Cry_angel

She said I wonder when it'll be my day

'Cause I'm not too far from breaking down

All I've got are screams inside

But somehow they come out in a smile

And I'm wondering if I'll always feel this way, this way

Tell me about those nights you stayed awake

Tell me about those days you hated me

Tell me how you'd rather die alone

Than being stuck here with me

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long way home

But baby you could never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me, yeah me

One day you're gonna see things my way

You gave me so much room that I can't breathe

When all I've got are pictures to view

It was nothing before and I started with you

For some reason it's supposed to be that way, that way

Tell me about those nights you stayed awake

Tell me about those days you hated me

Tell me how you'd rather die alone

Than being stuck here with me

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long way home

But baby you could never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me, yeah me

If I could shrink it down and put it in your hands

We made it hurt so much, I can't forget the past

Just tell me what to say, show me what to do

Then I could forgive me and I would forgive you

And maybe you've fallen down

And maybe you just took the long road home

But baby you will never love you like me

And one day this will fade away

In the mirror you'll see a smiling face

And standing next to you will always be me

You know will always be me, and I will wait

Always be me, til I see your smiling...

Πολύ στη κουλτούρα το έχω ρίξει!

Τις προάλλες σκάλιζα τον υπολογιστή ψάχνοντας ένα τραγούδι και ah έπεσα πάνω σε διάφορους φακέλους με φωτόγραφίες μας, φωτογραφίες σου... Είχα ξεχάσει καν οτι υπήρχαν αυτά. Και τότε που είδα μια, συνειδητοποίησα ότι σε ξέχασα, ξέχασα το πρόσωπο σου, τη φωνή σου, το σώμα σου, τη μυρωδιά σου.. Τα ξέχασα... Και καθώς κοιτούσα τη φωτογραφία σου αναρωτιόμουν πως ήμουν ερωτευμένη μαζί σου... Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα. Τι μου άρεσε σε σένα και σε ερωτεύτηκα; Πως γίνεται εγώ που λάτρευα κάθε επιφάνεια σου και την έβλεπα πανέμορφη, να μην βλέπω ούτε ένα θελτικό πράγμα και να κάνω μια τόσο άσχημη σκέψη, που με κάνει ακόμη και να ντρέπομαι.....

Καθώς συνέχισα το ψάξιμο, βρήκα κάποιες συζητήσεις μας... O πειρασμός με νίκησε και τις άνοιξα. Μου έλεγες " είσαι φτιαγμένη για μένα και εγώ είμαι φτιαγμένος για σένα, τι δεν καταλαβαίνεις" ή " θέλω να είσαι εκεί για όλα όπως θα είμαι και εγώ στο υπόσχομαι".... Χαλάστηκα δεν μπορώ να το αρνηθώ... Αλλά χαλάστηκα με την τραγικότητα του πράγματος. Λόγια λόγια λόγια...Και; Που καταλήξαμε; Να με χωρίσεις, να σε διαολοστείλω και να το εννοώ και σιγή ιχθύος. Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Σαν να μην γνωριστήκαμε ποτέ.

Το αστείο είναι εκείνο το βράδυ σε είδα στον ύπνο μου. Σε έχω δει σε αυτούς τους 6-7 μήνες τρεις φορές και σε όλες απλά χωρίζαμε ξανά και ξανά και ξανά. Αυτή τη φορά είδα κάτι περίεργο. Ήμασταν κάπου, εσύ σε μια γωνία έπαιζες με το κινητό με τον αδερφό σου, και εγώ καθόμουν στο παράθυρο. Δεν με είχες δει. Και ξαφνικά σηκώνεις το κεφάλι σου και με βλέπεις. Φώτισες ολόκληρος, στο πρόσωπο σου σχημάτιστηκε αυτόματα ο έρωτας και μου έσκασες να βαθύ χαμόγελο.. Σηκώθηκες και ήρθες και με φίλησες με αγάπη και έρωτα συνάμα... (...)

Είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν αυτές οι στιγμές. Από σένα κράτησα μόνο τους τελευταίους μήνες, τους άσχημους. Είχα ξεχάσει πως ήταν να με κοιτάς και να σε βλέπω να χάνεσαι από έρωτα... Να σε βλέπω να μου γελάς... Πως τα ξέχασα όλα αυτά; Μήπως τελικά δεν ήμουν κολλημένη και όντως σε έσβησα τη στιγμή που χωρίσαμε και δυσκολεύομαι απλά να συγχωρέσω τον εαυτό μου για αυτά που έκανα; Απορώ αν όντως τελικά είχες πραγματική σημασία για μένα... Ή τελικά είμαι τόσο επιφανειακή όσο δείχνω?!

Ας πω όμως αυτό που λέω πάντα. Who cares? Never mind.

I' m too busy to think about this stuff.