Γράφω όταν δεν είμαι καλά...

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά αλλά δεν γράφω... Τι μου έχεις κάνει και δεν γράφω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να ξεκολλήσω;

Τι μου έχεις κάνει και δεν μπορώ να κοιτάξω άλλον άνδρα;

Τι μου έχεις κάνει και δεν είμαι αυτή που δεν ενδιαφέροταν για τους άνδρες; Αυτή που την ενδιέφερε να βγαίνει να βρίσκει άνδρες να τους χρησιμοποιεί και ύστερα από λίγο να πηγαίνει στον επόμενο;

Τι μου έχεις κάνει και ΔΕΝ θέλω να βγαίνω έξω; Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν; Ούτε στους φίλους μου;

Γιατί τώρα με σκοτώνεις; Γιατί;

Γιατί είσαι αδύναμος να αντέξεις;

Γιατί;

Γιατί να τελειώσει ? Αφού δεν κάναμε τον κύκλο μας καν... Δεν ζήσαμε αυτά που θέλαμε να ζήσουμε.. Μια ο στρατός τώρα αυτό.. Δεν ζήσαμε τίποτα.

Γιατί πάλι να γυρίσω εκεί... Γιατί...

Είναι ότι δεν ξέρω πως να συνεχίσω μόνη ....

Είναι που δεν ξέρω τι να κάνω....

Δεν ξέρω.....

Πως γίνετε να φτάνεις σε εκείνο το σημείο;

Πως γίνεται να υπάρχει αγάπη και να μην μπορεί να νικήσει τα εμπόδια;

Πως γίνεται στη μέση του ταξιδιού να τα παρατάς;

Πως γίνεται; Εσύ ο δυνατός;

Πως γίνεται να θες να με αφήσεις και να μην παλεύεις για όσα σου δίνω;

Μπορεί και εγώ να έκλεινα τα αυτιά μου... Μπορεί...

Αλλά γιατί τελειώνεις το ταξίδι μας; Είναι τόσο μικρό για μας!

ΕΜΑΣ, εμάς.. Που όλοι λέγαν ότι δεν θα κρατήσουμε... Κι όμως αντέξαμε..

Δεν ξέρω..... Δεν ξέρω πως να το χειριστώ....

Ζητάω πολλά...

Ίσως ζω στο δικό μου κόσμο... Και στο δικό μου κόσμο τα λίγα δεν είναι του τύπου μου.

Και αλήθεια θέλω πολλά από τη ζωή μου. Γιατί απλά τα λίγα είναι για τους μέτριους..

Δεν τα μπορώ τα λίγα.

Λίγα λέφτα, λίγη δουλειά, λίγος έρωτας.

Επίσης δεν μπορώ την αποτυχία και νομίζω πως αποτυγχάνω μαζί σου και στον έρωτα και στη ζωή μου. ..

Δεν σου έχω εμπιστοσύνη.. Δεν μπορώ.. Ίσως βαθειά δεν θέλω κιόλας. Και έχω αυτό το δικαίωμα..

Ένα Α κατέστρεψε τον κόσμο μου κάποτε...

Κάποτε... Είναι αστείο.. Κάποτε.. Αυτό το κάποτε θα κλείσει ένα χρόνο από τότε που έγινε..

Και από τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου πέρασα στη καλύτερη... Εσένα..

Αλλά δεν σε εμπιστεύομαι... Αυτό το κάποτε έκανε μεγάλο κακό στη καρδιά μου.

