14/3/09

Ήρθε η ώρα να μιλήσω και για σένα (φίλε μου γλυκέ)...

Έκανα πολλά χμ. για να έρθω να σε δω. Φόβος και άγχος για να μην χαθώ στην μετάφραση τις Ελλάδας..
Και νά' μαι.
Σταθμός Λάρισας 7.10.
Πηγαίνω στα εκδοτήρια που είχες πάει να βγάλεις εισιτήρια για Βόλο.

Και σε εντοπίζω αμέσως.

Δεν υπήρχε αυτό που λέμε 1η, 2η εντύπωση.

Απλά εσύ και εγώ.

Όταν μετά από ένα χρόνο "γνωριμίας" μου μίλησες από κοντά ένιωθα άπειρη χαρά και αμηχανία.

Εσύ και εγώ επιτέλους.

Όταν είχαμε βγει στο περίπτερο έξω από τον σταθμό των τρένων ένιωθα θαρρείς και είσαι κολλητάρι μου. Ήσουν προστατευτικός.. ax00. Μετά από ένα καφέ με έναν φίλο μπαίνουμε στο τρένο για βόλο. Ξέρεις εκείνη την στιγμή είχα ξεχάσει ότι είχα γυρίσει τη μισή Ελλάδα, στην κυριολεξία, για να σας δω και ένιωθα μετά από παρα πολύ καιρό ευτυχία.

Στο τρένο κάναμε σαν μωρά παιδιά παρα την δικη σου ηλικία Και νομίζω, ίσως, ότι είδα στο βλέμμα σου χαρά.

Ανέλπιστο γεγονός για σένα...

Ήδη από το τρένο ένιωσα κάτι να με ενώνει μαζί σου. Ίσως απλά μια "ψευδαίσθηση".

Φτάσαμε Βόλο, πήγαμε σπίτι, παραγγείλαμε να φάμε.

Αχ μακάρι να ήμουν πάντα τόσο χαρούμενη.
Ένιωθα σαν να σε ήξερα χρονια.

Μετά άρχισαν οι αγκαλίτσες τα φιλικά χαδάκια χωρίς ("ακόμη") το ερωτικό στοιχείο μέσα τους. Μου είπες ότι θα έκανες ότι σου ζητούσα γιατί ήσουν χαρούμενος που είχα έρθει να σε βρω και πιστεύω πολλά άλλα που δεν μπορείς απλά να τα πεις.

Είπαμε να κοιμηθούμε μαζί.
Νυστάξαμε και καλά και πήγαμε για νάνι.

Και τότε πρώτη φορα, ειλικρινά σου λέω, άκουσα τη φωνή σου να έχει τέτοιο ήχο. Ενός μωρού που μόλις του δώσαν καινούργιο παιχνίδι.


Και μετά έγινες πάλι ΑΝΔΡΑΣ.....

Για μένα....

Πιο αργά είδαμε ταινία.
Νύσταξα, πήγα για ύπνο αλλα πάλι δεν με έπιανε.
Ήρθες σε λίγο και ξάπλωσες διπλα μου...

Εκείνη η νύχτα δεν ήταν για ύπνο.

Τελικά εσύ στο τέλος κοιμήθηκες και εγώ άραξα στο pc ως το πρωί.


Μονο όταν έφυγα σε ένιωσα πάλι κρύο, απόμακρο έως και κακό.


Πριν καν μπω στο τρένο εσύ είχες φύγει.


Και όλα χάθηκαν σαν να μην τα έζησα ποτέ..


Αυτή ήταν η μικρή μας γνωριμία.

Και έτσι απλά τελειωσε μια "περιπέτεια" για μένα.
Προσπαθώ να μην στεναχωριέμαι που έκανα ξανά τα ίδια λάθη. Μου φτάνει που αυτή την φορα το διασκέδασα.

14/3/09


Δυστυχώς ΕΣΕΝΑ δεν σε ξέχασα.. Πάντα είσαι εκεί...

Ligo fws

Βαρέθηκα να βλέπω τα σκοτάδια σου.
Θέλω φως.
Θέλω χρώμα σε αυτό το παιχνίδι που ονομάζεται ζωή.

Θέλω με ένα klik (όπως σε γνώρισα) έτσι να σε σβήσω.
Και να συνεχίσω από το μηδέν .
Αλλά ελεύθερη και η ελευθερια, ξέρεις, είναι πάνω από όλα.


Θέλω να νιώσω μοναξιά όχι επειδή δεν υπάρχεις εσύ στην ζωή μου αλλά επειδή δεν υπάρχει κάτι να με γεμίζει γενικότερα.

