Κλασσικά πριν την εκπνοή του χρόνου, θυμάμαι οτι έχω ένα μπλοκ και θέλω να γράψω για τα άσχημα της χρονιάς και την κλάψα των τελευταίων ημερών..

Γνώρισα ένα υπέροχο μικρο παιδί. Ο τρόπος σκέψεις του με εντυπωσίασε.. Μπορεί να μην έχει το δικό μου υπόβαθρο για " όμορφες φράσεις και λέξεις" αλλά όταν υπάρχει διαύγεια στο μυαλό του, λέει τόσο σωστά πράγματα , που άνδρες σαν αυτούς που συναναστρεφόμουν θα ζήλευαν.... 

Γι ' αυτό του έδωσα μια μικρούλα ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά. Όχι τα μπλε μάτια του και οι πλάτες του αλλά το καλοσυνάτο μυαλό του...

Ποσο καιρό είχα άραγε να γνωρίσω τέτοιο άνθρωπο;;;

Και ήταν τόσο παράξενο το σμίξιμο.... Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω... Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω αν υπήρχε όντως συναίσθημα εκείνη τη μαγική στιγμή. 

Είχα συνηθίσει στη παγωμαρα του σεξ, στη παντελή έλλειψη συναισθημάτων ή στα άρρωστα συναισθήματα με την " κομμώτρια" που έχω ξεχάσει πως είναι να κάνεις κάτι τέτοιο. 

Φυσικά, όμως, με τους υπέροχους τρόπους μου, τον έδιωξα! Για να μην χρειαστεί να ανοιχτώ, να μην αγαπήσω, να δώσω πράγματα στον άλλον, κομμάτια του εαυτού και εν συνεχεία να μην πληρωθώ.

Και τώρα που ξέρω οτι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σαν και αυτόν, πως θα ξανά γυρίσω στο ψέμα, την υποκρισία, στον άδειο οργασμό του σώματος ;

Αυτό είναι κάτι που όντως πρέπει να σκεφτώ σοβαρά..

Όσο για την χρονιά.... 

Τι να πω παλι και για αυτή τη χρονιά.. 

Δύο πράγματα την χαρακτηρίζουν...

Η " οριστική" ρήξη με την " αποτυχημένη κομμώτρια" και η συνακόλουθη απελευθέρωση αρνητικών συναισθημάτων που με κατετρεχαν και με έτρωγαν 2 χρόνια τώρα. Δεν θα πω οτι πόνεσα και δεν άντεχα. Πιο πολύ πονούσε το κακό που κάναμε ο ενας στον άλλον.

Δεύτερο χαρακτηριστικό, η απώλεια κάποιων φίλων. Εδώ, ειλικρινά, δεν ξέρω τι γράψω. Ισως για τι με πονάει ακομή... Και υποτίθεται οι συγκεκριμένοι ήταν άνθρωποι σαν το παραπάνω μικρο ανθρωπο που ανέφερα. ΚΑΛΟΙ..

Ίσως κάποια στιγμή μπορέσω να μιλήσω περισσότερο επι του θέματος...

 Αυτά τα λίγα και φέτος.

Αντε και του χρόνου.....

Ρε φίλε ναι δεν είμαι η σοβαρή γκόμενα αλλά είμαι ειλικρινής.
Πως γίνεται να πουλάς τόσο πρόλογο για να πηδήξεις ένα 25 χρόνο;
Πως γίνεται να λες τέτοια ψέμματα;
Πως;;;;;;;

Νιώθω ξεφτίλα.

Τόσο καιρό δεν έχω γράψει μια λέξη γιατί δεν θέλω να βλέπω την προτελευταία ανάρτηση.
Έγιναν τόσο πολλά από τότε. Τόσο πολλά και τόσα λίγα, ταυτόχρονα...
Και αυτή την είδηση την έβγαλα από το μυαλό μου...  Δεν το σκέφτομαι έτσι δεν πονάω.
Η αλήθεια είναι πως περνώ  το χρόνο μου, όταν τον σκέφτομαι, κατηγορώντας τον εαυτό μου για όλα τα απαίσια πράγματα που του έκανα...  Τις αμέτρητες προδοσίες. Τα υποτιμητικά λόγια... Ποσο τέτοια λόγια;
Κάθε φορά που τον έβλεπα θα τον υποτιμουσα για το οτιδήποτε, από την εμφάνιση του μέχρι τη δουλειά και το παιδί του,  και στο τέλος είχα τα μούτρα να του λέω ότι τον αγαπάω...
Την κοροϊδία, μπροστά στα μάτια του,  ξανά καωι ξανά. Και πάλι να γυρνάω να του λέω " μα εγώ σ' αγαπάω,  εσύ δεν μ' αγαπάς". Και να το πιστεύω η τραγική, πως έτσι εγώ τον αγαπάω.
Με κατηγορώ για όλα αυτά,  γιατί πάνω από όλα δεν πιστεύω ότι είμαι τέτοιος άνθρωπος... Αλλά τελικά έχω και αυτή την πολύ άσχημη πλευρά...

Προσπαθώ να αλλάξω...