Κάθε φορά που δεν μου απαντάς σε μηνύματα βλέπω το πόσο κακό μου έκανε.. Κατεύθειαν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ βουνό θλίψης έρχεται πάνω.. Αναμνήσεις... Δεν με πονάνε τα γεγονότα αυτά καθαυτά.. Οι πράξεις του... Με πονάει ακόμη όμως το τι πέρασα μετά... Μπορώ να ξεχάσω ότι μέσα σε μια νύχτα με διέγραψε, με σκοτώσε, με ξέχασε, προχώρησε χωρίς καμία εξήγηση. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ... Αυτά μπορώ να τα ξεχάσω. Αυτά δεν με πονάνε. Δεν μπορώ να ξεχάσω όμως τι πέρασα τους επόμενους 3 μήνες.. Πάνω από ένα τηλέφωνο όλη τη μέρα μπας και μου στείλει ένα μήνυμα. Το απόλυτο κενό μέσα. Δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη βδομάδα της συνειδητοποίησης του ότι με άφησε χωρίς ένα γεια. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά.. Δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν μπορώ να ξεχάσω το πόνο που ένιωσα κάθε ένα γαμημένο δευτερόλεπτο που με είχε εγκαταλείψει... Απλά δεν μπορώ... Και για αυτό δεν μπορείς να με κατηγορείς...

Και έτσι δεν σε εμπιστεύομαι...

Αυτή είμαι όμως... Δεν πρόκειται να αλλάξω.. Ότι αλλαγές ήταν να κάνω τις έκανα... Δεν μπορώ άλλο...

Σκέφτομαι πολύ το ξέρω... Αλλά αν σταματήσω να σκέφτομαι... Εσύ θα φύγεις από τη ζωή μου.. Γιατί δεν θα σκέφτομαι [ανάμεσα στα τόσα που σκέφτομαι] ότι σε αγαπάω... Και θα σου κάνω αυτά που έκανα πάντα...

Θυμός.. Πάλι θυμός.. Δεν ξέρω ποιος φταίει... Πες μου το τρόπο να μην σκέφτομαι. Να μην νοιάζομαι... Γιατί είμαι τόσο κοντά στο να γυρίσω εκεί που είμαι...

Αχ...

Το ήξερα από την αρχή που έμπλεξα μαζί σου ότι θα έκανα κακό στον εαυτό μου.

Αφού οι αγάπες και οι έρωτες μόνο κακό μπορούν να σου προκαλέσουν.

θυμός

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου... Τόσο πολύ που νιώθω την καρδιά μου να πάλλεται μέσα μου και ένα σφίξιμο όλη μέρα... Βασικά είμαι θυμωμένη απ' εχθές μαζί σου.. Αλλά σήμερα ήταν το τελειωτικό...

Πάλι μια πάλη μέσα μου ανάμεσα στο να γίνει το σωστό και αυτό που θέλω. Και πρέπει εσύ να διαλέξεις το σωστό... Αλλά είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου μα τόσο θυμωμένη... Που δεν το αντέχω.. Και νιώθω ότι δεν μπορώ να το ξεπεράσω... Ίσως θέλω να χωρίσουμε και βρίσκω προφάσεις... Ίσως με τυφλώνει η ζήλια ή το παράπονο ότι δεν καταλαβαίνεις αυτά που έχω δώσει για σένα και αυτά που έχω στερηθεί... Ίσως κάνω λάθος... Ίσως... Ίσως...

Είμαι αλήθεια τόσο θυμωμένη που δεν μπορώ να διαβάσω, να κοιμηθώ, να παίξω... Και δεν μ' αφήνεις να σε βρίσω... Και αυτό με τρελαίνει το ξέρεις:/

Σού είπα ότι σε σιχαίνομαι όταν μου λες κάποια πράγματα. Μέγα λάθος μου αλλά δεν μπορώ να ζητήσω συγγνώμη γιατί το ήθελα να στο πω και ζύγισα βιαστικά τις συνέπειες και στο είπα.. Λάθος το ξέρω, γιατί σε σιχαίνομαι για ένα δευτερόλεπτο και για τις υπόλοιπες ώρες σιχαίνομαι το εαυτό μου που στο είπα...

Ίσως too much για μένα όλα αυτά... Πολύ αγάπη, πολύ έρωτας.. Όλα σε τεράστιο βαθμό και να αυξάνονται και εγώ να χάνω τη μπάλα και να απομακρύνομαι γιατί φοβάμαι μην χαθώ εκεί μέσα... Εξάλλου δεν είμαι σίγουρη αν είμαι φτιαγμένη για τέτοια πράγματα..

Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί σου που εκεί που ηρεμώ ξαναθυμώνω....