Μες την μοναξιά μπορείς να σκεφτείς ελεύθερα χωρίς να βασανίζει κάτι το μυαλό σου και να δεις τι έχεις κάνει λάθος για να μην ξανά κανεις τα ίδια.

Σιγά σιγά "συναρμολογώ" κομμάτια και βλέπω μόνο ψέμα..

Με κατακλύζει.

ΠΑΤΟΣ. Ξανά και ξανά....

Γιατι στην πορεία ανακαλυπτω οτι μου ειπες και αλλα ψεμματα;
Δεν μπορω να καταλαβω γιατι μου λες ψεμματα;

Ποιος ο λογος;

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ;

Τις εντιπωσεις; Οχι καλέ μου δεν τις κερδιζεις πλεον.

Σε βαρεθηκα.. Δεν ξερω αν μπορω να σε μισησω. Δεν ξερω αν μπορω να νιωσω κατι για οτι δηποτε.
Πρεπει τωρα να μαθω να εμπιστευομαι τους ανθρωπους ξανα; Πως μπορω να το κανω;

Γιατι τα ατομα που αγαπαμε να μας συμαδευομουν για αρκετο καιρο μετα;

Γιατι εγω να μην μπορω να το ξεπερασω οπως ξεπερναω καθε τι...

Θελω τοσο πολυ να ερθω να σε βρω...
Μα ειναι πολυ μακρυα τα 800χμ που μας χωριζουν και οι τοίχοι που εβαλες αναμεσα μας..


Με αγγιζουν αλλοι δεν νιωθω τιποτα. Ουτε καν να νιωσω μπορω πλεον...

PES M

Πες μου σε παρακαλώ πως να μάθω να ζω με την απουσία σου;

ΠΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ...


ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ...

Dream-pain

Εχθές είδα ένα όνειρο.
Ήσουν εσύ.
Είχα καιρό να δω όνειρο.
Κοίτα ήσουν εσύ..

Είμασταν κάπου δεν θυμάμαι και μαλώναμε άσχημα.
Ποτέ δεν είχαμε μαλώσει έτσι εμείς.
Αλλά στο τέλος τα βρήκαμε και θα ξαναείμασταν μαζί.

Είναι τόσο αστείο.
Ένα όνειρο κρύβει τόση αλήθεια..
Ρώτησα τι σήμαινε το όνειρο αυτό.
Μου είπαν ότι κρύβει μια ανεκπλήρωτη επιθυμία και ότι δεν θα γίνει πραγματικότητα...
Πόσο δίκιο έχουν.

Το καλύτερο είναι οτι σε είδα εχθές.
Ξαφνικά εκεί που έπαιζα αμέριμνη μονόπωλη πέρασες έξω από το μαγαζί..
Ευτυχώς δεν μπήκες μέσα.
Εγώ ταράχτηκα.
Όταν όμως φεύγαμε με το που βγαίνουμε έξω σηκώνω το βλέμμα μου και σε βλέπω.
Με είδες, το ξέρω..
Η φίλη μου χαιρέτησε εσένα και την παρέα σου.
Το είδα ότι ένιωσες άσχημα.

Δεν ήσουν όμως όπως παλιά.
Όχι μόνο εξωτερικά (αδυνάτησες- καιρός ήταν..) αλλά και εσωτερικά (προς εμένα τουλάχιστον).
Δεν σε είδα με το παλιό χαμόγελο στα χείλη.
Με την παλιά χαρά που κοιτούσες τον κόσμο.

Χαιρέτησες την φίλη μου μηχανικά που υπό άλλες συνθήκες θα έκανες τις γνωστές μαλακίες. Φοβήθηκες, το είδα, μην έρθω και σε χαιρετήσω.
Το ξέρω.
Αλλά όχι ,το ξέρεις, ότι ποτε δεν θα ξανά ερχόμουν να σου μιλήσω.
Θέλησες να δώσεις με τον πιο ανώριμο τρόπο ένα τέλος.
Το σέβομαι, όχι για σένα, αλλά για μένα και την αξιοπρέπεια μου.

Κάθισα πίσω να μην νιώσεις άσχημα γιατί ξέρεις κάτι, δεν φοβήθηκα ποτέ εγώ να πω αυτά που νιώθω αλλα εσύ φοβήθηκες να με αντιμετωπίσεις.

Έτσι μια όμορφη ιστορία τελείωσε...

again?

Και τώρα εγώ πρέπει να βρω την δύναμη να το ξεπεράσω;
Πρέπει να πω ότι δεν υπήρχες ποτέ και να συνεχίσω;


Πρέπει να σε διαγράψω; ΞΑΝΑ;

Όχι άλλο σε παρακαλώ.....