Ας τα απλοποιήσω στο μυαλό μου.

Είναι αυτός. Είναι ο κολλητός του.

Ειλικρινά, πριν ξεκινήσει κάτι, "'έλεγα" ότι ο τελευταίος άνδρας στο πλανήτη να ήταν, δεν θα έκανα κάτι. Κι όμως.

Ξεκίνησε. Και ήταν τόσο όμορφα.
Τελείωσε. Και είναι τόσο άδικο.

Γιατί;
Γιατί είναι κολλητός του. Γιατί κάποιοι ξέρουν, νομίζει όλοι.

- Θέλω να είμαι μαζί σου. Πρώτη φορά μιλάω τόσο ανοιχτά με κάποιον.
Αλλά ΔΕΝ γίνεται.

Άντε να το δεχτώ εγώ τώρα αυτό.

https://www.youtube.com/watch?v=nUZOaHv4KH4

Δεν ξέρω πως να ζω στην ίδια πόλη μαζί του.

Δεν θέλω να αναπνέουμε ούτε καν τον ίδιο αέρα.

Δεν θέλω να ξέρω τι κάνει, αν είναι καλά, αν είναι με εκείνη. 

Δεν θέλω να τον βλέπω.
Δεν θέλω να γνωρίζω την ύπαρξη του.

Και ο γκόμενος μου είναι από μόνος του μια διαρκής υπενθύμιση. 

Απλά αυτό. ΔΕΝ ΘΕΛΩ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΎΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΕΡΑ.

Έμαθα, πριν κανένα μήνα ότι νυμφεύεσαι. Μάλλον.
Εσύ που έλεγες ότι δεν θα ξανά κάνεις σχέση. Βρήκες μια τυχαία πόρνη, γιατί περί πόρνης πρόκειται και την παντρεύεσαι.
Μου ήρθε να κλάψω , δεν στο κρύβω. Ήθελα τόσο πολύ να κλάψω. Αλλά γιατί; Προχωράς και ίσως είσαι ευτυχισμένος. Αυτό θέλω για σένα.
Πριν κανά δύο βδομάδες μου είπαν σε είδαν έξω 10 το βράδυ μεθυσμένο. Πάλι...
Πάλι σφίχτηκε η καρδιά μου... Πάλι μου ήρθε να βάλω τα κλάματα και για 2 λεπτά ένιωσα το παλιό χάσιμο..
Εχθές, βγήκα για τρέξιμο και νομίζω πως είδα το αμάξι σου , να το οδηγεί εκείνη.
Τότε συνειδητοποιησα τι πραγματικά γίνεται.
Συγκατοικείτε, μοιράζεστε το ίδιο κρεβάτι, τρώτε στο ίδιο τραπέζι. Της λες οτι την αγαπάς. Κάνετε μαζί μπάνιο. Σου πλένει τα ρούχα. Σου μαγειρεύει. Σε φροντίζει. Και την φροντίζεις και εσύ. Την αγαπάς. Την νιώθεις. Ζείτε μαζί. Μαζί. Την αγαπάς.

Προφανώς δεν ήμουν η κατάλληλη.
Και προφανώς αυτή η σκέψη ούτε ανακουφιστική είναι, ούτε ευχάριστη.

Κοιτάμε μπροστάααα!
Ε;

Πέρασε ένας χρόνος.
Ένας χρόνος που δεν μιλάμε.  Δεν σε νιώθω. Δεν σε πληγώνω. Δεν με πονάς.
Ένας χρόνος που δεν ήμαστε εγώ και εσύ...

Και αυτό το πάθος το ασβεστο,  δεν το έχω ξανά νιώσει...
Και δυστυχώς....  Μου λείπει...



Να είσαι καλά....
Μακριά μου αλλά να είσαι καλά...
Και να σε χαίρεται...

Το μόνο που αναρωτιέμαι είναι αν έχασε η καρδιά σου ένα χτύπο όταν με είδες.

Γιατί η δική μου έχασε.
Ακόμη.
Και το μισώ.

Απογοήτευση οι άθρωποι.
Δεν μπορώ να τα ξανά γράφω.


Αλλά αυτό που δεν είχα αναφέρει είναι εσένα με την άλλη. 25η Μαρτίου. 3-4 το πρωί. Στο σκοτεινό μας μπαρ. Και εσύ με εκείνη. Μήνες είχα να σε δω.
Ήλπιζα μέσα μου να σε δω με άλλη.  Το ήξερα ότι θα σε δω με άλλη.