Ίσως πιο πολύ θυμωμένη με τον εαυτό μου που είμαι όλα αυτά που δεν μπορώ με τίποτα να αλλάξω... Καταπιεστική, αυστηρή, αυταρχική, απόλυτη καριόλα... Και νιώθω να σε πιέζω και ΔΕΝ το μπορώ αυτό... Και το ξέρω αν αφεθώ θα γίνω ακόμα χειρότερη.... (τουλάχιστον έχω αυτογνωσία...)

Αυτοκαταστροφική θα με έλεγα.... Ίσως...

Ίσως τα "τραύματα" μου είναι τόσο βαθιά και ενώ εσύ μου τα γιάτρεψες με την αγάπη σου, έμειναν οι "ουλές" να θυμίζουν σε μένα τι ήμουν, τι μου έκανα(ν) και πως μπορεί να καταλήξω..

Όλα είναι μες το μυαλό μας.. Τόσες σκέψεις... Τόσα συναισθήματα....

Δεν είμαι και το ευκολότερο κάστρο για να κερδίσεις... Και πιστεύω ότι όταν με κερδίσεις, θα φύγεις γιατί μετά δεν θα έχω κανένα ενδιαφέρον για σένα... Το φοβάμαι είναι αλήθεια αυτό...

Είμαι τόσο θυμωμένη... Δεν έχω ιδέα γιατί... Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω... Και κυρίως...

Δεν ξέρω τι να κάνω...

Λόγια

Λέξεις, λέξεις, λέξεις...

Σ' αγαπάω, μου λείπεις, έρωτας, αγάπη...

Λέξεις...

Μου είχες πει χρησιμοποιώ τις ίδιες λέξεις με παλιά..

Ίσως δεν ξέρεις ότι το νόημα έχει αλλάξει..

Άλλωστε κάθε φορά είναι διαφορετική.

Ξεχνάς όμως ότι η καρδιά δεν ξέρει από λέξεις...

Μόνο πράξεις...

Και από αυτές έχεις μπόλικες να θυμάσαι από μένα...

[...]

Αυτός ο έρωτας με σκοτώνει...

Αυτή η αμφιβολία...

Ένα διαρκές μαρτύριο..

Μήπως τα χέρια σου αγγίζουν άλλα σώματα..

Μήπως το κορμί σου αγκαλιάζεται από άλλα χέρια...

Μήπως τα χείλη σου φιλάν άλλα χείλη και όχι τα δικά μου..

Μήπως το μυαλό σου είναι αλλού..

Με σκοτώνει σου λέω...

Και τα δικά σου λόγια μου ακούγονται κούφια όπως των υπόλοιπων ανδρών.

Ξέρεις, όπως το γνωστό άσμα που σου βάζω να ακούς

"λόγια, λόγια, λόγια... λόγια ψεύτικα..."

Λυπάμαι

Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι αυτό που θες...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι τόσο καλή όσο θες...
Λυπάμαι που δεν είμαι αυτή που φανταζόσουν...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να ικανοποιήσω τις ανάγκες όπως θες...
Λυπάμαι που είμαι εξίσου έξυπνη με σένα.
Λυπάμαι που είμαι εξίσου δυνατή με σένα.
Λυπάμαι που δεν μπορείς να με κάνεις ότι θες σαν τα άλλα χαζογκομενάκια σου.
Λυπάμαι που δεν θα μπορώ να σκύψω το κεφάλι ούτε σε σένα.
Λυπάμαι που χάνεις το καιρό σου μαζί μου.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σε πιστέψω..
Λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω τίποτα παραπάνω..
( Έχω μοιράσει τόσο πολύ τον εαυτό μου τόσο καιρό από εδώ και από εκεί, που δεν ξέρω αν έμεινε τίποτα για μας...)
Λυπάμαι που τα ελαττώματα μου ξεπερνούν τα "πλεονεκτήματα".
Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι συνέχεια δίπλα σου.

Δεν λυπάμαι όμως που θα έκανα τα ΠΑΝΤΑ για σενα.

"Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου"


"and nothing else matters "

Απουσία

Κυριαρχείς σε κάθε μου σκέψη...
Είσαι μες στο μυαλό μου, την καρδιά μου, στη ψυχή μου..
Είσαι παντού.

Μέσα στο σπίτι, αν και τώρα λείπεις, είσαι παντού. Σε κάθε γωνία που στάθηκες, που μου γέλασες, που με φίλησες, που με αγκάλιασες... Είσαι παντού.
Και όταν λείπεις.... Όλα σε θυμίζουν... Ο καναπές που είναι άδειος.. Το άρωμα του αποσμητικού σου. Τα παπούτσια σου. Η ροζ πετσέτα σου..

Λείπεις ΕΣΥ. Το βλέμμα σου πάνω μου. Τα χέρια σου πάνω μου. Ο ήχος της φωνής σου. Η μουσική σου. Η αγκαλιά σου. Τα φιλιά σου. Το σώμα σου.
Λείπεις... Κι όλο λείπεις... Και είμαι τόσο μόνη.... Τόσο μόνη.... Δεν μπορείς καν να το φανταστείς, ούτε να το καταλάβεις...

"Μείνε για ν`αντέξω το χρόνο
πριν με γκρεμίσει " που λέει και το τραγούδι...

Και ώρες-ώρες θέλω να φύγεις... Να φύγει η παρουσία σου από το σπίτι ΜΟΥ. Να μην υπάρχει τίποτα που να σε θυμίζει και να πάω παρακάτω.. Να γυρίσω στα παλιά.. Τα "σωστά" που λες και εσύ. Που δεν υπάρχει ο φόβος του χωρισμού, της απόστασης, της "απιστίας".. Που δεν υπάρχει η στεναχώρια της μοναξιάς, της αναμονής, της υπομονής... Που κυρίως δεν υπάρχει το ΕΜΕΙΣ... Και υπάρχει μόνο το τεράστιο ΕΓΩ μου και τα θέλω μου...

Μα ύστερα σκέφτομαι... Χωρίς εσένα τι μπορεί να είμαι.... Τι μπορώ να κάνω μόνη;
Πως θα ξαναγυρίσω εκεί; Πως θα συνηθίσω χωρίς την παρούσια-απουσία σου στη ζωή μου, που είναι το μόνο πράγμα που μου δίνει ζωή καθώς τα πάντα γύρω μου πάνε κατά διαόλου;


Κι αν όλα αυτά είναι ψεύτικα... Κι αν όλα αυτά, οι αγάπες σου, οι έρωτες σου είναι ψεύτικοι; Τότε τι; Αν εκεί που είσαι μόνος σου χωρίς να μπορώ να σε "ελέγχω" κάνεις άλλα από αυτά που μου λες.. ΤΟΤΕ ΤΙ;
Το ξέρεις ότι αν ανακαλύψω ότι όλα αυτά είναι fake δεν θα βρεις πέτρα να κρυφτείς... Θα σε βρω... Και τότε θα δεις και το δικό μου monster, που ίσως τελικά είναι χειρότερο από το δικό σου..


Πόσο μου λείπεις.... Πόσο σε χρειάζομαι.... (κι ας μη το λέω.. κι ας μη το δείχνω...)
Πόσο σε θέλω εδώ... Πόσο... Πόσο...


"Κράτα με σαν όρκο ξεχασμένο
σαν ένα τριαντάφυλλο σπασμένο
θέλω μόνο στο φιλί σου να πλυθώ. "

Μάσκες Γιάλυνες..

Γιατί εμείς οι ''δυνατοί'' ΑΠΟΓΟΡΕΥΕΤΕ ρητά δια το νόμο του μυαλό μας να μην μπορούμε να κλάψουμε;
Γιατί να μην μπορούμε να βάλουμε για λίγο τη μάσκα μας στην άκρη και να βγάλουμε από μέσα μας τα συναισθήματα..

Χείμαρρος ολόκληρος σου λέω....
Κόμπος...
Πέτρα...
Πάλι στο τίποτα..
-" Τι έχεις ; Γιατί;''
-''Τίποτα...''

