Τι νέα γράψει κανείς τέτοιες μέρες που είναι?
Οτι με "χώρισε" η αποτυχημένη κομμώτρια με ένα μεθυσμένο μήνυμα,  που όσο και να το διαβάσω δεν βγάζω άκρη και δεν θέλω κιολας.. Γιατί όσο κάι να τον θεωρώ αποτυχημένο και μαλάκα,  ξέρω ότι είναι καλός απλά τον πήδηξε η ζωή (και όχι μόνο ) και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και κυρίως εμένα και τις ανάγκες μου. Τον έχω δει να με φροντίζει και να με κοιτάει με έναν τρόπο τόσο μοναδικό και αυτό δεν μπορώ να το αφήσω.. αλλά πρέπει...
Δεν δέχομαι όμως να με χωρίσει ύστερα από ότι του έχω προσφέρει με μήνυμα και δη μεθυσμένο..  ο εγωισμός και ο οργανισμός μου δεν το δέχεται.  Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " να κάνω το κέφι μου χωρίς αυτόν". Θέλω να μου πει ότι δεν είμαι για αυτόν.  Ότι πηδάει άλλες χωριατισσες από αυτές που γνωρίσει στα καταγωγια που πηγαίνει και χάνεται στα ποτά για να μην σκέφτεται..  θέλω να με κοιτάει και να μου πει ότι 4 μήνες δεν ένιωσε τίποτα για μένα και όλα γίνονταν για ένα κρεββάτι..
Θελω να με κοιτάει όταν θα με πυροβολεί κατευθείαν στη καρδιά..
Το ξέρω ότι ούτε σε αυτόν τον άνθρωπο φέρθηκα καλά και πίσω από την πλάτη έκανα πολλά άλλα όταν ήμουν μαζί του το μόνο που έκανα ήταν να τον φροντίζω και να τον νοιάζομαι...
Το θέμα είναι, ότι εδώ και μια βδομάδα που διάβασα αυτό το μήνυμα,  δεν νιώθω τίποτα σχεδόν.  Είναι στιγμές που μελαγχολώ αλλά το περισσότερο διάστημα νιώθω κενή.  Σαν το κενό που νιώθω τα τελευταία 2χρονια.. κενή και άδεια..  Ο τύπος κατάφερε να με ξυπνήσει από το συναισθηματικό λυθαργο που ήμουν και τώρα με βάζει πάλι για ύπνο..  Γία να χαθεί και αυτός στα δικά του χειρότερα σκοτάδια... 

Τους έχω σιχαθεί όλους...
Μα πάνω απ' όλα σιχάθηκα εμένα.
Μες την αυτοκαταστροφή και τις καταχρήσεις..
Αν ήξερες τι κάνω, θα με είχες σιχαθεί και εσύ..
Και πάλι δεν με χωρά ο τόπος.
Πως από τρεις άνδρες κανένας να μην είναι διαθέσιμος;
Πως καταλήγω μόνη στην τελική ούτε που προλαβαίνω να το αντιληφθώ.
Πως από εκεί που έλεγα θα σοβαρευτώ και θα προσπαθήσω να γεμίσω τα κενά μου, φθάνω να αδειάζω ακόμα περισσότερο;
Γιατί να μην είμαι και εγώ σαν τα χαζά κοριτσάκια που κοροϊδεύω, τα οποία ξεπερνάνε καταστάσεις και σχέσεις σε δύο μέρες;
Σαν να αναλύω το φιλοσοφικό ερώτημα, πως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν γίνονται δύο ξένοι...
Αυτό το ερώτημα και αν μου έχει κάψει τον εγκέφαλο καιρό τώρα..
Και ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω και να το διαχειριστώ.
Γιατί είναι μια μικρή αηδία να μην έχεις καμία επαφή με έναν άνθρωπο που κάποτε έδινες τον εαυτό σου...
Τέλωσπάντων, αυτή είναι μια ιστορία που δεν επιδέχεται συζήτησης και αναζήτησης...

Οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους και μετά χάνεται ο κύκλος.. Σβήνεται... Και είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Με την αποτυχημένη "κομμώτρια", ο κύκλος δεν ολοκληρώθηκε, αλλά και αυτά μες τη ζωή είναι.
Και τι λέμε τώρα;
Τράβα κουπί μαλάκα μου για να μην πνιγείς....

"Σκέπτομαι να σου στείλω ένα γράμμα ανοιχτό.
Μέχρι να φτάσει θα το έχουν διαβάσει τόσοι, 
που δεν θα έχει μείνει τίποτα για σένα..
Μόνο έτσι θα μπορούσα να σου επιστρέψω 
το κενό που άφησες μέσα μου.'' 

Το διάβασα προ ολίγου σε ένα από τα wannabe status στο φατσοβιβλίο και σε σκέφτηκα. 
Αυτό το κενό... Πόσο κενό...
Τρέχω τώρα να το καλύψω αλλά που.. Με ποιον; (με αποτυχημένες "κομμώτριες";)


(...)

δεν ξερω αν φταει το ποτο. αλλα ποναει.. με καποιο ηλιθιο τροπο ποναει. κ ειχα πει να μην ξανα περασω τα ιδια... 

Είμαι τόσο κουρασμένη...
Βέβαια βρήκα δουλειά.. Δουλεύω 8ωρο.. Ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου. Ενώ πρακτικά δεν σκάβουμε , κουράζομαι υπερβολικά. Και η "κομμώτρια", με κουράζει.. με κουράζει που δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ. Που δεν μπορώ να του δώσω αυτά που θέλω, αυτά που έχω. Με κουράζει που αυτός δεν μπορεί/ή δεν έχει να μου δώσει... Τώρα θυμήθηκα και εγώ να σοβαρευτώ. Και μπλέχτηκα στην πιο τρελή κατάσταση με έναν άνθρωπο πιο σακατεμένο από μένα και με υποχρεώσεις που τρέχουν συνέχεια....
"Ενηλικίωση" δεν θέλαμε????
Σκάσε και κολυμπά τώρα μωρό μου... Για όσο αντέξεις....

Η πίεση άπειρη. Θαρρείς και θα χαθούμε αν εγώ δεν βρω δουλειά.
Εγώ καμιά όρεξη για τίποτα.
Πότε μεγαλώσαμε;; ας ξανά αναρωτηθώ... (έχω τόσες απαντήσεις για αυτό το  ρητορικό ερώτημα αλλά δεν είναι το μέρος για να τις αναφέρω)
Δεν είμαι "αγάπη μου" για τέτοιες καταστάσεις.
Σε λεπτό σκοινάκι είμαι και δεν ξέρω πως να πορευτώ.
Γίνονται τόσα πολλά κάθε μέρα. Και όλα περιστρέφονται γύρω από τους ίδιους άξονες.  
Βύθισμα;
Και δεν είναι ποτέ enough!

Πότε είναι too much όλα αυτά? Πότε ξεπέφτεις? Πότε λες έφτασα στον πάτο και δεν έχει άλλο? Πότε θα το πάρω απόφαση να σταματήσω? Πότε θα σταματήσω να κάνω τις λάθος επιλογές? Πότε το μυαλό θα σταματήσει να σκέφτεται μόνο αυτό το "πράγμα" και θα επικεντρωθεί στα πραγματικά προβλήματα?


Enough is enough.
Enough isn't enough?

Τα πράγματα είναι υπερβολικα μπερδεμένα.. Πρέπει να βρω δουλειά, να μην πίνω, να βγάλω τα σκουλαρίκια μου και να είμαι σοβαρή στις σχέσεις μου. Πρέπει να Κανω και μια σχέση, γιατι αυτο είναι το σωστό.. Γιατί όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία που όλα μαθαίνονται και το όνομα βγαίνει για πλάκα, πρέπει να είσαι προσεκτική.
Εγώ ομως θέλω να κάνω τη ζωή μου. Να μην με νοιάζει τίποτα και κανένας γιατί πολύ απλα δεν με νοιάζει.. Τα τελευταία 2 χρόνια διάβασα αρκετά, και στερήθηκα λόγω αυτού.... Θέλω όμως τώρα να τα ζήσω.. Και αυτά τα "πρέπει" του κόσμου, της κοινωνίας, των φίλων
 των ανδρών με αηδιάζουν..
Έχω γίνει και εγώ πολύ κυνική....

