Το ξέρω πως δεν θα ξανάρθεις.....

Πάει καιρός που δεν με ψάχνεις....

Έπαψα πια στο γυρισμό σου να ελπίζω....

Σιγά σιγά στη μοναξιά μου συνηθίζω....

Δεν θέλω να σε ξαναδώ....

Να σε ξεχάσω προσπαθώ....

(unsaid)

 It's hard to lose somebody. 

I spent a lot of time, 

searching for reasons or answers...

But you can't find what's not there...

It just happened...

(OTH)

Τι κάναμε?
ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ???
Γιατί όσο και να πας με τη λογική, το συναίσθημα μπαίνει μέσα και φέρνει τα πάνω κάτω.
Τι τα σκαλίζω βραδιάτικα...
Περασμένα, ξεχασμένα(?)...

Και αυτό μου έλεγες, την τρέλα μου μεσα!

Και που λες!!
Α καλή χρονιά κιόλας.
Εκεί που λες, ναιι επιτέλους μπήκε μια χρονιά καλά ο χρόνος, με φίλους, ποτό, οικογένεια και άλλα ωραία. Μετά παίρνεις τη φθίνουσα πορεία και αναρωτιέσαιιιιιι "Μα γιατίιιιι αφού τα ζώδια λέγαν ότι όλα θα μου πάν καλά?!?!".
Ας μην μιλήσω τι έγινε από τη Πρωτοχρονιά και μετά. Απλά να σημειώσω ότι συνάντησα τυχαία έναν πρώην μου και μου είπε ότι νυμφεύθηκε και αυτός... Επιδημία έχει πέσει, τι στο κόρακα?!
Και πάμε στο χθες. Εκεί που ξύπνησα με κέφι και κανόνισα καφεδάκι, ετοιμάζομαι αμέριμνη και τσουπ χτυπάει το κινητό. Βλέπω μνμ από "άγνωστο" αριθμό (γιατί πανάθεμα με το παίζω ντίβα και δεν αποθηκεύω αριθμούς): Είμαι .... . Είσαι εδώ? Δεν κατάλαβα κατευθείαν ποιος ήταν. Μετά πήρε στροφές ο εγκέφαλος. Ήταν ο sunshine (άκα καβάτζα 1). Και να χτυπιέμαι που εγώ έφυγα και δεν θα μπορέσω να τον δω τελικά και έχω αρκετό καιρό. Δεν δίνω σημασία στο συμβάν και προχωράω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Πάω για καφέ ακούω τις μαλακίες του αιώνα αλλά δεν χαμπαριάζω.
Το βράδυ είπα σαν παιδί και εγώ να πάω ένα σινεμαδάκι, να ξεσκάσω από το πολύ το μέσα (λέμε τώρα). Η ταινία πολύ ωραία αλλά μου έπεσαν τα χαρτάκια στα κάτω καθίσματα (!) και που να τα μαζεύω!. Γυρνάω σπίτι, που παρένθεση η οικοδομή δεν έχει φώτα όποτε παίζω τυφλόμυγα μέχρι να ανέβω καιιιιιιι ... δεν μπορώ να ανοίξω τη πόρτα!!! Έχει μαγκώσει και δεν ανοίγει με ΤΙΠΟΤΑ, τη βαράω, τη σκουντώ, με το καλό με το άσχημο τίποτα. Πιθανόν εδώ δεν βρισκόταν κανένας γιατί δεν βγήκε κανείς να με βοηθήσει ή κάτι τελοσπάντων!!
12 ώρα το βράδυ τι να κάνω?!?! Παίρνω μια φίλη τηλ. για να κοιμηθώ εκεί, αλλά η γκαντεμιά με κυνηγάει, γιατί παρόλο που κοιμήθηκα εκεί, έκανα στα παιδιά χαλάστρα γιατί ο δικός της θα έφευγε σήμερα και ποιος ξέρει πότε θα τον ξανάβλεπε. Ένιωθα άσχημα και γι' αυτό λοιπόν...
Το πρωί όταν ξυπνάω, με το καλό, κλείνει το κινητό μου από μπαταρία, το οποίο το είχα φορτίσει εχθές... Ε ναι νομίζω ήταν το σημείο ποια με καταράστηκε του Καρρά.... Ευτυχώς η φίλη μου είχε και φορτιστή και έγινε η δουλειά.
Τώρα που γύρισα σπίτι η πόρτα άνοιξε κανονικά....
Καλή χρονιά βρε...

Το παραπάνω λογύδριο είναι από το ημερολόγιο μιας τρελής!!!

Don't you worry child!