Γιατί να μην μπορώ να βγάλω αυτό το φορτίο από το πρόσωπο μου....
Αυτή τη στιγμή, αλήθεια, είναι ΑΣΗΚΩΤΟ....

"Θέλω πάντα να σε έχω μαζί μου.
Πάντα να φωτίζεις τα σκοτάδια μου.
Πάντα να με αισθάνεσαι και να με συμερίζεσαι.
Πάντα να ζεις μέσα μου.
Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη και η τελευταία σου.
Θέλω να είμαι ο χτύπος σου.
Θέλω να γίνω η καρδιά σου.

Αν ευχόμουν κάτι σε αυτή τη ζωή, αυτό θα ήταν.."


Αυτόν τον άνδρα τον αγαπάω....

Μου έμαθες

Tα δύο αυτά χρόνια που "υπήρχες" στη ζωή μου, μου έμαθες πολλά πράγματα...
Υπερβολικά πολλά για τις συνθήκες που "υπήρχες".

Μου έμαθες να μισώ τον εαυτό μου όπως δεν έχω μισήσει κανέναν άλλο.
Μου έμαθες να υποτιμώ τον εαυτό μου αλλά και τους υπόλοιπους γύρω μου ώστε να γίνω ένα αντικοινωνικό όν.
Μου έμαθες ότι οι αγάπες και οι έρωτες είναι για τους ανόητους και τους ευκολόπιστους
Μου έμαθες ότι ο πόνος και η λύπη είναι για τους αδύναμους.
Και αυτός ο πόνος και αυτή η λύπη, αν υπάρχει, πρέπει να κρύβεται κάτω από μάσκες αδιαπέραστες..
Μου έμαθες πως λειτουργούν οι άνδρες και κυρίως με πιο όργανο τους..
Μου έμαθες ότι πρέπει να κλείνομαι στον εαυτό μου γιατί δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει.
Μόνη μου ήρθα, μόνη μου θα κάνω τον κύκλο μου και μόνη μου θα φύγω.
Μου έμαθες να μην εμπιστεύομαι κανέναν... Ούτε την σκιά μου.
Μου έμαθες να φοβάμαι να προχωρίσω τη ζωή μου γιατί όλοι θα με σπάσουν με το τρόπο που εσύ με έσπασες εσύ..
Μου έμαθες να μην ελπίζω, να μην ονειρεύομαι...
Μου έμαθες να μισώ την υποκρισία και το ψέμα... [να κάτι καλό που μου έμαθες αλλά με το πιο σκληρό τρόπο]
Και το κυριότερο;
Μου έμαθες να μην υπάρχω ΕΓΩ...

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτά που μου έμαθες...


Ξαφνικά όμως όλα αυτά που μου έμαθες ήρθε κάποιος και μου τα γκρέμισε.
Είδε τι υπάρχει πίσω από τα τείχη και την μάσκα.
Και έκανε και μένα να δω τι υπάρχει, που είχα ξεχάσει από καιρό.
Έκανε τη καρδιά μου να κολλήσει.
Με έκανε να ελπίζω, να ονειρεύομαι και να χαίρομαι.
Με κάνει για κάποιες στιγμές να μην μισώ τον εαυτό μου για αυτό που κατάντησε.
Μου έδειξε τι είναι ο αληθινός έρωτας και τι η αγάπη.
Μου έδειξε ότι ίσως οι άνδρες λειτουργούν και διαφορετικά.

Μα οι φόβοι και η ανασφάλεια δεν λένε να φύγουν.
Αυτοί οι γαμημένοι φόβοι που κάποιες στιγμές με σκοτώνουν..
Όταν είμαι μόνη και δεν είναι δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΣ...
Εκείνες οι ανασφάλειες, ότι θα φύγει και θα με αφήσει, ξανά ολομόναχη και "πληγωμένη", υπάρχουν σε κάποιες γωνίες του σπιτιού και δεν μπορώ να τις διώξω...

