Sad

Είχες πει ότι θα είσαι δυνατή για πάντα.. Τώρα γιατί αφήνεις κάτι να σε τσακίσει να σε ρίξει κάτω και να μην μπορείς να σηκωθείς όπως τότε; Μείνε στο ύψος σου μην αφήσεις τα ηλιθία δάκρυα να τρέξουν από τα μάτια σου για την κάθε καφρίλα που κυκλοφορεί.. Είναι τόσο λίγα πλέον. Αυτό τα κάνει τόσο πολύτιμα.. Βγάλτα από μέσα σου την κατάλληλη στιγμή.. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή;;; Δεν νομίζω.. Δεν αξίζει καν να το σκέφτεσαι..
Κι όλος αυτός ο πόνος που νιώθεις που θα πάει; Όλη αυτή η θλίψη της καρδιάς σου, της ψυχής σου; Τι θα την κάνεις; Που θα την κρύψεις; Πως θα την βγάλεις για να ηρεμίσεις…;;
Πότε θα μάθεις τον τρόπο για να αποκρούεις τα χτυπήματα των άλλων χωρίς να πονάς; Πότε θα γίνεις δυνατή; Πραγματικά δυνατή για να πληγώνεις τους άλλους χωρίς να νιώθεις ποτέ τυψεις..
Τόσα πολλά ερωτήματα…. Και πάλι ένα ΓΙΑΤΙ.. γιατί όλα αυτά;
…
Κουράστηκες…





«Κάποτε μου πες λυπάμαι πρέπει να χωρίσουμε μα σ' αγαπώ. Σε άφησα να φύγεις μα πήρες μαζί σου τη καρδιά μου. Μια κρύα βραδιά με κοίταξες στα μάτια μου πες σ' αγαπώ, σε πίστεψα και γεμάτη χαρά σου αφέθηκα, όμως πρώτου χαρώ μου πες πρέπει να φύγω. Ξαναγύρισες και μου πες δε μπορώ μακριά σου, σε συνχώρεσα και ξεκινήσαμε απ' την αρχή. Ένα βράδυ μου λες καλύτερα να μείνουμε φίλοι, πόνεσα δάκρυσα μα δε γινόταν να σου χαλάσω το χατίρι. Όταν με αντίκρισες τυχαία στο δρόμο μου είπες δε μπορώ να σε ξεχάσω, έκλεισα τα μάτια και είπα ακόμη μια προσπάθεια, όταν, τα χείλη σου μου είπαν πάνω από όλα το συμφέρον. Μετά από ένα χρόνο έψαξες με βρήκες και μου πες σ' αγαπώ. Μα τώρα ήρθε η δική μου ώρα να μιλήσω "λυπάμαι, σ' αγαπώ, καλύτερα να μείνουμε φίλοι, μα πάνω από όλα το συμφέρον.»

So empty

Άδεια τοπία, χωρίς χρώματα, χωρίς ομορφιά, χωρίς ίχνος ζωής… Έτσι σε έκανε να νιώθεις.. Κάθεσαι και κοιτάς τα αμάξια να περνάν από την γέφυρα σε κοιτάν. Κενά πρόσωπα… Σκέφτεσαι τα πάντα, που είσαι τι κάνεις γιατί συνεχίζεις που πας… Μόνη όπως πάντα.. Πάντα μόνη.. Ένα ταξίδι μικρό μα συνάμα τόσο μακρύ μέσα στο μυαλό σου, στις αναμνήσεις σου.. Σου μιλάει θαρρείς και δεν αξίζεις τίποτα για αυτόν.. Σου έλεγε ότι σε αγαπάει, πως μπορεί να σε πληγώνει; Πως μπορεί να σου μιλάει έτσι; Δεν μπορείς κάθε φόρα να τα ανέχεσαι αλλά τι να κάνεις…
Άφησε με….



<<Κάποτε η ζωή μου χάρισε ένα λουλούδι. Ένα υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο, γεμάτο φλόγα κι ομορφιά. Μου 'πε να το ποτίζω να 'ναι δροσερό, να το φροντίζω να μην σπάσει και πιο πολύ να το ζεσταίνω να μην το παγώσει ο χιονιάς.
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει. Εγώ όμως δεν του 'δωσα σημασία. Το άφησα χωρίς νερό και μαράθηκε. Έτσι ένα χειμωνιάτικο πρωϊ το είδα πεσμένο στο χώμα. Ήταν νεκρό...
Τότε μόνο κατάλαβα το λάθος μου, τότε αισθάνθηκα πόσο μόνη ήμουνα και έκλαψα! Τα καυτά μου δάκρυα δεν μπόρεσαν να του ξαναδώσουν ζωή. Γύρισα τα μάτια μου απελπισμένη στον βουρκωμένο ουρανό και παρακάλεσα μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς μου, τη ζωή να του ξαναδώσει πνοή.
Κι εκείνη με λυπήθηκε. Το πήρε στα χέρια της και μ' ένα χαμόγελο μόνο το ζέστανε και του 'δωσε ξανά ζωή! Και ήταν τόσο όμορφο, τόσο ζωντανό. Και εγώ γελούσα, γελούσα ώσπου το γέλιο μου κόπηκε ξαφνικά. Μόλις τότε πρόσεξα ότι το χαιρόταν κάποια άλλη! >>



