Τόσο καιρό δεν έχω γράψει μια λέξη γιατί δεν θέλω να βλέπω την προτελευταία ανάρτηση.
Έγιναν τόσο πολλά από τότε. Τόσο πολλά και τόσα λίγα, ταυτόχρονα...
Και αυτή την είδηση την έβγαλα από το μυαλό μου... Δεν το σκέφτομαι έτσι δεν πονάω.
Η αλήθεια είναι πως περνώ το χρόνο μου, όταν τον σκέφτομαι, κατηγορώντας τον εαυτό μου για όλα τα απαίσια πράγματα που του έκανα... Τις αμέτρητες προδοσίες. Τα υποτιμητικά λόγια... Ποσο τέτοια λόγια;
Κάθε φορά που τον έβλεπα θα τον υποτιμουσα για το οτιδήποτε, από την εμφάνιση του μέχρι τη δουλειά και το παιδί του, και στο τέλος είχα τα μούτρα να του λέω ότι τον αγαπάω...
Την κοροϊδία, μπροστά στα μάτια του, ξανά καωι ξανά. Και πάλι να γυρνάω να του λέω " μα εγώ σ' αγαπάω, εσύ δεν μ' αγαπάς". Και να το πιστεύω η τραγική, πως έτσι εγώ τον αγαπάω.
Με κατηγορώ για όλα αυτά, γιατί πάνω από όλα δεν πιστεύω ότι είμαι τέτοιος άνθρωπος... Αλλά τελικά έχω και αυτή την πολύ άσχημη πλευρά...
Προσπαθώ να αλλάξω...
Όσο για εκείνον...Βγήκα από τη ζωή του.. Σταμάτησα να τον ενοχλώ και να τον κοροϊδεύω.
Γενικά είμαι καλά, υπάρχουν δύσκολες στιγμές αλλά μαθαίνω να τις αντιμετωπίζω...
Μου λείπει? Δεν έχω ιδέα.
Και όλο πάω να γυρίσω και μετά σκέφτομαι ότι " έφυγα " γιατί ήθελα να σταματήσω να του κάνω κακό. Αυτή η σκέψη με σταματάει από οποιαδήποτε κίνηση. Γιατί είναι η μόνη πράξη που δείχνει ότι αυτόν τον άνθρωπο τον αγάπησα..
Τις προάλλες τον είδα. Ειχα να τον δω καιρό. Διακοπές αυτός, διακοπές εγώ ( στο ίδιο νησί! Χα χα), και ξαφνικά γυρίζω να χαιρετίσω κοινό μας φίλο με χαμόγελο και τον βλέπω δίπλα του. Μου έπεσε το χέρι και γύρισα το κεφάλι. Έφαγα μια σφαλιάρα στο μούτρα από το συναίσθημα, άλλο πράγμα..
Δυστυχώς δεν φεύγει... Το συναίσθημα. Ούτε η αρρώστια που είχα μαζί του..
Απλά θα μάθω να ζω με αυτό.
Καλό χειμώνα
Έγιναν τόσο πολλά από τότε. Τόσο πολλά και τόσα λίγα, ταυτόχρονα...
Και αυτή την είδηση την έβγαλα από το μυαλό μου... Δεν το σκέφτομαι έτσι δεν πονάω.
Η αλήθεια είναι πως περνώ το χρόνο μου, όταν τον σκέφτομαι, κατηγορώντας τον εαυτό μου για όλα τα απαίσια πράγματα που του έκανα... Τις αμέτρητες προδοσίες. Τα υποτιμητικά λόγια... Ποσο τέτοια λόγια;
Κάθε φορά που τον έβλεπα θα τον υποτιμουσα για το οτιδήποτε, από την εμφάνιση του μέχρι τη δουλειά και το παιδί του, και στο τέλος είχα τα μούτρα να του λέω ότι τον αγαπάω...
Την κοροϊδία, μπροστά στα μάτια του, ξανά καωι ξανά. Και πάλι να γυρνάω να του λέω " μα εγώ σ' αγαπάω, εσύ δεν μ' αγαπάς". Και να το πιστεύω η τραγική, πως έτσι εγώ τον αγαπάω.
Με κατηγορώ για όλα αυτά, γιατί πάνω από όλα δεν πιστεύω ότι είμαι τέτοιος άνθρωπος... Αλλά τελικά έχω και αυτή την πολύ άσχημη πλευρά...
Προσπαθώ να αλλάξω...
Όσο για εκείνον...Βγήκα από τη ζωή του.. Σταμάτησα να τον ενοχλώ και να τον κοροϊδεύω.
Γενικά είμαι καλά, υπάρχουν δύσκολες στιγμές αλλά μαθαίνω να τις αντιμετωπίζω...
Μου λείπει? Δεν έχω ιδέα.
Και όλο πάω να γυρίσω και μετά σκέφτομαι ότι " έφυγα " γιατί ήθελα να σταματήσω να του κάνω κακό. Αυτή η σκέψη με σταματάει από οποιαδήποτε κίνηση. Γιατί είναι η μόνη πράξη που δείχνει ότι αυτόν τον άνθρωπο τον αγάπησα..
Τις προάλλες τον είδα. Ειχα να τον δω καιρό. Διακοπές αυτός, διακοπές εγώ ( στο ίδιο νησί! Χα χα), και ξαφνικά γυρίζω να χαιρετίσω κοινό μας φίλο με χαμόγελο και τον βλέπω δίπλα του. Μου έπεσε το χέρι και γύρισα το κεφάλι. Έφαγα μια σφαλιάρα στο μούτρα από το συναίσθημα, άλλο πράγμα..
Δυστυχώς δεν φεύγει... Το συναίσθημα. Ούτε η αρρώστια που είχα μαζί του..
Απλά θα μάθω να ζω με αυτό.
Καλό χειμώνα
