Έρχονται οι γιορτές.
Πλησιάζει η μιζέρια, το βλέπω!

Πήρα απουσία (! θαρρείς και είμαι στο λύκειο) και άλλη μια και έχω φύγει.
Κι άλλο άγχος....
Plus, η καβάτζα Α μου έριξε άκυρο, και έχω την εντύπωση ότι βρήκε γκομενάκι...  Στεναχωρήθηκα; Δεν ξέρω; Μάλλον για να γράφω εδώ, ίσως; Νευρίασα σίγουρα.
 Τώρα θα ρίξω τα μουτράκια μου για Β.
(...)
Τι να πω. Μια φορά να γυρίσω εκεί, χωρίς να έχω τέτοιους "σκοπούς". Το τελευταίο καιρό την έχω συνδυάσει έτσι τη πόλη αυτή!
Θαρρείς και δεν έχω αρκετές δουλειές και μπλέκομαι σε τέτοια πράγματα:(
I have no idea what I feel right now!
Bored I suppose?







"Μα τι να πω
που `μαι στεγνός από ψιλά και από παρέα
και σ΄ αγαπώ
γιατί είσαι άπιαστη σαν όλα τα ωραία"

Λείπω - Λείπεις - Λείπει

Μέρες σκεφτόμουν την απουσία κάποιου...
Ένα άλλο μικρό κεφάλαιο...
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσα να πω ότι μου λείπει.
Κυριολεκτικά, μεταφορικά.
Ο κ. Μπ. μας λέει ότι ρήμα λείπω σημαίνει:
1. απουσιάζω, δεν είμαι παρών, δεν παρευρίσκομαι κάπου
2. (για πράγματα) δεν υπάρχω
3. υπολείπομαι, θέλω λίγο ακόμη 
4. (τριτοπρόσ. μου λείπει) στερούμαι
5. α) νοσταλγώ κάποιον, επιθυμώ να  τον ξαναδώ β) αισθάνομαι δυστυχισμένος επειδή δεν έχω κάτι
Με όλες τις έννοιες, λοιπόν. 

Μου λείπει η ασφάλεια μου με έκανες να νιώθω.
Μου λείπει να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων.
Μου λείπει να με κοιτάς θαρρείς και είμαι το μοναδικό πρόσωπο γύρω σου.
Μου λείπει να μου λες τα νέα σου.
Με λίγα λόγια μου λείπει η παρέα σου..
Απλά και ανθρώπινα, πέρα από "ερωτικές" σκοπιμότητες και μη.
Θέλω να σε δω και να μου πεις " είμαι καλά και ευτυχισμένος" και να χαρώ διπλά για σένα, κι ας η ευτυχία σου είναι μακρυά από το δικό μου κύκλο.

Και λίγες μέρες πριν έσκασε η μικρή βόμβα.
Παντρεύεσαι...
Μετά από 5 μήνες, παντρεύεσαι...
Μου φαίνεται απίστευτο, πραγματικά.
Περίμενα ότι θα χώριζες κάποια στιγμή ή something.
Αλλά παντρεύεσαι.. Για την ακρίβεια νυμφεύεσαι!
(...)


Από σένα θυμάμαι και θα θυμάμαι μόνο τα όμορφα. Τόσο πολλές και όμορφες στιγμές που μου χάρισες μόνο με τη παρέα σου κι ας ξέρω(ξέρουμε) πια ότι ποτέ δεν ήμασταν φίλοι, με τη στενή έννοια. Δεν μου έχει μείνει ούτε ένα άσχημο συναίσθημα από σένα... Μόνο κάτι απροσδιόριστο και όμορφο...

Ελπίζω και εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος.. Και τέτοιες ευχές δεν δίνω σε κανέναν.

Και γίναμε τελικά,  somebody that I used to know.. :)

(K)

"Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργεντηθέντος"

Για όλα τα ανθρωπάκια που κυκλοφορούν,κυκλοφορούσαν και ΘΑ κυκλοφορούν. 

Όταν την άκουσα αυτή τη φράση, μόνο ένα άτομο μου ήρθε στο μυαλό. 

*Αγαπάς ένα μηδενικό, όταν αγαπάς έναν αχάριστο, Πλαύτος. 

**αχάριστος -η -ο : που δεν αναγνωρίζει το καλό που του έκαναν, που δεν αισθάνεται ευγνωμοσύνη· αγνώμονας

Δεν είναι ότι περιμένεις αντάλλαγμα, μωρέ, αλλά σίγουρα δεν περιμένεις αυτό. 

Ξέρεις τότε το μόνο που ευχόμουν ήταν να σταματήσω να νιώθω.
Να νιώθω το πόνο, τη ζήλια, την αγάπη...
Και τώρα...
Και τώρα που επιτέλους το κατάφερα...
Και το μόνο που κυριαρχεί είναι οι επιθυμίες του σώματος...
Αυτό που εύχομαι είναι να μπορούσα να νιώσω κάτι.
Κάτι για κάποιον άλλον άνθρωπο...
Κάτι πέρα από απέχθεια, αδιαφορία και θυμό.
Ίσως κάτι γλυκό.
So fucking funny

 

* Δεν με νιώθεις έχεις χάσει επαφή 
δεν με ξέρεις για αυτό κανε πιο 'κει 
ζω για μένα και τι λες κι εσύ
 δεν με νοιάζει κι ούτε ψήνομαι γρι.