Πρέπει να βρω τρόπο να συμβιβαστώ με όλα αυτά...

Η ζωη των ενηλικων ειναι μονο πρεπει?!?!

Σε 2 μέρες ορκίζομαι (χαρά)
Σε 2 μέρες κάνω τη μετακόμιση (κενό)
Αποφάσισα επιτέλους να αρχίζω να ετοιμάζω τα πράγματα.
Κούτες με βιβλία, σακούλες με ρούχα...
Γίνεται μέσα σ' ένα φορτηγό να χωρέσουν 4 χρόνια;
Και από τη μια στεναχωριέμαι που φεύγω και από την άλλη νιώθω ένα τεράστιο κενό.
Ούτε καν μπορώ να γράψω πλέον. Για τίποτα και για κανέναν.
Γιατί όταν αδειάζεις και δεν υπάρχει πια κάτι που να σου κάνει αίσθηση,τίποτα δεν είναι πλέον αξιομνημόνευτο και άξιο να γραφεί...

..

Η μέρα που έκανα αίτηση για ορκωμοσία, ήταν μια μέρα χαράς. Οι κόποι 4 ετών δικαιώθηκαν, η μάνα να κλαίει στο τηλέφωνο από περηφάνια και εγώ ... με ανάμεικτα συναισθήματα κυρίως γιατί δεν θα ζήσω άλλο σε αυτή την πόλη. Συνειδητοποιώ έπειτα, ότι τη μέρα που έκανα την αίτηση πριν από 2 ακριβώς χρόνια με είχες χωρίσει. Ήταν η τελευταία φορά που ανταλλάξαμε εγώ και εσύ μια κουβέντα, που άκουσα τη φωνή σου, που σε ένιωθα, που ήμασταν μαζί.
2 χρονιά μετά παίρνω πτυχίο και η ζωή παίρνει (υποτίθεται) το δρόμο της, όπως και η επαγγελματική μου καριέρα (το υποτίθεται εδώ κολλάει). Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τους στόχους μου (σε όλους τους τομείς) αυτά τα 2 χρόνια αν είχες παραμείνει στη ζωή μου. Η αηδία και η μιζέρια που έφερνες στη ζωή μου ήταν εμπόδιο για κάθε τι καλό που έχω κάνει.
Ορκίζομαι σου λέω και φεύγωωω. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ αυτές τις 20 μέρες που έμειναν. Φεύγω....(το λέω μπας και το πιστέψω και εγώ.....)

Ελπίζω σήμερα να έδωσα το τελευταίο μάθημα της σχολής... 
Γιατί δεν θέλω να διαβάσω άλλο....
Αλλά δεν θέλω και να φύγω.....
Ας αφήσω προς το παρόν την κλάψα για την μεγάλη επιστροφή...

If a great wave shall fall and fall upon us all
Then I hope there's someone out there who can bring me back to you

Παρατήρηση 1: Το "σκεφτόμουν εδώ και μέρες.. Την ιδέα αυτής της σχέσης που έληξε εδώ και 2 χρόνια πια, την σέρνω σαν dead weight πάνω μου. Δεν μπορώ να το αποβάλλω, ακόμη και τώρα. Ο φόβος που μου άφησε είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορώ να κάνω βήμα παραπέρα. Αν ξεχάσω τι έγινε, νιώθω ότι θα μου ξανά συμβεί το ίδιο και δεν το θέλω/δεν το αντέχω. Συμπέρασμα: απλά πρέπει να σταματήσει....

