Τι νέα γράψει κανείς τέτοιες μέρες που είναι?
Οτι με "χώρισε" η αποτυχημένη κομμώτρια με ένα μεθυσμένο μήνυμα, που όσο και να το διαβάσω δεν βγάζω άκρη και δεν θέλω κιολας.. Γιατί όσο κάι να τον θεωρώ αποτυχημένο και μαλάκα, ξέρω ότι είναι καλός απλά τον πήδηξε η ζωή (και όχι μόνο ) και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και κυρίως εμένα και τις ανάγκες μου. Τον έχω δει να με φροντίζει και να με κοιτάει με έναν τρόπο τόσο μοναδικό και αυτό δεν μπορώ να το αφήσω.. αλλά πρέπει...
Δεν δέχομαι όμως να με χωρίσει ύστερα από ότι του έχω προσφέρει με μήνυμα και δη μεθυσμένο.. ο εγωισμός και ο οργανισμός μου δεν το δέχεται. Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " να κάνω το κέφι μου χωρίς αυτόν". Θέλω να μου πει ότι δεν είμαι για αυτόν. Ότι πηδάει άλλες χωριατισσες από αυτές που γνωρίσει στα καταγωγια που πηγαίνει και χάνεται στα ποτά για να μην σκέφτεται.. θέλω να με κοιτάει και να μου πει ότι 4 μήνες δεν ένιωσε τίποτα για μένα και όλα γίνονταν για ένα κρεββάτι..
Θελω να με κοιτάει όταν θα με πυροβολεί κατευθείαν στη καρδιά..
Το ξέρω ότι ούτε σε αυτόν τον άνθρωπο φέρθηκα καλά και πίσω από την πλάτη έκανα πολλά άλλα όταν ήμουν μαζί του το μόνο που έκανα ήταν να τον φροντίζω και να τον νοιάζομαι...
Το θέμα είναι, ότι εδώ και μια βδομάδα που διάβασα αυτό το μήνυμα, δεν νιώθω τίποτα σχεδόν. Είναι στιγμές που μελαγχολώ αλλά το περισσότερο διάστημα νιώθω κενή. Σαν το κενό που νιώθω τα τελευταία 2χρονια.. κενή και άδεια.. Ο τύπος κατάφερε να με ξυπνήσει από το συναισθηματικό λυθαργο που ήμουν και τώρα με βάζει πάλι για ύπνο.. Γία να χαθεί και αυτός στα δικά του χειρότερα σκοτάδια...
Οτι με "χώρισε" η αποτυχημένη κομμώτρια με ένα μεθυσμένο μήνυμα, που όσο και να το διαβάσω δεν βγάζω άκρη και δεν θέλω κιολας.. Γιατί όσο κάι να τον θεωρώ αποτυχημένο και μαλάκα, ξέρω ότι είναι καλός απλά τον πήδηξε η ζωή (και όχι μόνο ) και δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει κάποια πράγματα και κυρίως εμένα και τις ανάγκες μου. Τον έχω δει να με φροντίζει και να με κοιτάει με έναν τρόπο τόσο μοναδικό και αυτό δεν μπορώ να το αφήσω.. αλλά πρέπει...
Δεν δέχομαι όμως να με χωρίσει ύστερα από ότι του έχω προσφέρει με μήνυμα και δη μεθυσμένο.. ο εγωισμός και ο οργανισμός μου δεν το δέχεται. Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει " να κάνω το κέφι μου χωρίς αυτόν". Θέλω να μου πει ότι δεν είμαι για αυτόν. Ότι πηδάει άλλες χωριατισσες από αυτές που γνωρίσει στα καταγωγια που πηγαίνει και χάνεται στα ποτά για να μην σκέφτεται.. θέλω να με κοιτάει και να μου πει ότι 4 μήνες δεν ένιωσε τίποτα για μένα και όλα γίνονταν για ένα κρεββάτι..
Θελω να με κοιτάει όταν θα με πυροβολεί κατευθείαν στη καρδιά..
Το ξέρω ότι ούτε σε αυτόν τον άνθρωπο φέρθηκα καλά και πίσω από την πλάτη έκανα πολλά άλλα όταν ήμουν μαζί του το μόνο που έκανα ήταν να τον φροντίζω και να τον νοιάζομαι...
Το θέμα είναι, ότι εδώ και μια βδομάδα που διάβασα αυτό το μήνυμα, δεν νιώθω τίποτα σχεδόν. Είναι στιγμές που μελαγχολώ αλλά το περισσότερο διάστημα νιώθω κενή. Σαν το κενό που νιώθω τα τελευταία 2χρονια.. κενή και άδεια.. Ο τύπος κατάφερε να με ξυπνήσει από το συναισθηματικό λυθαργο που ήμουν και τώρα με βάζει πάλι για ύπνο.. Γία να χαθεί και αυτός στα δικά του χειρότερα σκοτάδια...