Breathtaking

Μου έκοψε την ανάσα.
Όταν μου είπε θέλω να προχωρήσω γενικά.
Και όταν είπα ότι θες να προχωρήσεις γενικά ή από μένα την φίλη σου μου είπε ΔΕΝ ΞΕΡΩ..
Ήταν σαν να με χώρισε ο άλλος. Όπως τότε ένιωσα.
Το μόνο πραγματικό συναίσθημα μετά από καιρό.
And no. It doesn't feel good.

Ψάχνω να βρω το λάθος και πως θα το αντιμετωπίσω.
Νομίζεις οτι μερικοί άνθρωποι θα είναι εκεί για πάντα...
Ξεχνάς όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μείνουν στην ζωή σου για πάντα αν δουλεύεις τη σχέση μαζί τους..

Τρεις λέξεις λοιπόν...
Heartbreaking
Unbearable
Speechless

Δεν σταματά ποτέ σου λέω.
Η σκέψη...
Η ανάμνηση..
Η στιγμή..
Τρέχει να φύγει μακριά...
Το αίσθημα κλειδώθηκε στα πιο σκοτεινά σημεία της καρδιάς.
Και πότε πότε, χωρίς αιτία, ξυπνάει για μερικά δευτερόλεπτα..
Να σου θυμίσει ότι όντως κάτι υπήρξε..
Ποτέ δεν σταματά σου λέω..
Όσο και να προσπαθείς να τα μηδενίσεις.
Πάντα κάτι θα υπάρχει.
Η ύλη χάνετε; Καταστρέφεται άραγε;
Δεν ήμουν ποτέ καλή στη φυσική.
Τα συναισθήματα χάνονται λοιπόν;
Ή απλά προσποιούμαστε ότι δεν ήταν ποτέ εκεί;

Σου λένε οτι δεν γίνονται όλα για ένα κρεβάτι
αλλά πως γίνεται να αλλάζει η συμπεριφορά τους μετά από αυτό;
Θέλω να βρω ΕΝΑΝ άνθρωπο σε αυτό το γελοίο κόσμο
που να μου μιλήσει αντρίκια από την αρχή και να αφήσει τις μαλακίες κατά μέρος.
Τι υποκρισία.

*
makari na patouse ena magiko koumpaki kai na eimastan panta mazi...na se koitaw sinexeia..na se agkizw sinexeia...na se agkaliazw sinexeia...na se filw sinexeia...makari na borousa otan pernw apo tis paidiades sou tis thliveres...alipita na rixnw kataigides....h skepsh sou kai mono me hremi twra pou eimai makria sou...to 3erw den einai arketo gia sena...egw omws etsi vriskw tin elaxisti parigoria mou...giati den se exw konta mou....den 3erw an eimai o filakas aggelos sou h' h aderfh psixi sou...to mono pou 3erw einai oti auto pou aisthanomai gia sena den mporei oute o xronos na to svhsei...kai pistepse me autos ta svinei ola....

*
Κάθομαι και διαβάζω αυτό που μου είχες γράψει ΚΑΠΟΤΕ... 
Από τη μια θέλω να γελάσω.. Από την άλλη να κλάψω... 
Τι να πω...
Λέξεις, λέξεις, λέξεις.
ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΑ. 
Τη χαζή λέξη το πάντα. Και ειδικά στο στόμα ανόητων..
ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΑ... 
Και είχα πει στον εαυτό μου τότε, μην παίρνεις στη μετρητοίς λόγια ανδρών. 
Αλλά τα λόγια μένουν στο μυαλό.
Μένουν σε κάτι τέτοια ξεχασμένα μηνύματα.
ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΑ   Π Α Ν Τ Α...

Αδερφή ψυχή και φύλακας άγγελος... 
Πως πίστεψα για μια στιγμή ότι εσύ θα είσαι το soulmate μου?? 
Απορώ και με τον εαυτό μου. 
Πως ήσουν εσύ ο έρωτας της ζωή μου?!
Τυφλή ήμουν?! Η απλά κουρασμένη και χρειαζόμουν κάτι για να ξαποστάσω??

Το μόνο που ήξερες ήταν αυτό που αισθάνεσαι για μένα δεν μπορεί ούτε ο χρόνος να το σβήσει...
Αυτό είναι το τραγικότερο από όλα.. 
Με κάνει και γελάω με το ειρωνικό μου γέλιο. 
Ούτε ο χρόνος, "φίλε"μου ε?? 
Ο χρόνος.. Άλλη αστεία έννοια... 
Ο χρόνος τα διάλυσε όλα. Ο χρόνος, εσύ, εγώ, η πουτάνα η ζωή. 
ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ. 
Και τώρα κομμάτια, που δεν μαζεύονται. 
Γιατί βλέπω κάτι τέτοιες μαλακίες που μου έλεγες και αφρίζω και αναρωτιέμαι 
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΚΕΦΤΟΣΟΥΝ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ
(ο ρομαντισμός πέθανε προ πολλού)
Και πάλι κατηγορώ εσένα??
What's the point, dude?
Ας κατηγορήσω εμένα, λοιπόν που έμεινα και επέμεινα και Υπέμεινα...