"Και θυμάμαι τα λόγια σου πριν μείνω χώρια σου, πως όλα θα πάνε καλά. 
Έτσι είπες και έφυγες και παραδέχτηκες ο έρωτας πάντα περνά 
Και θυμάμαι τα λόγια σου που τώρα λέω κι εγώ"

Παρατήρηση 2: Κάθομαι αμέριμνη και ξεκουράζομαι μετά από μια απίστευτα κουραστική και στρεσσογόνα μέρα, και τζζζζζζζζζ θυροτηλέφωνο. Φυσικά, και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου για να ανοίξω. Ντριικκκκκκκ το κινητό μου. Εκείνος....
- Άνοιξε μου είμαι από κάτω.
- Εεεε τι κάνεις εδώ;
- Άνοιξε μου.. 
- Πως ήρθες εδώ;
- Άνοιξε μου να σε δω 5 λεπτά και φεύγω.
- Το σπίτι μου είναι χάλια, εγώ είμαι χάλια, μην με κάνεις έτσι.
- Όπως και να είσαι, μωρό μου, εμένα μ' αρέσεις...
Είναι σαν κάποιος να μου κάνει πλάκα. Ο άνθρωπος που με παράτησε πριν από 4 χρόνια ξανά μπήκε στη ζωή μου και έρχεται από άλλη πόλη για να με δει για 5 λεπτά και να φύγει. Μου φέρεται όμορφα, τρυφερά, με αγκαλιάζει όλο το βράδυ, κάνει ότι του λέω, δέχεται τις συνεχείς προσβολές μου και "έχουμε" αυτό που εγώ θέλω. Είναι τόσο περίεργη η ζωή ώρες ώρες. Το θέμα είναι οτι δεν πιστεύω λέξη του, ότι και να κάνει δεν παίζει απλά. Και αυτή η μεγάλη χειρονομία, καθώς ήξερε ότι εγώ δεν ήμουν "διαθέσιμη" και απλά θα με έβλεπε, δεν με πείθει και ούτε πρόκειται. Νιώθω κολακευμένη φυσικά αλλά μέχρι εκεί. Γιατί όταν δίνεις σε κάποιον, μέρος του εαυτού σου και αυτός το πετάξει στα σκουπίδια, 2η ευκαιρία δεν υπάρχει... Συμπέρασμα: Μπορεί κάποιες στιγμές να τον χρειάζομαι και να θέλω να έρθει απλά να με αγκαλιάσει αλλά ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. Και όπως είπε και αυτός: "θέλω εσένα 4 χρόνια πριν αλλά ξέρω ότι αυτό ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί".

"[Bets] are my only food and it puts me in [a strange mood]
I ain’t giving you my heart on a silver plate
Why couldn’t we be just mates
Oh no, never come back to me"

http://lyricstranslate.com

Πρώτη φορά κάνω αυτό το meaningless (το εντελώς όμως) και είναι ....
Από τη μια ικανοποίηση μέχρι εκεί που δεν πάει και από την άλλη νιώθεις το άδειασμα σε όλο το μεγαλείο του..

Θέλω να μοιράσω τόσα άντε γαμήσου....
Στην οικογένεια, που πάλι δεν μιλιόμαστε.
Στους φίλους, που μου κομπλεξιάζουν σαν γκόμενες ή στους υπόλοιπους που είναι εγωιστές.
Το μεγαλύτερο άντε γαμήσου το κερδίζουν αυτοί του ανδρικού φίλου φυσικά. Σε καθένα ξεχωριστά το "χαρίζω".
Και ανάθεμα κ αν ξέρω γιατί είμαι τόσο απόλυτα νευριασμένη.
Και ένα άντε γαμήσου αξίζει και σε μένα (ευχή είναι καλέ) που κάθομαι και τους ανέχομαι. ΌΛΟΥΣ.
Για αυτό.... Άντε και γαμήσου κόσμε:)

Περνάει ο χρόνος.... Πέρασαν 4 χρόνια...
Και τι έκανα σε αυτή την πόλη;
Τι έκανα...
Κάποιος, κάπου, κάποτε, μου είχε πει "δεν θέλω να χαλάσω τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου" ...
Και πέρασαν σαν νερό τα καλύτερα χρόνια. Και τώρα φτάνω προς το τέλος. Και κοιτάω πίσω και λέω τι έκανα;
Μια αποτυχημένη σχέση;
Ελάχιστα αποτυχημένα ξενύχτια;
Ελάχιστες αποτυχημένες φιλίες;
Όλα τόσο αποτυχημένα ήταν;


Πως δεν μ' αγάπησες το ξέρω
κι ας ταξιδέψαμε μαζί.
Πως δεν μ' αγάπησες το είδα.