Πίστευα θα γυρίσω σπίτι και θα κλάψω.
Θα κλάψω μια φορά για σένα. Θα κλάψω για όλα αυτά που δεν έκλεψα όταν έπρεπε.
Αλλά δεν βγήκε τίποτα.
Ήμουν μουδιασμένη για μια μέρα και τέλος.

Αλλά να πω την αλήθεια,  δεν με πόνεσε που ήσουν με την άλλη. Φυσικό και επόμενο και καλά έκανες.
Αλλά με πόνεσε, βαθιά μέσα μου, μέχρι το τέρμα, ότι ήσουν μεθυσμένος.. Ότι παραμένεις αλκοολικός.
Αυτό μου έσκισε τα σωθικά. Να σε βλέπω σε τέτοια κατάσταση ξανά σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Το έχεις πάει κ σε άλλο επίπεδο τώρα. Φέρεσαι θαρρείς και είσαι 18 και σε λίγο θα πατήσεις τα 35 και μετά δυο πόδια. Τι κατάντια...

Αν δεν βοηθήσεις τον εαυτό σου, δεν θα σε βοηθήσει κανένας. .
Επιλογές είναι αυτά.. 

Το ανέβαλα καιρό...

Ξέρω γιατί έκοψα το ποτό.
Δεν είναι ότι ξεφτιλιζομουν πίνοντας. Σοβαρή ήμουν πάλι.
Δεν ήταν ότι γινόμουν αλκοολική. Μου είχε περάσει, προς το τέλος, η ιδέα ότι ίσως γίνομαι λίγο. Αλλά όχι. Δεν ήμουν. Δεν ξέρω αν θα γίνω ποτέ, είμαι πολύ σοβαρή για να ξεφτιλίζομαι δημοσίως, αλλά τότε δεν ήμουν.


Είναι γιατί σε θυμάμαι πιο έντονα από κάθε στιγμή. Θυμάμαι τι ζήσαμε. Θυμάμαι πως ήσουν. Ίσως γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς, εσύ ήσουν αλκοολικός. Και σε νιώθω τόσο έντονα. Σε ζητάω.
Κάθε φορά που πίνω, όπως τώρα, θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω. Να το ξανά ζήσω. Εγώ και εσύ. Το υπερδιπλο κρεβάτι σου,  ή μπλε κουβέρτα, το PC να παίζει το all of me (γιατί εκείνη τη στιγμή σου έδινα το καλύτερο μου,  το all of me μου), τα ρούχα μας πεταμένα στο κομοδίνο.
Εγώ και εσύ.
Οι μοναδικοί άνθρωποι στο κόσμο. Στο λάθος μας. Τα μάτια σου κλειστά. Απολαμβανες. (Για αυτό δεν θυμόμουν τι χρώμα ήταν τα μάτια σου. Νομίζω ήταν πρασινά. Τα είχα δει ένα πρωί.) Εγώ να σε κοιτάω που χάνεσαι και να χάνομαι.
Ένας οργασμός όλο αυτό.
Από την αρχή μέχρι το τέλος.


Θα έδινα τα πάντα για να το ξανά ζούσα όλο αυτό.  Δεν το παραδέχομαι σε κανέναν, ξέρεις. Γενικά δεν σε σκέφτομαι και δεν μου λείπεις. Δεν σε ψάχνω. Εκτός από όταν είμαι σε αυτή τη κατάσταση.  Η ζωή κυλάει ήρεμα χωρίς εσένα. Δεν είσαι η τελευταία σκέψη μου, αλλά ούτε η πρώτη μου.
Αλλά είσαι μέσα μου.
Και όταν πίνω, όλο αυτό εντείνεται και όπως είπα, θα έδινα τα πάντα για εκείνες τις στιγμές....


Όταν όμως επανέρχομαι στο σοβαρό εγώ μου, εσύ πήγες με εκείνη λέγοντας ψέμματα στα μούτρα μου.  Οπότε?  Σε σιχαίνομαι.
Αύριο που θα ξυπνήσω, δεν θα θυμάμαι γιατί τα είπα αυτά και δεν θα σε ζητάω....

Μέχρι την επόμενη φορά, που το αλκοόλ θα κυλήσει μέσα μου...