7/2/10

HATE

Κοίτα που φτάσαμε. Να κοιτάμε το ταβάνι και να περιμένουμε να μας απαντήσει..
Κοίτα που φτάσαμε. Να καπνίζουμε και να πίνουμε και να μην νιώθουμε τίποτα..
Κοίτα που φτάσαμε. Να ξοδεύουμε τον εαυτό μας από εδώ και από εκεί και πάλι το απόλυτο τίποτα.

Κοίτα που φτάσαμε....

Δεν μ' αναγνωρίζω πλέον...
Χάνω κάθε ηθικό φραγμό. Κάθε συναίσθημα.
Και μόνο οργή, μίσος...
Και αναμνήσεις σε μια σακούλα πεταμένη στο δωμάτιο να μου θυμίζει τι ήμουν κάποτε.
Πως πέρασε ο καιρός; Πως πέρασε τόσος καιρός από το πρόσωπό μου;
Και η θλίψη; Εκείνη η θλίψη που με σκότωνε κάθε μέρα;
ΠΟΥ ΠΗΓΕ;
Μήπως είναι η οργή που νιώθω να με καίει ;
Μήπως είναι τα γεμάτα με ψεύτικη ηδονή σεντόνια;

Μέσα στα λάθη μου, χάθηκα.






(είναι δύσκολο μαλάκα μου ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά να πω οτί εσύ ΔΕΝ ήσουν για μένα..... )
Don't..
Just don't

2/2/10

Aν μου τηλεφωνούσες

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου...

Αχ να μου τηλεφωνούσες...
Για μια τελευταία φορά να σε ακούσω...
Για μια τελευταία φορά να σου πω το πόσο σ' αγαπούσα που δεν πρόλαβα να στο πω τότε..

Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου....
Αχ γιατί να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνη την νύχτα...
Εκείνα τα φιλιά, εκείνα τα χάδια.. Εκείνη την αγκαλιά...


Γιατί δεν μου τηλεφωνείς;
Γιατί με ξέχασες τόσο εύκολα;


(Α)