<< Σε ένα θέατρο, οι δυο μας, το κοινό από κάτω κρίνει...
τα λόγια δεν είναι δικά σου, σε κάνω να ξεχάσεις, να αφεθείς
μα το κοινό σε τραβά στη δίνη του... Οι λέξεις μου απλές, και συ αιωρίσαι στα συναισθήματα σου και στα "πρέπει"...
Ο ρόλος σου απλός, αλλά φοβάσαι, το δίλλημα μπροστά, και 'γω σου προσφέρω ό,τι μπορεί εσύ κάποτε να είχες αμυδρά ονειρευτεί...
"Σ' αγαπώ" μια φωνή φτερουγίζει όμως εσύ δεν ξέρεις... Πόσες πρόβες έκανα στο ατέλειωτο σκοτάδι... και τώρα μπροστά σου, προσπαθώ απελπισμένα αλλά οι κριτές μιλούν για σένα...
"Συγγνώμη, δε μπορώ... " Βυθισμένος στα θεμέλια του μέλλοντός σου... ξεχνάς τι είναι ζωή, έρωτας... Μα το μέλλον σου είναι να γίνεις θεατής σε ένα θέατρο που 8α κατακρίνεις τα παιδιά σου
Οι τελευταίες λέξεις του έργου δικές μου... "πεθαίνεις τώρα για να ζήσεις αργότερα..." Απλώνω τα χέρια να αποτραβιχτείς από τη δίνη που σε πνίγει... Όμως είναι ήδη αργά, η αυλαία πέφτει...>>


Έφυγες..
Θύμισε μου γιατί είμαι εγώ εδώ;;;

Εγώ θα είμαι εκεί

Εσύ δεν είσαι μόνος σου.. Έχεις εμένα… Είσαι η ζωή μου.Όπως γεμίζεις την δική μου ζωή έτσι κ εγώ θα κάνω τα πάντα για να γεμίσω τη δική σου να μην ξανανιώσεις ποτέ μόνος..


Ένα δώρο,
δεν αξίζει πιο πολύ,
από το δώρο της ζωής.
Αν είναι έτσι, τότε εγώ,
σου δωρίζω τη ζωή μου!

Ίσως να μην είναι κάτι που κοστίζει,
μα σίγουρα είναι κάτι που αξίζει!
Και να ξέρεις μονάχα ένα,
θα το 'χεις για σήμερα, για αύριο, για πάντα!

Ναι, για πάντα!

Μέχρι να σβήσουν τ' αστέρια,
μέχρι η γη να σταματήσει να γυρνά,
μέχρι οι θάλασσες να στερέψουν,
μέχρι τα ρολόγια να σταματήσουν το τικ- τακ
και ο χρόνος πάψει πια να κυλά...
Εγώ Θα είμαι εκεί!

Όταν θα ερωτευτείς και η καρδούλα σου σα τρελή χτυπήσει
τότε χρώματα και λουλούδια η ψυχή σου θα γεμίσει...λοιπόν, ορκίζομαι να στα ποτίζω!
Εγώ θα είμαι εκεί!

Και αν αυτή που ερωτευτείς κάποια μέρα σε προδώσει,
θα σκουπίσω τα δάκρυα σου με μεταξένιο χαρτομάντιλο...τη καρδιά μου.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Όταν πια σε γυναικά το σώμα σου δώσεις και ίσως νιώσεις λίγο πιο φθηνός,
θα σου θυμίσω ότι η αγνότητα κατοικεί μόνο στη καρδιά και όχι στο κορμί.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Όταν οι φίλοι σου πισώπλατα σε χτυπήσουν και πληγωθείς βαθιά,
αίμα από τις φλέβες μου θα στάξω στις πληγές σου να γιατρεφτείς ξανά.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Και όταν τελειώσεις το σχολείο και δεις ότι η ζωή δεν είναι ένα παιχνίδι,
θα απογοητευτείς και το ταξίδι σου ξανά από την αρχή θα ξεκινήσει.
Θα νιώσεις σα μωρό που μαθαίνει ακόμα τα πρώτα του βήματα, μα μη φοβάσαι,
θα' χεις εμένα να σου κρατώ το χέρι και δε θα πέσεις.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Όταν πια γαμπρός ντυθείς, τα πιο όμορφα λουλούδια στεφάνι θα σου πλέξω να το βάλω στα μαλλιά σου
και θα σου τραγουδώ χορεύοντας γύρω απ' το λευκό σου νυφικό, αγγέλων τραγούδια,
που ταιριάζουν σε αγγέλους σα και σ' ένα.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Και όταν από πόνο στη γέννα θα κλάψεις, το δικό μου χέρι να σφίγγεις κι ας με πονέσεις...
αντέχω, μόνο για σένα, γιατί ο πόνος σου είναι και δικός μου πόνος.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Αν κάποια μέρα δυστυχισμένος νιώσεις, τα δάκρια σου σε ποτήρι θα βάλω να τα πιω,
να τελειώσουν, να μην έχεις άλλα, να πάψεις να κλαις.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Και αν πάλι χαρά σε πλημμυρίσει, το γέλιο μας θα γίνει ένα και θα είναι τόσο δυνατό,
που ο κόσμος θ' αναρωτιέται "πως και ανέτειλε ο ήλιος τη νύχτα;"
Εγώ θα είμαι εκεί!