Αχχχ αυτή η κλάψα δεν σταματά ποτέ. 
Τι παθαίνω βραδιάτικα?
Δεν γαμιέται ?!
Και τώρα που ήρθα εδώ θέλω να πάω εκεί και κλαίγομαι που είμαι εδώ!
Την παλεύω;;
Ούτε καν. 
Και δεν ξέρω τι να κάνω για να ξυπνήσω, να επανέλθω, να ... κάτι βρε παιδί. 

Ίσως είμαι αλλού.. Και η καβάτζα έγινε κάτι παραπάνω για μένα ενώ εγώ για κείνον... ΔΕΝ. 
Ίσως λέω μαλακίες γιατί ΚΕΝΟ ΚΕΝΟ ΚΕΝΟ.. 
Ένα ποτάκι θα το ήθελα τώρα... 
Ίσως απλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου ??
Ούτε ξέρω. Και ούτε θα με νοιάζει από αύριο. 
Πάω πάλι παίζω με τη χαζομάρα. 
Και μετά θα λέω τι κάνω και πως έγινα έτσι?!


Τελειώνει το τσιγάρο..
Τελειώνει και αυτός ο μονόλογος του τρελού.
Και να χαμε να λέγαμε...

Ο χρόνος τα σβήνει όλα. ΟΛΑ..
Αργά ή γρήγορα..
Και τι μένει? 
Τίποτα.. Στάχτες..
Και ΜΑΛΑΚΙΕΣ να χουμε να λέμε κάτι βράδια με καλή παρέα και πολύ ποτάκι. 
Άντε καληνύχτα:)

Μου λείπουν διάφοροι άνθρωποι από τη ζωή μου.
Η παρουσία - απουσία τους.
Μια τυχαία συνάντηση στα στενά σοκάκια.
Μια κλεφτή ματιά.
Η αναμονή... Η αδιαφορία...
Ξανά αναμονή. Ξανά αδιαφορία..
Εγώ; Εγώ που είμαι; Εμένα με νοιάζει πραγματικά;
Είμαι άδεια.. Με άδειασα(ν)...
Δεν νομίζω να με νοιάζει κάτι ουσιαστικά..
Περαστικοί είναι εξάλλου...
Συναντιόμαστε μια φορά στο ίδιο κρεβάτι και τελείωσε.
Τι να νιώσεις; Τι να δεις;
Μου λείπουν τα χαμόγελα τους, though..
Γιατί τη μια στιγμή που είμαστε μαζί με κάνουν να χαμογελάω.
Και είναι αρκετό νομίζω...
Αυτό δεν είναι που θέλω τελικά;;;
Ακριβά ποτά, φθηνά λόγια, κλεμμένες στιγμές και...
Το κεφάλι μου ήσυχο...
Οι μεγάλες συγκινήσεις είναι γι' αυτούς που τις θέλουν..
Εγώ θέλω απλά να ξεχάσω..
  " να μείνει και ο νους για λίγο ανάπηρος..."

15/8
Για τους περαστικούς και ειδικά για την sunshine μου...

I think I saw you in my sleep, darling,
I think I saw you in my dreams you were
Stitching up the seams on every broken promise
That your body couldn't keep.
I think I saw you in my sleep.

I thought I heard the door open, oh no,
I thought I heard the door open but
I only heard it close.
I thought I heard a plane crashing, but
Now I think it was your passion snapping.

I think you saw me confronting my fear, it
Went up with a bottle and went down with the beer and
I think you ought to stay away from here
There are ghosts in the walls and they
Crawl in your head through your ear.

I think I saw you in my sleep, lover,
I think I saw you in my dreams you were
Stitching up the seams on every mangled promise
That your body couldn't keep.
I think I saw you in my sleep

I know that someday you'll be sleeping, darling
Likely dreaming off the pain
I hope you'll hear me in the streetlight's humming
Softly breathing out your name
I know that even with the seams stitched tightly
Darling, scars will remain
I say we scrape them from eachother, darling
And let them wash off in the rain
And when they run into the river
Oh no, let the water not complain
I swear that even with the distance slowly wearing out your name
Your hands still catch the light the right way
And our hearts still beat the same
And our hearts still beat the same

i need to go yesterday!
Πρέπει να φύγω άμεσα από εδώ.
Κάθε φορά που περνάω μια μικρή απογοήτευση, απλά αλλάζω πόλη και τελείωσε η υπόθεση.
Δεν θα έχω πάντα την επιλογή να αλλάζω πόλη, όποτε νομίζω ότι το έχω ανάγκη!
Δηλαδή τι κάνω?
Φεύγω μακρυά από τα προβλήματα τρέχοντας για να τα ξεχνάω..
Δεν ήμουν έτσι εγώ.
Αλλά αφού έχω αυτή την επιλογή ακόμη γιατί να μην την χρησιμοποιήσω και να βουτιέμαι εδώ στην δήθεν λύπη.
Θα θέλα πραγματικά να ήξερα αν νιώθω κάτι ή απλά ο εγωισμός μου με καίει!
Γαμημένος εγωισμός θα με φάει.

