" Που πήγε ο έρωτας μας ο μεγάλος;

 Πως άνοιξε στη σχέση μας ρωγμή;

Με διώχνεις γιατί υπάρχει κάποιος άλλος

ή μήπως δεν μ' αγάπησες στιγμη;"

Χωρίς λόγια.

Με πολλές σκέψεις...

Αυτά που πέρασα μαζί σου... Θεέ μου δεν θα ήθελα να τα ξαναζήσω...

Δεν θα μπορούσα να τα ξαναπεράσω.

Διάβαζα ένα blog και μου θύμισε την εποχή που σε γνώρισα.

Και αμέσως ανέβηκε λυγμός, που δεν βγήκε ποτέ.

ΠΟΤΕ δεν θα μπορούσα να το ξανά περάσω αυτό..

Είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που αν γύριζα το χρόνο πίσω θα τα έκανα όλα διαφορετικά....

Λέω θέλω κάτι καινούργιο στη ζωή μου που θα ταράξει τα ήρεμα νερά που αρμενίζω. Αλλά συνειδητοποιώ σιγά σιγά, ότι δεν είμαι έτοιμη για οτιδήποτε σοβαρό και για οποιαδήποτε δέσμευση. Δεν είναι μόνο που νιώθω άδεια, γιατί ξόδεψα τόσα πολλά σε σένα και δεν έχω να δώσω. Νιώθω κουρασμένη, ακόμη και τώρα τόσο καιρό μετά για αυτά που πέρασα. Ούτε άδικα ξενύχτια θέλω, ούτε ανόητα δάκρυα, ούτε αδιάκοπα πήγαινε- έλα..

Πόσο με είχαν κουράσει όλα αυτά... Δεν μπορείς καν να φανταστείς..

Και εκείνος ο έρωτας? Αχ εκείνος κι αν με κούρασε.. Να σκέφτεσαι 24ώρες το 24ώρο κάποιο άλλο πρόσωπο και να βάζεις τις ανάγκες του πάνω από τις δικές σου...

Μου φαίνεται σαν μια τεράστια πέτρα στη πλάτη...

Θέλω να βρω κάτι και δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό.

'Η μάλλον ξέρω άλλα δεν γίνεται να το βρω ή δεν μπορώ να γίνω τόσο bitch και να εκμεταλλευτώ κάποιον σε τέτοιο βαθμό.

Η ζήλεια με κυρίευσαί για λίγα λεπτά και δεν πιστεύω τον ευατό μου. Δεν εχω κανένα λόγο να ζηλέψω κάτι που δεν είναι δικό μου και δεν θα γίνει πότε.. Επίσης στους άνδρες που μας φερονται σαν γυναικακια, το μονο συναισθημα που αναπτυσσουμε ειναι αυτο της αηδειας και απαθειας...
Ντροπή μου...


Mprabo m pou mpainw apo t kin k grafw edw. H alitheia ehnai stin prokeimeni stigmi einai anakoufisi..

Έχω τόσα πολλά να πω, αλλά τίποτα δεν βγαίνει....

Μια ανείπωτη λύπη.... Ένα κενό.

Που δεν βρίσκω την αιτία του....

Μου είπαν κάτι για μένα, που με τρομοκράτησε..

Με έκανε να νιώσω ότι έχω πέσει τόσο χαμηλά....

Δεν με νοιάζει που οι άλλοι το βλέπουν "Άστον μωρέ ρίχνει άδεια να πιάσει γεμάτα" ή

"στην κοινωνία που ζούμε αυτά είναι φυσιολογικά".

Για μένα δεν ήταν φυσιολογικό και σε καμία περίπτωση ενθαρρυντικό

Με έβαλε σε σκέψεις...

Που είμαι τι κάνω που πάω....

Και φτάνω στο εξής ερώτημα..

Με τον τρόπο που φέρομαι στους άνδρες, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, τι ακριβώς περιμένω να γίνει? Να με δουν σοβαρά και να με αγαπήσουν ή να ψάξουν να βρουν τον εσωτερικό μου κόσμο, που συχνά τον τελευταίο καιρό αμφιβάλλω και εγώ η ίδια αν έχω?

Ήταν ο πρώτος άνδρας που μου συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρομαι ανέκαθεν στους άνδρες και μάλιστα ήταν ειλικρινής με αυτό. Γιατί λοιπόν σοκαρίστηκα τόσο πολύ? Τι περίμενα? Μια ζωή εγώ θα συμπεριφέρομαι στους άλλους σαν αντικείμενα και δεν θα μου το κάνει κανείς?

Σε γέλασαν κοριτσάκι, οπότε βούλωνε;D

Κάποτε μιλούσα για αγάπη και για αισθήματα. Κάποτε μιλούσα για πραγματικό πόνο καρδιάς... Που έχουν πάει όλα αυτά? Πως κατέληξα να είμαι τόσο ρηχή?

- Σε λέω "μωρό μου" γιατί δεν θυμάμαι το όνομα σου..

- Τι να κάνω, μ' αρέσει το σεξ γιατί έτσι καλύπτω τα κενά μου...

Κάποτε μιλούσα για αγάπη... Πόσο μακρινό φαντάζει αυτό το κάποτε. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε...

Ένα τραγούδι λέει, "δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς"... Το θέμα είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου δεν περιμένω κάποιον να φανεί.. Δεν ξέρω γιατί περιμένω. Δεν ξέρω που περιμένω..

Πολλά δεν ξέρω μαζεύτηκαν και δεν είναι του τύπου μου.

Πρέπει κάτι να γίνει αλλά ΔΕΝ ΞΕΡΩ πως...

Ας τα αφήσουμε λοιπόν στην τύχη τους.. ε?!

Why does my heart feel so bad?
Why does my soul feel so bad?