Όταν πια παππούς με μπαστουνάκι θα 'σαι, τσαγάκι θα σου φτιάχνω και θα σου τραγουδώ νανούρισμα να κοιμηθείς.
Και αν δε μπορείς να περπατήσεις...Εγώ, στήριγμά σου εγώ θα γίνω
και μαζί θα περπατήσουμε το τελευταίο μονοπάτι της ζωής.
Εγώ θα είμαι εκεί!

Και αν έρθει εκείνη η μέρα τα μάτια μου να κλείσω, να φύγει η ψυχή, μη κλάψεις!
Θα φύγω ευτυχισμένη, γιατί είχα εσένα, που μου έκανες υπέροχη τη ζωή.
Μα και πάλι, θα είμαι ακόμα εκεί!

Και όταν η ψυχούλα σου πετάξει μακριά προς την αιώνια ζωή, κόκκινο χάλι θα στρώσω.
Θα ξαφνιαστείς όταν με δεις στου Παραδείσου την Πύλη να σε περιμένω.
Και τότε εγώ χαμογελώντας θα σου θυμίσω μια υπόσχεση πολύ ακριβή που κάποτε,
σαν ήμασταν παιδιά σου είχα πει "σου το 'χα πει "εγώ θα είμαι εκεί."

Έτσι καρδιά μου, για χθες, για σήμερα και για όλα σου τα αύριο, υπόσχεση σου δίνω...
"Θα είμαι εκεί, αυτό πάει να πει, αδελφή ψυχή!" ....


*....Το θέμα είναι πως, εσύ τελικά, χμ:), επέλεξες να λείπεις !


«όπου και να’ είσαι θα με κοντά σου..
Θα με τραγούδι στα χείλη σου,
Θα με το γέλιο στην λύπη σου,
Η τελευταία γουλιά στο ποτήρι σου
Θα’ μια κοντά σου…»

Μοναξιά

Ώρες- ώρες αυτά που νιώθεις σε πνίγουν… Δεν ξέρεις τι να κάνεις.. Είσαι μπερδεμένη από τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν… Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε βοηθήσει να βγεις από το σκοτεινό μέρος που έχεις κλειστή.. Όλοι σε αγαπάνε αλλά κανείς δεν είναι εκεί να σου κρατάει το χέρι στις δύσκολες στιγμές ενώ εσύ είσαι πάντα διαθέσιμη όποια στιγμή και να στο ζητήσουν…
Μπορεί να σε κοροϊδεύει, να προσποιείται, να λέει ότι σε αγαπάει αλλά να σου λέει και αυτός τα ηλιθία ψέματα που θες να ακούσεις… Είσαι τόσο μόνη και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Πάντα έχεις μικρές ηλιαχτίδες χαράς που σου τις δίνουν τα μάτια του αλλά είναι τόσο μακριά και δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο που νιώθεις… Τόσο μόνη νιώθεις, φωνάζεις αλλά κανείς δεν σε ακούει… Όλοι έχουν την πλάτη γυρισμένη..
Μόνη…
Προσπαθείς να τον πιστέψεις να τον εμπιστευτείς, προσπαθείς να πιστέψεις τα ωραία του ψέματα, προσπαθείς να κρατηθείς… Μακάρι να είναι αλήθεια… Μακάρι επιτέλους να βρεις το τέλειο που σου αξίζει… Μακάρι να μην σε πληγώσει και αυτός στο τέλος όπως όλοι κι αν θέλει να το κάνει, πες του, να το κάνει τώρα που είναι νωρίς.. Τώρα… Να μην νιώσεις τον πόνο πάλι… Βαρέθηκες…
Θες να δώσεις τέλος σε όλα αυτά… Να φύγεις από αυτόν τον ψεύτικο κόσμο..
Να τα αφήσεις όλα πίσω σου.. Μόνο ένα άτομο θα κρατήσεις και κανέναν άλλο…
Και ύστερα θα τα σβήσεις όλα…
ΌΛΑ


Τι πιο φυσικό, τι πιο απλό στην ζωή, από το να ερωτευτείς;
Όση δύναμη έχει ο έρωτας για ανεβάσει κάποιον στον Ουρανό,
Άλλη τόση δύναμη έχει για να σε ρίξει στον Άδη…
«εκεί με έριξε..» ψιθήρισες…