Τα υπόλοιπα σύντομα

Somebody That I Used To Know

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Είναι πολύ ωραίο τραγούδι τελικά.
Ήρθε η ώρα πάλι για αναχώρηση.  Τις τελευταίες μέρες πραγματικά ηρέμισα.
Καιρός ήταν.
Πρέπει να αρχίσει πάλι διάβασμα. Καρκίνος στα μπατσάκια μας:/




Γενικά... Όλα καλά θα πάνε:)

GL & HF

Χάθηκααα. 

Τόσο καιρό δεν βρήκα έναν υπολογιστή.

Το καλοκαίρι περνάει ευχάριστα. Και υπερβολικά γρήγορα. 

Η ζωή τρέχει. 

Το άδειασμα το ίδιο. Αυτό δεν ήθελα τελικά;

Άντε και καλή συνέχεια

Πάλι εδώ.. Σε αυτό τον υπολογιστή, σε αυτό το κρεβάτι....
Ποτέ να μην με πιάνει ύπνος σε αυτό το κρεβάτι. Ή μάλλον με αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου;!
Μιας και δεν έχω τι να κάνω τέτοια ώρα ας εκμεταλλευτώ τη παροχή ίντερνετ γιατί από το κινητό ανάρτηση δεν μπορώ να κάνω:/
2 βδομάδες είμαι εδώ και το σπίτι δεν με έχει δει. Όλο κάπου θα τρέχω..
Μμμμ.
Το Κ. προχώρησε οριστικά... Δεν έχω θέση στη ζωή του...
8 μήνες ήταν εκεί για μένα. Για τα όλα μου.
Και "ξαφνικά" προχώρησε. Έπρεπε να το δω. Έπρεπε να το περιμένω.
Ήταν το μόνο λογικό. Μην πω ότι έπρεπε να γίνει εδώ και πολύ καιρό γιατί η κατάσταση μας είχε φτάσει στο απροχώρητο και είχε γίνει ψυχοφθόρα και για τους δύο.
Και έτσι απλά προχώρησε.
Όταν μου το είπε απλά γελούσα. Δεν μπορούσα καν να νιώσω στεναχώρια. Μόνο γελούσα..
Το αντιμετώπισα σαν ενήλικα για ακόμη μια φορά.
Έστειλα ευθύς μήνυμα στο 10αρι ότι θέλω να το δω "today" και την επόμενη φορά τα ήπια με τη κολλητή.
Πάντα όλα τα αντιμετωπίζουμε ώριμα.

Να ξανά αναρωτηθώ τι κάνω σε αυτό το σπίτι? Σε αυτό το κρεβάτι?
Το κακό είναι οτι θα φύγει σε μια βδομάδα και το Σεπτέμβριο θα έχουν ξεχαστεί όλα:/
Αλλά εχθές το βράδυ, εκεί ανάμεσα στις 3 με 4, βίωσα αυτό που λέμε ευτυχία.
Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εκείνα τα λεπτά ήταν ότι είμαι ευτυχισμένη γιατί το σώμα μου ήταν ευτυχισμένο και έστελνε το μυαλό μου παντού σήματα ευτυχίας.
Σου λένε ότι βρίσκεις την ευτυχία στο φαγητό, στο ποτό, στον έρωτα και σε τόσα άλλα πράγματα..
Ειλικρινά κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι το μόνο που σου φέρνει ευτυχία είναι αυτό το καθαρά σαρκικό κομμάτι...

Αρκετά με τις φιλοσοφίες πρωί πρωί. Πάω να ξαπλώσω δίπλα του. Να τον αγκαλιάσω ίσως?!
Εις το επανιδείν:Ρ 

A year

Ένας χρόνος πέρασε από τότε που χωρίσαμε.. 

Ένας ολόκληρος χρόνος..

(δεν χωρίζουν όμως έτσι οι ζωές που αγαπήθηκαν με τόσο κόπο… Και όμως χωρίσαμε με τόση ευκολία στο τέλος.. Και απλά δεν υπήρξαμε ποτέ…)

'Ηθελα να γράψω για αυτόν τον ένα χρόνο.. 

Αλλά νομίζω κάποια άλλη στιγμή.. 

Oh, you're in my veins,
And I cannot get you out.
Oh, you're all I taste
At night inside of my mouth.
Oh, you run away,
Cause I am not what you found.
Oh, you're in my veins, And I cannot get you out.

