Ανέκαθεν λάτρευα τη τηλεόραση. Τι βραζιλιάνικα ( Μαρία της Γειτονιάς, Μαριμαρ, Παολίνα, Ροζαλίντα, Εσμεράλντα και άλλα που δεν θυμάμαι name ) τι Μεξικάνικα (ανυπότακτες καρδιές, Φλωρενσιεντα, Ατρόμητοι κτλ) τι ελληνικές σειρές του τύπου φώσκολος το απόγευμα με τη γιαγιά ή τα κλασικά Κωσ/νου και Ελένης, Ντολτσε Βίτα, Δύο Ξένοι, Εμείς και Εμείς κ γενικά τις επανάληψεις του καλόκαιριού και φυσικά όλη τη βραδυνή ζωνή μέχρι πριν από δύο χρόνια, όλα τα παρακολουθούσα. Απορώ πώς προλάβαινα να διαβάζω, να είμαι 10 ώρες στον υπολογιστή και να βγαίνω!
Τώρα που μεγάλωσα όμως το γύρισα στα αμερικάνικα. Αχ... Έρωτας είναι όλα... Και κόλλημα! Μεγάλο κόλλημα. Να θες να πας στην Αμερική να πιάσεις τον Ιan (Somerhalder) και να του πεις "αγόρι μου σ' αγαπώ"! Έχω δει και βλέπω (όσες παίζονται ακόμα) : Prison Break 4 seasons , Dexter 5 seasons, Lost 5 seasons, Desperate Housewives 7 seasons, Grey's anatomy 7 seasons, Nip Tuck 6seasons, Sons of Anarchy 3 seasons, The Vampire Diaries 2 seasons, True Blood 3 seasons, Private Practice 4 seasons, Lie to me 3 seasons, Sex and the City 6 seasons.
Από το καθένα από αυτά έχω να θυμάμαι τα καλύτερα. Το τι κλάμα έχω ρίξει δεν λέγεται, πιο πολύ αυτά με συγκινούν παρά η ζωή μου.
Ηθοποιός δεν θα ήθελα να γίνω αλλά στη σκηνοθεσία, μια χαρά θα τα πήγαινα. Το μάτι έχει εξασκηθεί λέμε!
Τώρα βλέπω ίσως για 4 φορά το Lost από την αρχή. Τι να πω για αυτή τη σειρά... Από τις καλύτερες που έχω δει. Μ' αρέσει γενικά το στυλ βλέπουμε το παρελθόν των πρωταγωνιστών για να καταλάβουμε τη συμπεριφορά τους στο παρόν/μέλλον. Έχει κάτι από ψυχολογία. Οι χαρακτήρες σε γενικές γραμμές είναι ολοκληρωμένοι, χωρίς πολλά κενά και παραλείψεις όπως στις περισσότερες σειρές. Το τοπίο φανταστικό, λόγω ότι τα γυρίσματα έγιναν σε κάποια νησιά (δεν θυμάμαι το όνομα). Οι ερμηνείες; Χμμμ. Οι περισσότεροι πραγματικά είναι ΠΑΡΑ πολύ καλοί, αν και δεν τους έχουμε δει να παίζουν σε κάποια γνωστή- γνωστή ταινία ή σειρά (γνωστή για τα ελληνικά δεδομένα).
Δεν μ΄αρέσει κυρίως ο Ιρακινός, λόγω προφοράς γιατί μου θυμίζει Έλληνα που μιλάει αγγλικά στο Παρίσι (ούτε εγώ τόσο χάλια προφορά) και γενικά μιλάει σιγά και ηλίθια. ( δεν μου βγάζει την αληθοφάνεια που θα ήθελα συν ότι το "παίζει" Bob ο μάστορας, επείδη κάποια στιγμή στη ζωή του είχε δουλέψει στις επικοινωνίες στον ιρακινό στρατό!)
Μ' αρέσει/ Λατρεύω τον "Saywer" James Ford (Josh Holloway). Πραγματικά είναι φανταστικός. Είναι πανέμορφος ( Ξανθούλης και δεν είναι κ του γούστου μου) και παίζει πάρα πολύ πειστικά τον ρόλο του. Μου θυμίζει ένα συμμαθητή μου στο περπάτημα και στον τρόπος ομιλίας του. Φυσικά οι σεναριογράφοι κάναν πολύ καλή δουλειά με τις ατάκες του, που είναι τέρμα αστείες, και τις λέει με αυτό το ηλίθιο (με τη καλή έννοια) στυλάκι που με τρελαίνει.
[* Είναι εμφανής ο λόγος που τον αγαπώ!]
Μισώ την Κέιτ ( Evangeline Lilly). O λόγος απλός. Μας πήρε τα καλύτερα παιδιά και η διπροσωπία και το προσωπικό συμφέρον στη σειρά με κάνει να θέλω να τη χτυπήσω. Άσε να δείχνουν ότι εν τέλει είναι καλή. Αν έχεις πατήσει πάμω σε 50 πτώματα, και τα έχεις πηδήξει κιόλας, τι σόι καλός είσαι.
Όσον αναφορά το σενάριο και τις seasons. Όλες μ' άρεσαν (δεν μπορώ να πω πια περισσότερο γιατί δεν τις θυμάμαι κ πολύ καλά), λάτρεψα φυσικά τα επεισόδια που αναφέρονταν στον Saywer και αυτά για τον Desmond (Henry lan Cusick). Μ' άρεσαν πολύ τα επεισόδια που έδειχνε τους επιζώντες που μείναν πίσω ενώ οι άλλοι και καλά γύρισαν στον κόσμο. Όταν μπήκαν και οι "Άλλοι" στο παιχνίδι έγινε ο χαμός. Ο Μπεν (Michael Emerson) πάρα πολύ καλός ηθοποιός και πολύπλοκος χαρακτήρας στο έργο.
Το τέλος, όπως, και οι περισσότεροι δεν το κατάλαβα. Ήταν πεθαμένοι αλλά ; 6 κύκλους τι βλέπαμε. Πολύπλοκο. Πιστεύω ούτε οι σεναριογράφοι δεν ήξεραν πραγματικά τι θελαν να πούμε, άσχετα που λέγαν από τον πρώτο κύκλο ήξεραν το τέλος.
Αυτά τα λίγα.
Άλλη στιγμή θα γράψω για κάποια άλλη σειρά. Μέχρι τότε.
Καλές γιορτές.
