Prisoner

Θέλω να πετάξω. Άφησε με να πετάξω ελεύθερα όπως μόνο εγώ ξέρω. Πάντα κάποιος θα με κρατά φυλακισμένη και δεν θα μπορώ να πετάξω. Πάντα κάποιος θα είναι η σκιά που θα με σταματάει και δεν θα μπορώ να ανοίξω τα φτερά μου..

Και θα πεθαίνω μόνη μου , πάντα μόνη μου, ξανά και ξανά.

Και σε βλέπω να χάνεσαι μόνος σου και εσύ, όπως και εγώ. Και ξαφνικά βλέπω ένα δάκρυ στο πρόσωπο σου (που τόσο λατρεύω). Και δεν ξέρω γιατί. Είναι γι'ΑΥΤΉΝ ή για την ζωή που ξέρεις ότι έχεις χάσει. Το ξέρω καλέ μου δεν είναι για μένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θα άντεχα να σου κάνω κακό. Θα ήταν σαν να έκανα κακό στον ίδιο μου τον εαυτό.

Και σε βλέπω να χάνεσαι ξανά και σου φωνάζω... Μα δεν με ακούς.. Πάει καιρός που σταμάτησες να με ακούς....

:(

Βαρέθηκα να ανεβοκατεβαίνω τους ίδιους δρόμους χρόνια τώρα.

9 στο σύνολο…

Με κούρασαν αυτές οι ατελείωτες διαδρομές καθημερινά.

Με αποτελειώνει σιγά σιγά αυτό το άγχος μην χάσω ένα λεωφορείο

μαζί με την ζωή μου..

Κουράστηκα εδώ πέρα. Φτάνει πια..

Με κούρασες και εσύ αγάπη μου με την συμπεριφορά σου.

Με πέθανε αυτό το μπροστά-πίσω τις «σχέσεις» μας

σαν να είναι λεωφορείο.

Οι αντοχές μου λιγοστεύουν κάθε φορά που με πλησιάζεις

και με ξανά αφήνεις μόνη, ξανά και ξανά.

Κουράστηκα καλέ μου, κουράστηκα…

Οι διαδρομές πρέπει να τελειώσουν..

Ο κύκλος μας να κλείσει.

Η ψυχή μου να ανοίξει.

Εσύ να φύγεις από μέσα μου.

Εγώ να σε ξεχάσω.

Και να προχωρήσουμε…

Πόσος καιρός απομένει για την στιγμή της «κρίσης» άραγε;;;

Filoi k ex8roi

Και τώρα τι; Φίλοι;

Μόνο φίλοι και εχθροί μωρό μου, τίποτα άλλο…

Δεν μου είπες ψέματα… ok θα το δεχτώ, αλλά σαν ψέμα δεν ισοδυναμεί ότι μου έκρυψες την αλήθεια; Δεν μου είπες ότι είσαι ακόμα με αυτήν. Πιστεύεις δεν χρειαζόταν να το ξέρω; Δεν με αφορά; Ίσως, δεν αφορά εμένα αλλά αφορά την καρδιά μου, τις ελπίδες μου την γαμημένη ζωή μου!

Ψυχή μου δεν ξέρω πως με βλέπεις δεν με νοιάζει εξάλλου αλλά πάρτο χαμπάρι ΔΕΝ είμαι παιχνίδι. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ.

Φίλοι λοιπόν;

Φίλε μου, να σου πω κάτι;

Υπάρχει ένας άνθρωπος, 800χμ μακριά μου που μόνο στην σκέψη του θέλω να κλάψω ενώ εκείνος δεν δίνει δεκάρα για μένα… Έχει ταλέντο στο λόγο και έτσι μπορεί να με ρίχνει εύκολα και εγώ να ξαναπέφτω.. Κι όταν συνειδητοποιώ την αλήθεια ή τόσο χαριτωμένα μου αποκαλύπτεται, πονάω.. Δεν λέω τίποτα αλλά πονάω. Την ίδια μέρα βρίσκομαι σε άλλη αγκαλιά και προσπαθώ να ξεχάσω..

Καταραμένες αναμνήσεις… Σταματήστε να υπάρχετε… Καταραμένο μυαλό σταμάτα να τον σκέφτεσαι.. ΔΕΝ αξίζει…

Μου έμαθε ένα πράγμα η ζωή, φίλε μου… Ο παράδεισος και η κόλαση εδώ είναι.. Αυτός μπορεί να ζει στον παράδεισο του τώρα… Μα θα δει την κόλαση σε λίγο.. Πλησιάζει.. Θα θελα πολύ να δω αν ΕΚΕΙΝΗ θα είναι εκεί να του κρατάει το χέρι. Εγώ πάντως φίλε μου θα γελάω μαζί του όπως κάνει αυτός τώρα…

Και που ξέρεις ίσως η κόλαση του είμαι εγώ… Όπως τον έκαψα κάποτε, ίσως τον ξανακάψω…

Ηρέμησα….

Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα ε;;;

Σε ευχαριστώ φίλε μου ….

G.I

3/01/09