Να παραδεχτώ ότι μετά από δύο μήνες ακριβώς, πρώτη φορά με πόνεσε η καρδιά μου τόσο πολύ που έμοιαζε με σωματικό πόνο;

Ας το παραδεχτώ..

Χωρίς, και πάλι, να μπορώ να καταλάβω το πως και το γιατί ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα και να σταματά η καρδιά μου γιατί δεν αντέχει άλλο..

Ήταν η πρώτη φορά, σε αυτούς τους δύο μήνες, που ένιωσα την ανάγκη να σε πάρω τηλέφωνο.

Το αστείο είναι ότι δεν είχα τίποτα να σου πω... Ούτε άσχημα μα ούτε και όμορφα λόγια..

Τα ρομαντικά λόγια κι εκείνα της αγάπης που σου έλεγα κάποτε τελειώσαν... Στέγνωσαν...

Τη μέρα, ή τη νύχτα για την ακρίβεια, που μου είπες να χωρίσουμε και κλείσαμε το τηλέφωνο με το δικό σου μελοδραματικό/ γελοίο "αντίο", ήξερα μέσα μου εκείνη τη στιγμή ότι εγώ τελείωσα μαζί σου...

Οριστικά...

Μέσα σε μια στιγμή, δεν ξέρω πως και με τη δύναμη κατάφερα να βάλω στο μικρό μαύρο κουτάκι όλη την αγάπη, τον έρωτα, την καλοσύνη, την ευγένεια, την λατρεία και όλα τα θετικά και όμορφα συναισθήματα που είχα για σένα...

Μια στιγμή....

Είναι μαγικό, νομίζω...

Δύο μήνες τώρα ούτε ένα δάκρυ, έτσι για να λένε οι άλλοι ότι πένθησε τον έρωτα της.

Ακόμη και εχθές, που συνθλίβονταν τα απομεινάρια της καρδιάς μου, τίποτα...

Μου αρέσει που είμαι πάλι δυνατή... Αναίσθητη.. Και ....

Μ' αρέσει που έκανα έναν δίμετρο άνδρα, στην κυριολεξία, (2,04 για την ακρίβεια χαχαχα) να νιώθει ένα μικρό γατάκι δίπλα μου...

Μ' αρέσω αλήθεια κι ας με κατακρίνουν οι άλλοι...

Έχω δρόμο μπροστά μου βλέπεις... Έχω να χτίσω πανίσχυρα και πανύψηλα τοίχοι γύρω μου και θέλει δουλειά μάγκα μου..

"You don't get to call me a whore...

I make no apologies for how I chose to repair what you broke...."

21/8

Πάντα μ' έλκυαν άνδρες που φεύγουν ή "σχέσεις" που έχουν προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Το συνειδητοποίησα τώρα με το Κ.

Δεν θέλω να δένομαι με τους άνδρες.

Το μικρό γατάκι μου, το Κ. από εκεί που δεν το περίμενα μέσα σε τόσο λίγο διάστημα με έκανε να καταλάβω πράγματα για μένα.

Τόσο καιρό είχα κάποιον άνθρωπο να αγαπάω, να τον νοιάζομαι και να τον χρειάζομαι.

Τώρα δεν έχω κανέναν.. ( Άσε που στην παρούσα φάση δεν μπορώ να νιώσω το οτιδήποτε για τον οποιονδήποτε)

Όμως το Κ. μου υπενθύμισε ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος που θα συνεννοούμαι και θα περνάω καλά. Αλλά εγώ δεν θέλω να ξαναμπώ στο κλειστοφοβικό τρυπάκι της σχέσης οπότε τι κάνω;

Και αυτή η ανάγκη που έχει ο κάθε άνθρωπος να αγαπάει και να δίνει τι θα την κάνω;

Πως θα την βγάλω από μέσα μου;

(η απάντηση είναι τόσο απλή... Όπως παλιά......)

Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται συνέχεια.

Δεν μπορώ να καταλάβω πια τον εαυτό μου..

Και νόμιζα πάντα θα είχα τις απαντήσεις.

Μέσα μου τα πάνω κάτω...

Τι βάζω τόσα άτομα στη ζωή μου αφού δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τον ίδιο μου τον εαυτό;

Από τη μια λέω επιτέλους βρήκα πάλι τον εαυτό μου (που μου είχε λείψει τόσο πολύ)και από την άλλη χάνομαι μέσα μου και κανένα χέρι δεν θα με πιάσει.

Καλύτερα έτσι για να σκληραγωγούμαστε :Ρ

Μπορεί να είμαι σε φάση "άρνησης" για παλιά συναισθήματα ή πολύ απλά να ξεχνάω και να ψάχνω για αντικαταστάτες όπως πάντα. ( Με τύψεις με πνίγουν που σε ξεχνάω......)

Γιατί εμείς οι γυναίκες έχουμε τη τάση να περιπλέκουμε τα πράγματα.

Γιατί να μην έχω ένα ανδρικό μυαλό, αυτή τη στιγμή, για να κάνω τα πράγματα απλά και να σταματήσω να βλέπω το δάχτυλο αντί για το αεροπλάνο.

Οι άνθρωποι πάντα φεύγουν...

Γιατί είναι στη φύση τους.

Είμαι από τους ανθρώπους που μένουν πίσω να τους βλέπω να φεύγουν, για να μαθαίνω κάτι από αυτό και να νιώθω όπως μάλλον "νιώθω" τώρα.

Ενώ στην ουσία, το μόνο που θέλω πάντα είναι να φεύγω...

Καλά τα πήγαμε κι απόψε..

Μπράβο ρε Κ. ,που με έβαλες σε σκέψεις μιας και είχα λίγες:/

7/8 02,57

Δεν έχω ιδέα πως νιώθω...

Δεν καταλαβαίνω αν νιώθω πόνο, αγάπη, ευχαρίστηση, δυσαρέσκεια....

Βασικά δεν νιώθω τίποτα.. Έτσι νομίζω...

Κι αυτό νομίζω το συνειδητοποίησα λόγω του Κ.

Μου άρεσε. Περάσαμε τέλεια τρείς μέρες και έπρεπε να φύγει..

( Α ρε Πασχάλη με τα conne σου και τις προοπτικές τους, που είπε κι εκείνος..)

Χαίρομαι που έφυγε...

Λυπάμαι που δεν πήρα αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που ήθελα...

Θυμός...

Με ψιλομπέρδεψε συναισθηματικά η φυγή του...

Δεν καταλάβαινα γιατί ήμουν έτσι..

Πορεύομαι όσο καλύτερα μπορώ με τα μέσα που διαθέτω.

Αυτόν το δρόμο επιλέγω. Ίσως είναι ο εύκολος..

Δεν ξέρω τελικά κατά πόσο είναι τόσο εύκολος,όσο νομίζουν οι υπόλοιποι.

Ώρες ώρες δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι..

Εχθές ήταν ένα τέτοιο βράδυ... Α ρε Κ. :/

Για γέλια είμαστε αλλά who cares?

6/8