι μια απώλεια. Είναι ο θάνατος μιας σχέσης. Περνάει το άτομο τα στάδια που θα περνούσε και στη φάση του πένθους, της απώλειας δηλαδή και της απουσίας αγαπημένου προσώπου ύστερα από θάνατο”. 

Ας μην αναφερω καν ποια ειναι αυτα τα σταδια....

θελω να ερθει ο χειμωνας..

να ξεχασω οτι δεν θυμαμαι τα ματια του αλλα θυμαμαι καθε λεπτομερεια του προσωπου και του σωματος του...
να ξεχασω αυτον......

Τον αγαπάω και μου λείπει.
Κάθε μέρα.
Κάθε ώρα.


Δεν ξέρω πως να ξεφύγω από αυτή την αρρωστημένη κατάσταση.
Γιατί είναι αρρώστια και για αυτόν και για μένα.
Κυρίως για μένα..

Πέρασε τόσος καιρός που δεν ξέρω από που ξεκίνησαν μαζί του..

Τον αγαπάω. Πολύ.
Αλλά είναι τόσο λάθος.

Game over babe

Τελείωσε.

Τελείωσε οριστικά. 

Τελείωσε.

Τελείωσε και πρέπει να προχωρήσω.

Τελείωσε και πρέπει να δείξω ότι δεν με νοιάζει.

Τελείωσε και πρέπει να μην πονάω.

Τελείωσε και θα αναγκάζομαι να τον βλέπω όταν βγαίνω έξω. 

Τελείωσε γιατί εγώ έκανα το λάθος.

Τελείωσε και έπρεπε να μην είχε αρχίσει ποτέ. 

Τελείωσε και εγώ είμαι σε υπερένταση και δεν μπορώ να νιώσω κάτι.

Πιο πολύ φοβάμαι οτι κάποια στιγμή θα μου λείψει και θα τον θέλω.

Για την ώρα άντε ΑΝΤΕ ΓΑΜΙΣΟΥ!

Strangers

Μια παρατήρηση θέλω να κάνω.


Το είχα σκεφτεί, το ήξερα, αλλά για πρώτη φορά, τώρα συνειδητοποίησα πραγματικά ότι οι άνθρωποι αποξενώνονται.
Μπορεί κάποτε να ήταν αδερφές ψυχές, κολλητοί, εραστές, ανδρόγυνο, αδέρφια αλλά όταν επέλθει ο χωρισμός, όποιας μορφής και να είναι, αυτόματα μετά γίνονται 2 ξένοι στον ίδιο κόσμο.
Και αυτό; Με σοκάρει... Γιατί το σκυλί της γειτονιάς σου, γίνεται πιο οικείο από τον μέχρι πρότινος άνθρωπο σου...

Ίσως φταίει η ηλικία μου, που δεν έχω βιώσει κάποιες καταστάσεις και δεν έχω δει όσο θα έπρεπε τις ανθρώπινες σχέσεις να εξελίσσονται. Μπορεί, από την άλλη, να είμαι τελικά ρομαντική (χαχα).
Και αναρωτιέσαι, ποιος ο λόγος να επενδύσω σε οποιαδήποτε σχέση αφού στο τέλος θα καταλήξουμε δύο ξένοι; Γιατί να δώσω, γιατί να ανοιχτώ, γιατί να εκτεθώ;

W/E

Καλό μήνα!