Είσαι στις φλέβες μου και δεν μπορώ να σε βγάλω δυστυχώς. 

Μπορεί να μην θελώ να ξανά είμαι μαζί σου.

Μπορεί να μην μου λείπεις..

Μπορεί να μην σε αποζητώ..

Μπορεί να μην θέλω να σε ξαναδώ ή να σε ξανακούσω...

Μπορεί να μην ενδιαφέρομαι ούτε καν για την ύπαρξη σου...

Αλλά είναι στιγμές που νιώθω πως είσαι μέσα μου και δεν μπορώ να σε αποβάλλω.. 

Πιθανόν για να σε αποβάλλω θα πρέπει να βρω κάποιον που να τον δω εξίσου σοβαρά με εσένα. Έλα ντε, που ούτε το χρόνο έχω ούτε τη διάθεση για σοβαρά πράγματα. Και απλά σε αφήνω μέσα μου και προχωράω. 

Και ένα πράγμα που θέλω να σου πω ένα χρόνο μετά; 

Σε ευχαριστώ τόσο πολύ που έφυγες από τη ζωή μου και έγινε τόσο καλύτερη...

Ήρθε το καλοκαίριιιι. Ας μην κάνω σχέδια γιατί πάντα πάνε χαμένα. Απλά ας το ζήσουμε και όλα τα άλλα έρχονται... 

Και ένα τραγουδάκι από τα λίγα! Να ναι καλά το nip tuck που μας μαθαίνει τη ποιότητα:)

Όλοι προχωρούν...
Ακόμα και το Κ. προχωρά...
Τι να κάτσει να κάνει μαζί μου θα μου πεις? Πόσα να υπομένει χωρίς αντίκρισμα?
Μόνο εγώ μένω πίσω........

it' s so fucking funny....

Θυμήθηκα το μαύρο τριαντάφυλλο και την κηδεία.
Θα μου έφερνες ένα μαύρο τριαντάφυλλο.
Είναι σπάνιο και ίσως αργούσες να έρθεις...

Μακάβριο!
Απορώ τι φλασιά μου ήρθε και το σκέφτηκα....

* Και είναι πανέμορφο το καταραμένο..

Να γράψω κάτι πριν την εκπνοή αυτού του μήνα;
Κούραση. Πολύ κούραση...
Διάβασμα. Πολύ διάβασμα...
Άγχος. Πολύ άγχος.... (και δεν κάνει)
Γκομενάκια?! Χμ ούτε αυτό προλαβαίνω να σκεφτώ.

Αναμονή για το τέλος.
Υπομονή για έναν ακόμη μήνα! 

Είμαι εδώ μαζί του. Τον βλέπω να κοιμάται..
Είναι παράξενο να τον βλέπω να κοιμάται...
Θέλω να τον αγκαλιάσω αλλά δεν μπορώ. Δεν κάνει μάλλον.
Γύρισα πίσω για να ψηφίσω και βρέθηκα εδώ.. Στο ακατάστατο σπίτι του.
Να μου τραγουδάει με την κιθάρα του. Και εγώ να τον κοιτάω μαγεμένη, χαμένη..
Είχα αποφασίσει να μην τον δω. Μετά από αυτά που μου είπε, θα έχανα την αξιοπρέπεια μου αν τον έβλεπα (?).
Με το που πάτησα το πόδι μου σε αυτή τη πόλη, τρελάθηκα για να τον δω. Και τον είδα . Και χαιρετηθήκαμε. Και ξανά τρελάθηκα. ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω γιατί. Καθώς η καρδιά μου δεν σκίρτησε και ήμουν χαλαρή. Και την επομένη τον ξαναείδα.... Και λίγο μετά μου έστειλε μνμ. Και ήρθα σπίτι του... Αντιστάθηκα επάξια. Και μετά κοιμήθηκε.
Και πρέπει να σηκωθεί για να πάω να ψηφίσω και να φύγω από αυτή τη πόλη και να μετανιώνω που δεν ενέδωσα! Κράτησα τη αξιοπρέπεια μου καλέ...

Θα κάνω ένα τσιγάρο και θα τον αγκαλιάσω. Νομίζω... Ίσως και όχι.

Τι έχω πάθει με αυτό το τυπάκι?! Είναι απλά ότι είναι ωραίος? Η κακή του συμπεριφορά στο τέλος? Η ειλικρίνεια του?! Το καλό κρεβάτι (το καλύτερο!!)?! Τι με τραβάει σε αυτό το κρεβάτι?:(

Καλημέρα και καληνύχτα!

" Που πήγε ο έρωτας μας ο μεγάλος;

 Πως άνοιξε στη σχέση μας ρωγμή;

Με διώχνεις γιατί υπάρχει κάποιος άλλος

ή μήπως δεν μ' αγάπησες στιγμη;"

Χωρίς λόγια.

Με πολλές σκέψεις...

Αυτά που πέρασα μαζί σου... Θεέ μου δεν θα ήθελα να τα ξαναζήσω...

Δεν θα μπορούσα να τα ξαναπεράσω.