Αυτή η σκηνή ταιριάζει τόσο πολύ με τη σημερινή μέρα. Αυτή είναι η ευχή μου . Go to hell...
[ίσως αυτή να ήταν η ευχή μου πέρσυ... Αλλα φέτος δεν υπάρχει καμιά ευχή... Κενό.... Απλά αυτή τη μέρα δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να την ξεχάσω.] Well, go to hell.
[ I' ll be seeing you in hell..]

* και είδα κ φωτό σου τώρα. Κάποιοι άνθρωποι μπάζα μένουν. Και άντε και γαμήσου. 

Νιώθω τόσοοοο κουρασμένη....Αλήθεια.....
Πνίγομαι μες το πρόγραμμα που έχω βγάλει.
Και με πήραν και στη πρακτική της σχολής μου.. Θα βγάλω τα πρώτα χρήματα από το επάγγελμα.
Αλλά δεν προλαβαίνω....
Έχω δύο εργασίες μέχρι το Πάσχα και μια μετά....

Και έχω τόσες σκέψεις.... Μα τόσες πολλές... Αλλά εδώ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να τις αναφέρω. Και δεν ξέρω πια ποιος είναι ο κατάλληλος.

Γιατί ο Γρηγόρης έχει πάντα δίκιο.

Δεν νομίζω να υπάρχει τίποτα καλύτερο.

Μπορούν να γίνουν χειρότερα;
Μπορώ να πέσω πιο χαμηλά;
Δεν νομίζω....
Και τα χρόνια πέρασαν για να δικαιολογώ τον εαυτό μου ότι είμαι μικρή (και να με δικαιολογούν οι άλλοι...)
Όταν είσαι 18, λες το κάνεις για την εμπειρία... Όταν ξανακάνεις τα ίδια, απλά καταντάει αηδία.
Και σε παίρνει ο κατήφορος, και δεν ξέρεις πως να γίνεις κάτι πιο ανθρώπινο...

W/e
Υπάρχουν πάντα και χειρότερα....

Είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που είμαι συναισθηματικά καλά και whole..

Τις τελευταίες μέρες όλα βαίνουν μια χαρά. 

Περιτριγυρίζομαι από κοπέλες που όλες έχουν boy problems και είμαι η μόνη που δεν έχω τίποτα. 

Η καβάτζα 2 έχει το ρόλο που ακριβώς χρειάζομαι αυτή τη στιγμή. 

Είμαι ήρεμη... 

Πάμε να χορέψουμε και να πιούμε;!; :)

Τελείωσε και αυτός ο μήνας... (πέρασαν και 3 χρόνια...)

Τίποτα σημαντικό πάλι. 

Εκτός του ότι έμαθα tichu (:o), ενός γεγονότος με fireworks [ ;) ] 

και ότι έμειναν 5 μαθήματα για πτυχίο, 

και μόνο που το σκέφτομαι αγχώνομαι και μελαγχολώ και αντίστροφα. 

Nothing at all.

The final word in the final sentence you ever uttered to me was love

Είναι μέρες που λες απλά ΔΕΝ αντέχω...
Και πραγματικά τα έχω χαμένα....

Το ξέρω πως δεν θα ξανάρθεις.....

Πάει καιρός που δεν με ψάχνεις....

Έπαψα πια στο γυρισμό σου να ελπίζω....

Σιγά σιγά στη μοναξιά μου συνηθίζω....

Δεν θέλω να σε ξαναδώ....

Να σε ξεχάσω προσπαθώ....

(unsaid)

 It's hard to lose somebody. 

I spent a lot of time, 

searching for reasons or answers...

But you can't find what's not there...

It just happened...

