
Κάθε φορά, θα είσαι εδώ να περιμένεις υπομονετικά. Η καρδιά σου πάντα θα είναι ανοιχτή για εκείνον. Όποτε και αν το θελήσει.. Πάντα εδώ για εκείνον. Για το εγώ του, για τον πληγωμένο σου εγώ που μέσα από αυτόν ζει αλλά παράλληλα πληγώνεται, δεν υπάρχει..
Κάθε φορά που τον κοιτάς, νιώθεις ότι τον ερωτεύεσαι ξανά και ξανά χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί. Είναι το ομορφότερο πλάσμα που έχει αντικρίσει η ψυχή σου. Το μόνο που θα έδινες τα πάντα.. Το μόνο στερεό πρόσωπο που αγαπάς για αυτό που πραγματικά είναι. Νιώθεις κάθε φορά, που είναι κοντά σου, την πρώτη αγάπη, το γνώριμο έρωτα που ένιωσες και τότε απλά τώρα κάπως διαφορετικό, πιο ώριμο, πιο
Κατασταλαγμένο μέσα σου. Ξέρεις τι θέλεις πλέον από εκείνον, από σένα, από όλους. Δεν είναι κάτι απαραίτητο για την εξέλιξη της ζωής σου, αλλά νιώθεις ότι θα χαθείς αν τον χάσεις, θα χάσεις την ζωντάνια σου, θα χάσεις το απέραντο βλέμμα του, το χαμόγελο του, κάθε τι που λατρεύεις πάνω του θαρρείς και είναι η πρώτη φορά που τον αντικρίζεις αλλά και η τελευταία. Την ευτυχία νόμιζες θα γνωρίσεις με τον έρωτα σου για εκείνον αλλά ήταν ψέματα, είναι ψέματα, είναι ψέματα του μυαλού σου, μήπως και μπορέσεις να καταλάβεις γιατί δεν τον έχεις.. Όχι σαν κτήμα σου αλλά για να του δώσεις αυτά που νιώθεις, να τον κάνεις να ανακαλύψει νέους κόσμους όχι της «άχρηστης» ηδονής αλλά της πραγματικής αγάπης και τους δρόμους που κρύβει… Και αναρωτιέσαι γιατί δεν σου έδωσε ποτέ αυτήν την ευκαιρία να σου δώσει τα πάντα.. Γιατί; Πάντα ένα γιατί πίσω από κάθε λέξη, πάντα ένα γιατί να σε κυνηγάει και να μειώνει, να σκοτώνει την ύπαρξη σου. Γιατί η αγάπη να πονάει τόσο πολύ; Γιατί να σκορπίζει την αγάπη του εδώ και εκεί; Γιατί να χρησιμοποιεί άγνωστες λέξεις για εκείνον σε κοπέλες, άδειες, κενές. Δεν θα του ζητούσες ποτέ να σου πει κάτι μεγάλο, δεν θα είχες απαιτήσεις από κείνον.. Μόνο που θα είναι δίπλα σου θα έπαιρνε ανάσα όλη σου η ύπαρξη και τότε ο πραγματικός σου εαυτός θα έβγαινε στην επιφάνεια και τότε θα γινόταν δέκτης της πραγματικής αγάπης. ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ.
Όλα αυτά που γράφεις, που λες ίσως, είναι απλά κενές γραμμές και λέξεις. Ίσως επειδή δεν έχεις την δυνατότητα να τις υλοποιήσεις…
“Σε ευχαριστώ πάντως που μπήκες στη ζωή μου και με ένα βλέμμα έφερες την απόλυτη καταστροφή” έλεγες…
“ Ποτέ δεν έπαψα να σε σκέφτομαι και να ελπίζω…” Συνειδητοποίησες…