Διάβαζα ένα blog και μου θύμισε την εποχή που σε γνώρισα.

Και αμέσως ανέβηκε λυγμός, που δεν βγήκε ποτέ.

ΠΟΤΕ δεν θα μπορούσα να το ξανά περάσω αυτό..

Είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που αν γύριζα το χρόνο πίσω θα τα έκανα όλα διαφορετικά....

Λέω θέλω κάτι καινούργιο στη ζωή μου που θα ταράξει τα ήρεμα νερά που αρμενίζω. Αλλά συνειδητοποιώ σιγά σιγά, ότι δεν είμαι έτοιμη για οτιδήποτε σοβαρό και για οποιαδήποτε δέσμευση. Δεν είναι μόνο που νιώθω άδεια, γιατί ξόδεψα τόσα πολλά σε σένα και δεν έχω να δώσω. Νιώθω κουρασμένη, ακόμη και τώρα τόσο καιρό μετά για αυτά που πέρασα. Ούτε άδικα ξενύχτια θέλω, ούτε ανόητα δάκρυα, ούτε αδιάκοπα πήγαινε- έλα..

Πόσο με είχαν κουράσει όλα αυτά... Δεν μπορείς καν να φανταστείς..

Και εκείνος ο έρωτας? Αχ εκείνος κι αν με κούρασε.. Να σκέφτεσαι 24ώρες το 24ώρο κάποιο άλλο πρόσωπο και να βάζεις τις ανάγκες του πάνω από τις δικές σου...

Μου φαίνεται σαν μια τεράστια πέτρα στη πλάτη...

Θέλω να βρω κάτι και δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό.

'Η μάλλον ξέρω άλλα δεν γίνεται να το βρω ή δεν μπορώ να γίνω τόσο bitch και να εκμεταλλευτώ κάποιον σε τέτοιο βαθμό.

Η ζήλεια με κυρίευσαί για λίγα λεπτά και δεν πιστεύω τον ευατό μου. Δεν εχω κανένα λόγο να ζηλέψω κάτι που δεν είναι δικό μου και δεν θα γίνει πότε.. Επίσης στους άνδρες που μας φερονται σαν γυναικακια, το μονο συναισθημα που αναπτυσσουμε ειναι αυτο της αηδειας και απαθειας...
Ντροπή μου...


Mprabo m pou mpainw apo t kin k grafw edw. H alitheia ehnai stin prokeimeni stigmi einai anakoufisi..

Έχω τόσα πολλά να πω, αλλά τίποτα δεν βγαίνει....

Μια ανείπωτη λύπη.... Ένα κενό.

Που δεν βρίσκω την αιτία του....

Μου είπαν κάτι για μένα, που με τρομοκράτησε..

Με έκανε να νιώσω ότι έχω πέσει τόσο χαμηλά....

Δεν με νοιάζει που οι άλλοι το βλέπουν "Άστον μωρέ ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα" ή

"στην κοινωνία που ζούμε αυτά είναι φυσιολογικά".

Για μένα δεν ήταν φυσιολογικό και σε καμία περίπτωση ενθαρρυντικό

Με έβαλε σε σκέψεις...

Που είμαι τι κάνω που πάω....

Και φτάνω στο εξής ερώτημα..

Με τον τρόπο που φέρομαι στους άνδρες, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, τι ακριβώς περιμένω να γίνει? Να με δουν σοβαρά και να με αγαπήσουν ή να ψάξουν να βρουν τον εσωτερικό μου κόσμο, που συχνά τον τελευταίο καιρό αμφιβάλλω και εγώ η ίδια αν έχω?

Ήταν ο πρώτος άνδρας που μου συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρομαι ανέκαθεν στους άνδρες και μάλιστα ήταν ειλικρινής με αυτό. Γιατί λοιπόν σοκαρίστηκα τόσο πολύ? Τι περίμενα? Μια ζωή εγώ θα συμπεριφέρομαι στους άλλους σαν αντικείμενα και δεν θα μου το κάνει κανείς?

Σε γέλασαν κοριτσάκι, οπότε βούλωνε;D

Κάποτε μιλούσα για αγάπη και για αισθήματα. Κάποτε μιλούσα για πραγματικό πόνο καρδιάς... Που έχουν πάει όλα αυτά? Πως κατέληξα να είμαι τόσο ρηχή?

- Σε λέω "μωρό μου" γιατί δεν θυμάμαι το όνομα σου..

- Τι να κάνω, μ' αρέσει το σεξ γιατί έτσι καλύπτω τα κενά μου...

Κάποτε μιλούσα για αγάπη... Πόσο μακρινό φαντάζει αυτό το κάποτε. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε...

Ένα τραγούδι λέει, "δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς"... Το θέμα είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου δεν περιμένω κάποιον να φανεί.. Δεν ξέρω γιατί περιμένω. Δεν ξέρω που περιμένω..

Πολλά δεν ξέρω μαζεύτηκαν και δεν είναι του τύπου μου.