Όσο για εκείνον...Βγήκα από τη ζωή του.. Σταμάτησα να τον ενοχλώ και να τον κοροϊδεύω.
Γενικά είμαι καλά, υπάρχουν δύσκολες στιγμές αλλά μαθαίνω να τις αντιμετωπίζω...
Μου λείπει?  Δεν έχω ιδέα.
Και όλο πάω να γυρίσω και μετά σκέφτομαι ότι " έφυγα " γιατί ήθελα να σταματήσω να του κάνω κακό. Αυτή η σκέψη με σταματάει από οποιαδήποτε κίνηση. Γιατί είναι η μόνη πράξη που δείχνει ότι αυτόν τον άνθρωπο τον αγάπησα..

Τις προάλλες τον είδα.  Ειχα να τον δω καιρό. Διακοπές αυτός, διακοπές εγώ ( στο ίδιο νησί!  Χα χα), και ξαφνικά γυρίζω να χαιρετίσω κοινό μας φίλο με χαμόγελο και τον βλέπω δίπλα του.  Μου έπεσε το χέρι και γύρισα το κεφάλι. Έφαγα μια σφαλιάρα στο μούτρα από το συναίσθημα, άλλο πράγμα..

Δυστυχώς δεν φεύγει... Το συναίσθημα. Ούτε η αρρώστια που είχα μαζί του..
Απλά θα μάθω να ζω με αυτό.

Καλό χειμώνα 

Η ζωή είναι ωραία, ή τουλάχιστον υποφερτή, αναλόγως την οπτική γωνία που την κοιτάς!

Μου είπε οτι τη γάμησε την άλλη.

Και μου κόπηκε η ανάσα.

Δεν ξέρω τι με πληγώνει περισσότερο, ότι τη γάμησε, ή ότι ο κοινός μας φίλος το ήξερε και δεν μου το είπε...

Μου κόπηκε η ανάσα.

Παράνοια δεν το είπε μες την βδομάδα;

αηδία λέγεται και ψέμα.

Επιστρέφω απόγευμα στο κρεβάτι, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο του Χανίφ Κιουρέισι. Μεσάνυχτα όλη μέρα. Εξ αφορμής μιας πρότασης στο οπισθόφυλλο το πήρα. «Είμαστε αλάθητοι», λέει, «στην επιλογή του εραστή μας, ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο. Υπάρχει ένα ένστικτο, μαγνήτης ή αερικό, που γυρεύει το αταίριαστο». Εσύ, πάλι, λες πως με κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι. Πως οι άνθρωποι με αντίστοιχες απόψεις είναι για σφαλιάρες. Θυμώνω. Καλά κάνω και θυμώνω. Δίκιο έχεις. Εδώ και χρόνια πια το ξέρω. Με την άρρωστη κεκτημένη του Μπατάιγ πόσο θα πας; Μια δυο φορές στη ζωή σου. Εγώ τις πήγα, τέλειωσα. Όξω απ΄ την παράγκα οι αταίριαστοι. να τους αγαπάμε. Να τους θυμόμαστε με τρυφερότητα. Τους χρησιμοποιήσαμε. Το πληρώσαμε, πρώτοι εμείς. Γιατί ο λάθος άλλος στην ουσία δεν φταίει. Δεν σου κρύφτηκε. Εκεί που εσύ αναγνώρισες το αταίριαστο, αυτός κατά πάσα πιθανότητα είδε το ταιριαστό. Και δεν φταίει αυτός. Του το έπαιξες καλά. Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει – αυτός φταίει. Το βλέπεις, βλάκα μου, το λάθος. Και το αποσιωπάς. Γιατί το έχεις ανάγκη. Και το αξιώνεις μόνο σε μια περίπτωση το λάθος πρόσωπο: για να το απαξιώσεις σύντομα. Για να μη δεσμευτείς. Για να μείνεις μόνος. Για να νιώσεις ανώτερος από τον εσφαλμένο. Γιατί από το λάθος πρόσωπο έχεις πάντα τη δυνατότητα να το σκάσεις με όσο το δυνατόν λιγότερη οδύνη. Με απώλειες μηδαμινές. Επιλέγω «ανάξιο εραστή» σημαίνει επίσης: αναβάλλω τον έρωτα, αλλά συγχρόνως δεν κλείνω την πόρτα στην ελπίδα θα φύγει ο πρόσκαιρος και λίγος, και κάποια μέρα θα έρθει ο ανάξιος. Αλλά όχι ακόμα. Δεν είναι η ώρα μου. Τώρα φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να πάρει μορφή αμετάκλητου. Την ισόβια συνύπαρξη, ιδίως.