(OTH)

Τι κάναμε?
ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ???
Γιατί όσο και να πας με τη λογική, το συναίσθημα μπαίνει μέσα και φέρνει τα πάνω κάτω.
Τι τα σκαλίζω βραδιάτικα...
Περασμένα, ξεχασμένα(?)...

Και αυτό μου έλεγες, την τρέλα μου μεσα!

Και που λες!!
Α καλή χρονιά κιόλας.
Εκεί που λες, ναιι επιτέλους μπήκε μια χρονιά καλά ο χρόνος, με φίλους, ποτό, οικογένεια και άλλα ωραία. Μετά παίρνεις τη φθίνουσα πορεία και αναρωτιέσαιιιιιι "Μα γιατίιιιι αφού τα ζώδια λέγαν ότι όλα θα μου πάν καλά?!?!".
Ας μην μιλήσω τι έγινε από τη Πρωτοχρονιά και μετά. Απλά να σημειώσω ότι συνάντησα τυχαία έναν πρώην μου και μου είπε ότι νυμφεύθηκε και αυτός... Επιδημία έχει πέσει, τι στο κόρακα?!
Και πάμε στο χθες. Εκεί που ξύπνησα με κέφι και κανόνισα καφεδάκι, ετοιμάζομαι αμέριμνη και τσουπ χτυπάει το κινητό. Βλέπω μνμ από "άγνωστο" αριθμό (γιατί πανάθεμα με το παίζω ντίβα και δεν αποθηκεύω αριθμούς): Είμαι .... . Είσαι εδώ? Δεν κατάλαβα κατευθείαν ποιος ήταν. Μετά πήρε στροφές ο εγκέφαλος. Ήταν ο sunshine (άκα καβάτζα 1). Και να χτυπιέμαι που εγώ έφυγα και δεν θα μπορέσω να τον δω τελικά και έχω αρκετό καιρό. Δεν δίνω σημασία στο συμβάν και προχωράω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Πάω για καφέ ακούω τις μαλακίες του αιώνα αλλά δεν χαμπαριάζω.
Το βράδυ είπα σαν παιδί και εγώ να πάω ένα σινεμαδάκι, να ξεσκάσω από το πολύ το μέσα (λέμε τώρα). Η ταινία πολύ ωραία αλλά μου έπεσαν τα χαρτάκια στα κάτω καθίσματα (!) και που να τα μαζεύω!. Γυρνάω σπίτι, που παρένθεση η οικοδομή δεν έχει φώτα όποτε παίζω τυφλόμυγα μέχρι να ανέβω καιιιιιιι ... δεν μπορώ να ανοίξω τη πόρτα!!! Έχει μαγκώσει και δεν ανοίγει με ΤΙΠΟΤΑ, τη βαράω, τη σκουντώ, με το καλό με το άσχημο τίποτα. Πιθανόν εδώ δεν βρισκόταν κανένας γιατί δεν βγήκε κανείς να με βοηθήσει ή κάτι τελοσπάντων!!
12 ώρα το βράδυ τι να κάνω?!?! Παίρνω μια φίλη τηλ. για να κοιμηθώ εκεί, αλλά η γκαντεμιά με κυνηγάει, γιατί παρόλο που κοιμήθηκα εκεί, έκανα στα παιδιά χαλάστρα γιατί ο δικός της θα έφευγε σήμερα και ποιος ξέρει πότε θα τον ξανάβλεπε. Ένιωθα άσχημα και γι' αυτό λοιπόν...
Το πρωί όταν ξυπνάω, με το καλό, κλείνει το κινητό μου από μπαταρία, το οποίο το είχα φορτίσει εχθές... Ε ναι νομίζω ήταν το σημείο ποια με καταράστηκε του Καρρά.... Ευτυχώς η φίλη μου είχε και φορτιστή και έγινε η δουλειά.
Τώρα που γύρισα σπίτι η πόρτα άνοιξε κανονικά....
Καλή χρονιά βρε...

Το παραπάνω λογύδριο είναι από το ημερολόγιο μιας τρελής!!!

Don't you worry child!