Πρέπει κάτι να γίνει αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ πως...

Ας τα αφήσουμε λοιπόν στην τύχη τους.. ε?!

Why does my heart feel so bad?
Why does my soul feel so bad?

Και αυτή η γεύση.. Αχ αυτή η γεύση ήταν υπέροχη....

Μακάρι να κρατούσε λίγο ακόμη... Να ξεκουραστεί η καρδιά μου...

Αλλα nevermind ύστερα θα κουραζόταν περισσότερο...

Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου όσο δεν πάει.

Χτύπησα ένα 10αρι, που πιο δεκάρι δεν γίνεται.

Εκεί που έλεγα ότι έχασα το mojo μου και είμαι σε τέλμα γίνεται αυτό και λες είσαι πολύ μεγάλη κοπέλα μου!!

Γενικά δεν είμαι κομπλεξική και ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω.

Ντάξει το 10αρι δεν είναι για μένα.

Αλλά να σου.. Ποτέ μην λες ποτέ λοιπόν.

Δεν με νοιάζει τι θα γίνει και αν θα συνεχίσει αλλά μόνο η γεύση που πήρα είναι αρκετή.

Φτου μου και πάλι.

* Και ένα τραγούδι που ταιριάζει με όλη τη διάθεση:)

Assim você me mata Ai, se eu te pego, Ai, ai, se eu te pego

Μέρες θέλω να μπω να αφήσω καμιά λέξη εδώ αλλά δεν έχω τίποτα να πω.

Τίποτα απολύτως όμως. Έχω ξαναπεί ότι γράφω πάντα όταν δεν είμαι καλά και πολύ σπάνια καταγράφω τις καλές στιγμές μου. Αλλά τώρα δεν έχω τίποτα από τα 2. Μια γλυκιά ηρεμία έχει τυλίξει τη ζωή μου, κάποιοι θα το χαρακτήριζαν λήθαργο, αλλά αλήθεια για μένα είναι μια μικρή ευτυχία. Κάθε μέρα ζω μια τέτοια μικρή ευτυχία, όταν το βράδυ μετά την κούραση όλης της μέρας ξαπλώνω, βάζω την αγαπημένη μου σειρά και ζεσταίνομαι. Εκείνη τη στιγμή είμαι απίστευτα ευτυχισμένη και ήρεμη. Πόσο μου είχε λείψει αυτό. Η ηρεμία... Χρόνια τώρα τη ψάχνω....

Πραγματικά δεν ενδιαφέρομαι για κανέναν, παρά μόνο για τον εαυτό μου.. Δεν πάει να καίγεται ο κόσμος γύρω μου, εγώ θα γυρίσω τα μάτια μου από την άλλη. Θέλω να είναι καλά ένα μικρός κύκλος φίλων αλλά σταμάτησα επιτέλους να προσπαθώ εγώ να κάνω τους άλλους ευτυχισμένους Οι σκέψεις είναι πιο ήρεμες. Και τις στιγμές που νευριάζω, σε μια ώρα μου περνάει γιατί δεν έχει καμία σημασία....

Συμβιβάστηκα με κάποιες αλήθειες. Έγιναν βιώματα και μαθήματα ζωής. Και προχωράμε χωρίς να πιέζουμε καταστάσεις και πράγματα. Βαρέθηκα να αγχώνομαι για το παραμικρό και για τον οποιοδήποτε. Τα περισσότερα είναι ζώα γιατί περιμένω ότι εγώ θα τους κάνω ανθρώπους?!

Και η μοναξιά που δεν άντεχα? Αχ και αυτή μ' αρέσει πλέον. Ήσυχο το κεφάλι, που είναι τι κάνει, με σκέφτεται δεν με σκέφτεται, με κερατώνει... αχααχχαχαχαχα Πόσα "άντε γαμήσου" θέλω να μοιράσω σε διάφορα άτομα, αλλά το παίζω κυρία γιατί δεν αρμόζει στη τάξη μου! χαχαχαχαχα

Και εδώ κάπου το χάνω:Ρ

Να ξέρεις, όλη τη ζωή μου δίνω, σώμα και ψυχή
φτάνει πάλι να 'μαστε μαζί
Σε θέλω, δε με νοιάζει που πηγαίνω
ούτε που θα βγει
Είσαι εσυ το τέλος μου κι αρχή.

* να με ακούσεις να το τραγουδώ να πάθεις.

She said I wonder when it'll be my day

'Cause I'm not too far from breaking down

All I've got are screams inside

But somehow they come out in a smile

And I'm wondering if I'll always feel this way, this way

Tell me about those nights you stayed awake

Tell me about those days you hated me

Tell me how you'd rather die alone

Than being stuck here with me

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long way home

But baby you could never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me, yeah me

One day you're gonna see things my way

You gave me so much room that I can't breathe

When all I've got are pictures to view

It was nothing before and I started with you

For some reason it's supposed to be that way, that way

Tell me about those nights you stayed awake

Tell me about those days you hated me

Tell me how you'd rather die alone

Than being stuck here with me

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long way home

But baby you could never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me, yeah me

If I could shrink it down and put it in your hands

We made it hurt so much, I can't forget the past

Just tell me what to say, show me what to do

Then I could forgive me and I would forgive you

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long road home

But baby you will never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me

You know will always be me, and I will wait

Always be me, til I see your smiling...

