Αυτή η βδομάδα ήταν μια τρέλα, και η χθεσινή νύχτα επίσης.

Πέρασα πολύ καλά..

(Και πολύ λίγες σκέψεις που να έχουν το όνομα σου)

Το ?, με τρέλανε... Δεν ξέρω γιατί και πως... Δεν είναι ότι έχω αισθήματα γι' αυτόν..

Είναι που δεν έχω μάθει στη ζωή μου να δέχομαι το όχι..

Είναι που ο εγωισμός μου είναι υπέρμετρος...

Και όταν δεν έχω κάτι που επιθυμώ, τότε είναι που θέλω διακαώς να το κάνω δικό μου...

Μου λείπει είναι η αλήθεια με κάποιον παράλογο τρόπο...

Κάθε μέρα μιλάμε ακόμη και όταν είμαστε "μαλωμένοι", μια βδομάδα τον έβλεπα κάθε μέρα, μα πάλι μου λείπει....

Τι αστεία που είναι η ζωή... Και τι μικρός ο κόσμος.... Όλοι με κάποιον τρόπο γνωρίζονται...

Άσχετο, μα πάντα σχετικό... Σε είδα χθες το βράδυ στον ύπνο μου... Με προσπέρασες, σε φώναξα, δεν μου απάντησες γιατί ήσουν θυμωμένος (?).. Τι ήθελε άραγε να μου πει το υποσυνείδητο;! Ή απλά επηρεάστηκα από την "δραματική" μου έξοδο με το ?;

Πολλά ονόματα, πάρα πολλά... Όλα τα γράμματα του αλφαβήτου πιάνουμε...

Και που θα πάει αυτό; Δεν έχω ιδέα....

*_* Correction: I'm missing so so so much... Και όπως κάνω πάντα, διαγράφω και σβήνω για να μην νιώσω! Άντε να δούμε πως θα πάει αύριο.... Απορώ πόσο μπορώ να μισήσω τον εαυτό μου...:/

Μ' έσπασες σε χίλια κομμάτια. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα μου. Για αυτό πιθανόν δεν νιώθω μια.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα.

Δεν νιώθω πόνο που δεν υπάρχεις στη ζωή μου, δεν με πονάει η σκέψη σου.

Μια συνεχή αδιαφορία.. Ένα κενό.

Είτε υπήρξες είτε όχι ένα κενό.

Μ' έσπασες σε χιλιάδες κομμάτια, που ούτε καν μπορώ να τα μετρήσω..

Και τώρα τι; Εγώ σε συγχωρώ και το παίζω μεγαλόψυχη και καλή και σου εύχομαι τα καλύτερα και ότι θα σε αγαπώ για πάντα;

Ίσως είμαι κακιά τελικά. Ίσως δεν έχω ψυχή.. Αλλά δεν εύχομαι τα καλύτερα και ΔΕΝ θα σ' αγαπώ για πάντα. Αν με ρωτούσε κάποιος τι νιώθω για σένα, θα έλεγα τίποτα γιατί όντως δεν νιώθω τίποτα. Ίσως θυμό κάποιες στιγμές αλλά φεύγει και αυτός.

Δεν θα σε συγχωρέσω... Δεν θέλω εξάλλου. Δεν αξίζεις την συγχώρεση μου και το ξέρεις...

Με τυράννησες και το ξέρεις. Η αγάπη σου με τυράννησε τόσο πολύ... Έπρεπε να με είχες χωρίσει τότε που ήμασταν καλά για να μην περάσω όσα πέρασα δίπλα σου για 6 μήνες.

Με έκανες να χάσω τον εαυτό μου, να σιχαθώ τον εαυτό μου για αυτό που έγινε.. Ένα ανόητο θλιμμένο κοριτσάκι στα χέρια ενός αδύνατου και εγωιστή "άνδρα" .

Μου πήρες τη δύναμη, την αξιοπρέπεια, το μυαλό μου. Και εγώ στα έδωσα γιατί και καλά σε αγαπούσα...

Δεν σε συγχωρώ γιατί ήξερες από την αρχή ότι ήμουν συναισθηματικά κατεστραμμένη αλλά ήθελες να ζήσεις τον "έρωτα" και με έριξες σε πιο βαθιές αβύσσους.

Δεν είναι ότι μετανιώνω για αυτά που έδωσα γιατί και να μετανιώσω δεν αλλάζει τίποτα. Οπότε what's the point....

Δεν με έκανες καλύτερη όπως ήλπιζες, χειρότερη με έκανες.

Πως με άφησα ενάμιση χρόνο να σπαταλήσω τη ζωή μου σε μια ανόητη αγάπη;

Άλλαξα για να με αγαπάς.... Για να είσαι μαζί μου.. Άλλαξα και αυτό με κάνει να σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό....

Με μένα είμαι κυρίως θυμωμένη... Με μένα τα έχω. Ούτε εμένα με συγχωρώ.

Και η τιμωρία μου; Να ξοδεύομαι μέχρι αηδίας... Και όπου με βγάλει....