Somebody That I Used To Know

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Είναι πολύ ωραίο τραγούδι τελικά.
Ήρθε η ώρα πάλι για αναχώρηση.  Τις τελευταίες μέρες πραγματικά ηρέμισα.
Καιρός ήταν.
Πρέπει να αρχίσει πάλι διάβασμα. Καρκίνος στα μπατσάκια μας:/




Γενικά... Όλα καλά θα πάνε:)

GL & HF

Χάθηκααα. 

Τόσο καιρό δεν βρήκα έναν υπολογιστή.

Το καλοκαίρι περνάει ευχάριστα. Και υπερβολικά γρήγορα. 

Η ζωή τρέχει. 

Το άδειασμα το ίδιο. Αυτό δεν ήθελα τελικά;

Άντε και καλή συνέχεια

Πάλι εδώ.. Σε αυτό τον υπολογιστή, σε αυτό το κρεβάτι....
Ποτέ να μην με πιάνει ύπνος σε αυτό το κρεβάτι. Ή μάλλον με αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου;!
Μιας και δεν έχω τι να κάνω τέτοια ώρα ας εκμεταλλευτώ τη παροχή ίντερνετ γιατί από το κινητό ανάρτηση δεν μπορώ να κάνω:/
2 βδομάδες είμαι εδώ και το σπίτι δεν με έχει δει. Όλο κάπου θα τρέχω..
Μμμμ.
Το Κ. προχώρησε οριστικά... Δεν έχω θέση στη ζωή του...
8 μήνες ήταν εκεί για μένα. Για τα όλα μου.
Και "ξαφνικά" προχώρησε. Έπρεπε να το δω. Έπρεπε να το περιμένω.
Ήταν το μόνο λογικό. Μην πω ότι έπρεπε να γίνει εδώ και πολύ καιρό γιατί η κατάσταση μας είχε φτάσει στο απροχώρητο και είχε γίνει ψυχοφθόρα και για τους δύο.
Και έτσι απλά προχώρησε.
Όταν μου το είπε απλά γελούσα. Δεν μπορούσα καν να νιώσω στεναχώρια. Μόνο γελούσα..
Το αντιμετώπισα σαν ενήλικα για ακόμη μια φορά.
Έστειλα ευθύς μήνυμα στο 10αρι ότι θέλω να το δω "today" και την επόμενη φορά τα ήπια με τη κολλητή.
Πάντα όλα τα αντιμετωπίζουμε ώριμα.

Να ξανά αναρωτηθώ τι κάνω σε αυτό το σπίτι? Σε αυτό το κρεβάτι?
Το κακό είναι οτι θα φύγει σε μια βδομάδα και το Σεπτέμβριο θα έχουν ξεχαστεί όλα:/
Αλλά εχθές το βράδυ, εκεί ανάμεσα στις 3 με 4, βίωσα αυτό που λέμε ευτυχία.
Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εκείνα τα λεπτά ήταν ότι είμαι ευτυχισμένη γιατί το σώμα μου ήταν ευτυχισμένο και έστελνε το μυαλό μου παντού σήματα ευτυχίας.
Σου λένε ότι βρίσκεις την ευτυχία στο φαγητό, στο ποτό, στον έρωτα και σε τόσα άλλα πράγματα..
Ειλικρινά κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι το μόνο που σου φέρνει ευτυχία είναι αυτό το καθαρά σαρκικό κομμάτι...

Αρκετά με τις φιλοσοφίες πρωί πρωί. Πάω να ξαπλώσω δίπλα του. Να τον αγκαλιάσω ίσως?!
Εις το επανιδείν:Ρ