Πολύ στη κουλτούρα το έχω ρίξει!

Τις προάλλες σκάλιζα τον υπολογιστή ψάχνοντας ένα τραγούδι και ah έπεσα πάνω σε διάφορους φακέλους με φωτόγραφίες μας, φωτογραφίες σου... Είχα ξεχάσει καν οτι υπήρχαν αυτά. Και τότε που είδα μια, συνειδητοποίησα ότι σε ξέχασα, ξέχασα το πρόσωπο σου, τη φωνή σου, το σώμα σου, τη μυρωδιά σου.. Τα ξέχασα... Και καθώς κοιτούσα τη φωτογραφία σου αναρωτιόμουν πως ήμουν ερωτευμένη μαζί σου... Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα. Τι μου άρεσε σε σένα και σε ερωτεύτηκα; Πως γίνεται εγώ που λάτρευα κάθε επιφάνεια σου και την έβλεπα πανέμορφη, να μην βλέπω ούτε ένα θελτικό πράγμα και να κάνω μια τόσο άσχημη σκέψη, που με κάνει ακόμη και να ντρέπομαι.....

Καθώς συνέχισα το ψάξιμο, βρήκα κάποιες συζητήσεις μας... O πειρασμός με νίκησε και τις άνοιξα. Μου έλεγες " είσαι φτιαγμένη για μένα και εγώ είμαι φτιαγμένος για σένα, τι δεν καταλαβαίνεις" ή " θέλω να είσαι εκεί για όλα όπως θα είμαι και εγώ στο υπόσχομαι".... Χαλάστηκα δεν μπορώ να το αρνηθώ... Αλλά χαλάστηκα με την τραγικότητα του πράγματος. Λόγια λόγια λόγια...Και; Που καταλήξαμε; Να με χωρίσεις, να σε διαολοστείλω και να το εννοώ και σιγή ιχθύος. Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Σαν να μην γνωριστήκαμε ποτέ.

Το αστείο είναι εκείνο το βράδυ σε είδα στον ύπνο μου. Σε έχω δει σε αυτούς τους 6-7 μήνες τρεις φορές και σε όλες απλά χωρίζαμε ξανά και ξανά και ξανά. Αυτή τη φορά είδα κάτι περίεργο. Ήμασταν κάπου, εσύ σε μια γωνία έπαιζες με το κινητό με τον αδερφό σου, και εγώ καθόμουν στο παράθυρο. Δεν με είχες δει. Και ξαφνικά σηκώνεις το κεφάλι σου και με βλέπεις. Φώτισες ολόκληρος, στο πρόσωπο σου σχημάτιστηκε αυτόματα ο έρωτας και μου έσκασες να βαθύ χαμόγελο.. Σηκώθηκες και ήρθες και με φίλησες με αγάπη και έρωτα συνάμα... (...)

Είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν αυτές οι στιγμές. Από σένα κράτησα μόνο τους τελευταίους μήνες, τους άσχημους. Είχα ξεχάσει πως ήταν να με κοιτάς και να σε βλέπω να χάνεσαι από έρωτα... Να σε βλέπω να μου γελάς... Πως τα ξέχασα όλα αυτά; Μήπως τελικά δεν ήμουν κολλημένη και όντως σε έσβησα τη στιγμή που χωρίσαμε και δυσκολεύομαι απλά να συγχωρέσω τον εαυτό μου για αυτά που έκανα; Απορώ αν όντως τελικά είχες πραγματική σημασία για μένα... Ή τελικά είμαι τόσο επιφανειακή όσο δείχνω?!

Ας πω όμως αυτό που λέω πάντα. Who cares? Never mind.

I' m too busy to think about this stuff.

I hurt myself today,

To see if I still feel,

I focus on the pain,

The only thing that's real,

The needle tears a hole,

The old familiar sting,

Try to kill it all away,

But I remember everything,

What have I become,

My sweetest friend,

Everyone I know,

Goes away in the end,

And you could have it all,

My empire of dirt,

I will let you down,

I will make you hurt,

I wear this crown of thorns,

Upon my liars chair,

Full of broken thoughts,

I cannot repair,

Beneath the stains of time,

The feelings disappear,

You are someone else,

I am still right here,

And you could have it all,

My empire of dirt,

I will let you down,

I will make you hurt,

If I could start again,

A million miles away,

I will keep myself,

I would find a way...

* Ο νέος χρόνους μου έφερε θανάτους, αρρώστιες και χαπάκια. Τα χαπάκια με τη σειρά τους φέρνουν συναισθήματα που κανονικά δεν θα έβγαιναν στην επιφάνεια.

Απορώ τι άλλο με περιμένει φέτος? χαχαχαχαχαχα

Bring it on, no pain no gain