«Επιλέγεις λάθος άνθρωπο, δηλαδή, για να το σκάσεις πιο εύκολα; Και τότε πώς εξηγείται το γεγονός πως καμιά φορά κολλάς στο λάθος πρόσωπο εκατό χρόνια;», ρωτάει η μεταμεσονύκτια φίλη. «Κατά τη γνώμη μου, μείνεις, φύγεις, το ίδιο κάνει», λέω. «Πάλι κολλάς, για να γλιτώσεις από μια ουσιαστική δέσμευση. Η λάθος επιλογή σού διασφαλίζει κατά κανόνα ανεξαρτησία. Σε ασφαλίζει από τον πόνο τού να βρεθείς ακάλυπτος, εκτεθειμένος μπροστά στον όμοιό σου. Γιατί, αν με τον όμοιό σου τύχει στραβή, τότε δεν γιατρεύεσαι. Πένθος αμετάκλητο μετά». Νύχτα, δυόμισι χρόνια πριν. Τρέχαμε με ένα φίλο στο Μούλτι Κούλτι  – στο δρόμο απορούσε: «Μα πώς έγινε και πήγα και ερωτεύτηκα αυτό το πράγμα; Η προηγούμενη αγάπη μου διάβαζε στίχους της Σύλβια Πλαθ. Ίδια τραγούδια, ίδια κουλτούρα. Ήθελα να θέλω. Και όμως, δεν με μάγευε παρά μόνο το ασπόνδυλο. Το ριζικά ακαλλιέργητο πλάσμα. Λες πως θα μου περάσει; Αηδιάζω με τον εαυτό μου έτσι που έμπλεξα. Άλλωστε, ξέρεις πως αυτά τα παθιασμένα τα κοροϊδεύω».

Όχι, χαρά μου, δεν θα σου περάσει, σκεφτόμουν. Απλώς εκεί που κόβεσαι πως δεν θα μπορείς χωρίς την άξεστη αγάπη σου, πολύ σύντομα θα βρεις αφορμή και θα φύγεις. Και θα πεις πως δεν πήγαινε άλλο. Που πάντα πάει, άμα θες. Μετά, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πάθος της συντήρησης, θα μοιάσεις τότε ακόμα περισσότερο στους ήρωες που σιχαίνεσαι. Σε κάθε συνάντησή σου με ίσο σου άνθρωπο θα βάζεις μπροστά σαν πανοπλία το άξεστο πλάσμα. Ο λίγος ίσκιος σου θα σε θωρακίζει από την οδυνηρή συνάφεια με τον παρεμφερή σου. Κανονικά πρέπει να χρωστάς ευγνωμοσύνη γι΄ αυτό στην άξεστη αγάπη σου. «Σε ευχαριστώ, ακαλλιέργητο πλάσμα, που η επινοημένη μου εμμονή για σένα με προστάτεψε. Δεν πήγα να καώ με την καλή περίπτωση. Να χάσω την ανεξαρτησία μου. Τη μαγκιά μου. Να γίνω κουρέλι». Αν δεν υπήρχε το φάντασμα του άξεστου ανθρώπου, θα αναγκαζόσουν κάποια στιγμή να ζήσεις κι εσύ με έναν όμοιό σου το οδυνηρό πράγμα που λέγεται ζευγάρι, θα αναγκαζόσουν να είσαι τρυφερός, να αγαπήσεις στ΄ αλήθεια.

Μαλβινα καραλη.


Η κομμώτρια το χαρακτήρισε παράνοια . Παράνοια?  Τρέλα? Τι?
Ρε συ λιώνω, τα χάνω μπροστά σου. Πεθαίνω σου για πάρτι του.
Γίνομαι κοριτσάκι,με αδειάζει και με γεμίζει στο λεπτό!
Μετά από ενάμιση χρόνο, νιώθω κοριτσάκι οταν σε βλέπω!!!! Νιώθω την καυλα να με κατακλύζει.
Φωτια σου λέω
Που με έχει κάψει!!!

Καληνύχτες, ζαβλακωμενες. 

Μάρτιος πια... Τι Μάρτιος θα μου πεις,  σε λιγο τελειώνει και αυτός..
Που είμαστε, λοιπόν ;
Μετακόμισα αρχικά..  Επιτελους,  πάλι μόνη. Σα φοιτήτρια νιώθω, αν και πια δεν είμαι. Νιώθω τόσο τυχερή οτι μπορώ να το κάνω αυτό, να είναι καλά οι γονείς και το πεισμα μου. Το σπιτάκι μου είναι μακράν καλύτερο και ομορφότερο από το φοιτητικό, μιας και έχω την προσωπική οικονομική οικονομική δυνατότητα να το φτιάξω.
Είναι ωραία γενικά. Χρειαζόμουν να είμαι μόνη...

Ήρθε και η κομμώτρια εδώ. Μου είχε υποσχεθεί οτι δεν θα έρθει εδώ ποτέ. Ήρθε...

Ήρθαν φίλοι και άλλοι. Ήρθε και αυτός..
Ήρθε, έφυγε, πήγαμε στο δικο του,  μαλώσαμε και ήταν η πρώτη φορά που έφυγα. Βρήκα τη δύναμη να φύγω. Ενα βήμα τη φορά..

Όλα καλά ρε συ. Καλά, γενικά. Νιώθω καλά τώρα που γράφω γιατί υπάρχει μια ηρεμία. Είμαι μόνη μου, αυτό δεν ήθελα?  Αυτό ήθελα, και το εννοώ..