Λυπάμαι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι αυτό που θες...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι τόσο καλή όσο θες...
Λυπάμαι που δεν είμαι αυτή που φανταζόσουν...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες όπως θες...
Λυπάμαι που είμαι εξίσου έξυπνη με σένα.
Λυπάμαι που είμαι εξίσου δυνατή με σένα.
Λυπάμαι που δεν μπορείς να με κάνεις ότι θες σαν τα άλλα χαζογκομενάκια σου.
Λυπάμαι που δεν θα μπορώ να σκύψω το κεφάλι ούτε σε σένα.
Λυπάμαι που χάνεις το καιρό σου μαζί μου.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε πιστέψω..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω τίποτα παραπάνω..
( Έχω μοιράσει τόσο πολύ τον εαυτό μου τόσο καιρό από εδώ και από εκεί, που δεν ξέρω αν έμεινε τίποτα για μας...)
Λυπάμαι που τα ελαττώματα μου ξεπερνούν τα "πλεονεκτήματα".
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα σου.

Δεν λυπάμαι όμως που θα έκανα τα ΠΑΝΤΑ για σενα.

"Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου"


"and nothing else matters "

Απουσία

Κυριαρχείς σε κάθε μου σκέψη...
Είσαι μες στο μυαλό μου, την καρδιά μου, στη ψυχή μου..
Είσαι παντού.

Μέσα στο σπίτι, αν και τώρα λείπεις, είσαι παντού. Σε κάθε γωνία που στάθηκες, που μου γέλασες, που με φίλησες, που με αγκάλιασες... Είσαι παντού.
Και όταν λείπεις.... Όλα σε θυμίζουν... Ο καναπές που είναι άδειος.. Το άρωμα του αποσμητικού σου. Τα παπούτσια σου. Η ροζ πετσέτα σου..

Λείπεις ΕΣΥ. Το βλέμμα σου πάνω μου. Τα χέρια σου πάνω μου. Ο ήχος της φωνής σου. Η μουσική σου. Η αγκαλιά σου. Τα φιλιά σου. Το σώμα σου.
Λείπεις... Κι όλο λείπεις... Και είμαι τόσο μόνη.... Τόσο μόνη.... Δεν μπορείς καν να το φανταστείς, ούτε να το καταλάβεις...

"Μείνε για ν`αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει " που λέει και το τραγούδι...

Και ώρες-ώρες θέλω να φύγεις... Να φύγει η παρουσία σου από το σπίτι ΜΟΥ. Να μην υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει και να πάω παρακάτω.. Να γυρίσω στα παλιά.. Τα "σωστά" που λες και εσύ. Που δεν υπάρχει ο φόβος του χωρισμού, της απόστασης, της "απιστίας".. Που δεν υπάρχει η στεναχώρια της μοναξιάς, της αναμονής, της υπομονής... Που κυρίως δεν υπάρχει το ΕΜΕΙΣ... Και υπάρχει μόνο το τεράστιο ΕΓΩ μου και τα θέλω μου...

Μα ύστερα σκέφτομαι... Χωρίς εσένα τι μπορεί να είμαι.... Τι μπορώ να κάνω μόνη;
Πως θα ξαναγυρίσω εκεί; Πως θα συνηθίσω χωρίς την παρούσια-απουσία σου στη ζωή μου, που είναι το μόνο πράγμα που μου δίνει ζωή καθώς τα πάντα γύρω μου πάνε κατά διαόλου;


Κι αν όλα αυτά είναι ψεύτικα... Κι αν όλα αυτά, οι αγάπες σου, οι έρωτες σου είναι ψεύτικοι; Τότε τι; Αν εκεί που είσαι μόνος σου χωρίς να μπορώ να σε "ελέγχω" κάνεις άλλα από αυτά που μου λες.. ΤΟΤΕ ΤΙ;
Το ξέρεις ότι αν ανακαλύψω ότι όλα αυτά είναι fake δεν θα βρεις πέτρα να κρυφτείς... Θα σε βρω... Και τότε θα δεις και το δικό μου monster, που ίσως τελικά είναι χειρότερο από το δικό σου..


Πόσο μου λείπεις.... Πόσο σε χρειάζομαι.... (κι ας μη το λέω.. κι ας μη το δείχνω...)
Πόσο σε θέλω εδώ... Πόσο... Πόσο...


"Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ. "