Τους έχω σιχαθεί όλους...
Μα πάνω απ' όλα σιχάθηκα εμένα.
Μες την αυτοκαταστροφή και τις καταχρήσεις..
Αν ήξερες τι κάνω, θα με είχες σιχαθεί και εσύ..
Και πάλι δεν με χωρά ο τόπος.
Πως από τρεις άνδρες κανένας να μην είναι διαθέσιμος;
Πως καταλήγω μόνη στην τελική ούτε που προλαβαίνω να το αντιληφθώ.
Πως από εκεί που έλεγα θα σοβαρευτώ και θα προσπαθήσω να γεμίσω τα κενά μου, φθάνω να αδειάζω ακόμα περισσότερο;
Γιατί να μην είμαι και εγώ σαν τα χαζά κοριτσάκια που κοροϊδεύω, τα οποία ξεπερνάνε καταστάσεις και σχέσεις σε δύο μέρες;
Σαν να αναλύω το φιλοσοφικό ερώτημα, πως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν γίνονται δύο ξένοι...
Αυτό το ερώτημα και αν μου έχει κάψει τον εγκέφαλο καιρό τώρα..
Και ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω και να το διαχειριστώ.
Γιατί είναι μια μικρή αηδία να μην έχεις καμία επαφή με έναν άνθρωπο που κάποτε έδινες τον εαυτό σου...
Τέλωσπάντων, αυτή είναι μια ιστορία που δεν επιδέχεται συζήτησης και αναζήτησης...

Οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους και μετά χάνεται ο κύκλος.. Σβήνεται... Και είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Με την αποτυχημένη "κομμώτρια", ο κύκλος δεν ολοκληρώθηκε, αλλά και αυτά μες τη ζωή είναι.
Και τι λέμε τώρα;
Τράβα κουπί μαλάκα μου για να μην πνιγείς....

"Σκέπτομαι να σου στείλω ένα γράμμα ανοιχτό.
Μέχρι να φτάσει θα το έχουν διαβάσει τόσοι, 
που δεν θα έχει μείνει τίποτα για σένα..
Μόνο έτσι θα μπορούσα να σου επιστρέψω 
το κενό που άφησες μέσα μου.'' 

Το διάβασα προ ολίγου σε ένα από τα wannabe status στο φατσοβιβλίο και σε σκέφτηκα. 
Αυτό το κενό... Πόσο κενό...
Τρέχω τώρα να το καλύψω αλλά που.. Με ποιον; (με αποτυχημένες "κομμώτριες";)


(...)

δεν ξερω αν φταει το ποτο. αλλα ποναει.. με καποιο ηλιθιο τροπο ποναει. κ ειχα πει να μην ξανα περασω τα ιδια... 

Είμαι τόσο κουρασμένη...
Βέβαια βρήκα δουλειά.. Δουλεύω 8ωρο.. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου. Ενώ πρακτικά δεν σκάβουμε , κουράζομαι υπερβολικά. Και η "κομμώτρια", με κουράζει.. με κουράζει που δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ. Που δεν μπορώ να του δώσω αυτά που θέλω, αυτά που έχω. Με κουράζει που αυτός δεν μπορεί/ή δεν έχει να μου δώσει... Τώρα θυμήθηκα και εγώ να σοβαρευτώ. Και μπλέχτηκα στην πιο τρελή κατάσταση με έναν άνθρωπο πιο σακατεμένο από μένα και με υποχρεώσεις που τρέχουν συνέχεια....
"Ενηλικίωση" δεν θέλαμε????
Σκάσε και κολυμπά τώρα μωρό μου... Για όσο αντέξεις....

Η πίεση άπειρη. Θαρρείς και θα χαθούμε αν εγώ δεν βρω δουλειά.
Εγώ καμιά όρεξη για τίποτα.
Πότε μεγαλώσαμε;; ας ξανά αναρωτηθώ... (έχω τόσες απαντήσεις για αυτό το  ρητορικό ερώτημα αλλά δεν είναι το μέρος για να τις αναφέρω)
Δεν είμαι "αγάπη μου" για τέτοιες καταστάσεις.
Σε λεπτό σκοινάκι είμαι και δεν ξέρω πως να πορευτώ.
Γίνονται τόσα πολλά κάθε μέρα. Και όλα περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους άξονες.  
Βύθισμα;
Και δεν είναι ποτέ enough!

Πότε είναι too much όλα αυτά? Πότε ξεπέφτεις? Πότε λες έφτασα στον πάτο και δεν έχει άλλο? Πότε θα το πάρω απόφαση να σταματήσω? Πότε θα σταματήσω να κάνω τις λάθος επιλογές? Πότε το μυαλό θα σταματήσει να σκέφτεται μόνο αυτό το "πράγμα" και θα επικεντρωθεί στα πραγματικά προβλήματα?


Enough is enough.
Enough isn't enough?

Τα πράγματα είναι υπερβολικα μπερδεμένα.. Πρέπει να βρω δουλειά, να μην πίνω, να βγάλω τα σκουλαρίκια μου και να είμαι σοβαρή στις σχέσεις μου. Πρέπει να Κανω και μια σχέση, γιατι αυτο είναι το σωστό.. Γιατί όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία που όλα μαθαίνονται και το όνομα βγαίνει για πλάκα, πρέπει να είσαι προσεκτική.
Εγώ ομως θέλω να κάνω τη ζωή μου. Να μην με νοιάζει τίποτα και κανένας γιατί πολύ απλα δεν με νοιάζει.. Τα τελευταία 2 χρόνια διάβασα αρκετά, και στερήθηκα λόγω αυτού.... Θέλω όμως τώρα να τα ζήσω.. Και αυτά τα "πρέπει" του κόσμου, της κοινωνίας, των φίλων
 των ανδρών με αηδιάζουν..
Έχω γίνει και εγώ πολύ κυνική....

Πρέπει να βρω τρόπο να συμβιβαστώ με όλα αυτά...

Η ζωη των ενηλικων ειναι μονο πρεπει?!?!