Τους έχω σιχαθεί όλους...
Μα πάνω απ' όλα σιχάθηκα εμένα.
Μες την αυτοκαταστροφή και τις καταχρήσεις..
Αν ήξερες τι κάνω, θα με είχες σιχαθεί και εσύ..
Και πάλι δεν με χωρά ο τόπος.
Πως από τρεις άνδρες κανένας να μην είναι διαθέσιμος;
Πως καταλήγω μόνη στην τελική ούτε που προλαβαίνω να το αντιληφθώ.
Πως από εκεί που έλεγα θα σοβαρευτώ και θα προσπαθήσω να γεμίσω τα κενά μου, φθάνω να αδειάζω ακόμα περισσότερο;
Γιατί να μην είμαι και εγώ σαν τα χαζά κοριτσάκια που κοροϊδεύω, τα οποία ξεπερνάνε καταστάσεις και σχέσεις σε δύο μέρες;
Σαν να αναλύω το φιλοσοφικό ερώτημα, πως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν γίνονται δύο ξένοι...
Αυτό το ερώτημα και αν μου έχει κάψει τον εγκέφαλο καιρό τώρα..
Και ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω και να το διαχειριστώ.
Γιατί είναι μια μικρή αηδία να μην έχεις καμία επαφή με έναν άνθρωπο που κάποτε έδινες τον εαυτό σου...
Τέλωσπάντων, αυτή είναι μια ιστορία που δεν επιδέχεται συζήτησης και αναζήτησης...

Οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους και μετά χάνεται ο κύκλος.. Σβήνεται... Και είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ.
Με την αποτυχημένη "κομμώτρια", ο κύκλος δεν ολοκληρώθηκε, αλλά και αυτά μες τη ζωή είναι.
Και τι λέμε τώρα;
Τράβα κουπί μαλάκα μου για να μην πνιγείς....

"Σκέπτομαι να σου στείλω ένα γράμμα ανοιχτό.
Μέχρι να φτάσει θα το έχουν διαβάσει τόσοι, 
που δεν θα έχει μείνει τίποτα για σένα..
Μόνο έτσι θα μπορούσα να σου επιστρέψω 
το κενό που άφησες μέσα μου.'' 

Το διάβασα προ ολίγου σε ένα από τα wannabe status στο φατσοβιβλίο και σε σκέφτηκα. 
Αυτό το κενό... Πόσο κενό...
Τρέχω τώρα να το καλύψω αλλά που.. Με ποιον; (με αποτυχημένες "κομμώτριες";)


(...)

δεν ξερω αν φταει το ποτο. αλλα ποναει.. με καποιο ηλιθιο τροπο ποναει. κ ειχα πει να μην ξανα περασω τα ιδια...