Προσπαθώ να χτίσω μετά από τόσο καιρό μια ζωή που δεν μου έμαθες εσύ.
Μια ζωή ξένη προς εσένα.
Προσπαθώ να πετάξω τη ζωή που υποσυνείδητα εσύ με ανάγκασες να ζω.
Αλήθεια προσπαθώ.
Και θα προσπαθώ..
Όσο έχω δίπλα μου ΕΚΕΙΝΟΝ, θα προσπαθώ.
Κάποια μέρα θα τα καταφέρω, που θα πάει...

Κάποιος μου είπε " Πρέπει να πιάσεις πάτο για να έρθει κάτι καλό"
I found you..
Για κάποιο λόγο οι δρόμοι μας συναντήθηκαν και θα είναι δύσκολο να χωρίσουν...

Eρως

Τι είναι έρωτας τέλικα;
Οι σφυγμοί που ανεβαίνουν όταν τον κοιτάς;
Ή η ηρεμία που σου προσφέρει η αγκαλιά του;
Το ότι είσαι κολλημένη συνέχεια πάνω του;
Το ότι όταν είσαι μαζί του δεν υπάρχει τίποτα γύρω σου;
Που βρίσκεις γοητευτικό κάθε σημείο πάνω του;
Που περνάς τέλεια μαζί του ακόμα και αν απλά παίζετε pokemon σαν 5 χρονα;
Που όταν είναι να τον συναντήσεις, περπατάς στο δρόμο με ένα ηλίθιο χαμόγελο;
Που δεν υπάρχει στιγμή μες την ημέρα που να μην τον σκέφτεσαι;

Τι είναι άραγε ο έρωτας που όλοι μιλούν γι' αυτόν με τα πιο όμορφα λόγια;
Μήπως ξεχνάνε τις στιγμές ανασφάλιας ότι θα τον χάσεις;
Μήπως ξεχνάνε τους πειρασμούς γύρω του;
Μήπως ξεχνάνε τον εγωισμό και τα τείχη του;
Μήπως όλα τελικά όλα είναι μια φούσκα;


Δεν μπορώ να ελένξω τίποτα πλέον στην ζωή μου.
Αυτός ο κυρ. Έρωτας με έχει κάνει να χάσω τον έλεγχο και το μυαλό μου...

love is in the air, definately...
BUT FEAR is everywhere...

Η επιστροφή...

Ένα όνειρο σε εξέλιξη. Ξαφνικά χτυπά το κινητό. Τρέχω να το προλάβω στο άδειο δωμάτιο.
-Ναι;
-...
-Ναι;
- Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
-Εσύύύ; (Φωνή που τρέμει στο βάρος της συνειδητοποίησής.)
-Θες να σου δώσω μια εξήγηση;
....
Και εκεί... Εκεί που νομίζεις ότι ζεις το όνειρο... Έρχεσαι από το πουθενά και καταστρέφεις τα πάντα στο πέρασμα σου.
Με ένα σου τηλεφώνημα...
5 μήνες τώρα, από τότε που αποφάσισες ότι δεν άξιζα, δεν είχες δώσει ΚΑΝΕΝΑ σημείο ζωής..
Και τώρα που είμαι πραγματικά καλά, ευτυχισμένη, ερωτευμένη, ΕΜΦΑΝΙΖΕΣΑΙ...
Καλύτερη ήταν η σιωπή σου τελικά.. Γιατί και αυτά τα λόγια που είπες ήταν ψεύτικα.. Όπως και τα σ' αγαπώ σου... Και αυτά ψεύτικα..

Περίμενα τόσο πολύ για τις εξηγήσεις σου, μα τώρα πια είναι ΤΟΣΟ αργά..
Ένα μικρό βήμα έμεινε για να κλείσω το κύκλο μου μαζί σου, ΟΡΙΣΤΙΚΑ...



Και εσύ που κάποτε ήσουν τα πάντα για μένα (παρελθόν, παρόν, μέλλον).... Τίποτα δεν έμεινε από σένα.. Όλα σβήστηκαν.. Τίποτα για να σε θυμίζει... Και όσο μπορώ θα κρατιέμαι μακρυά από την σκέψη σου.. Γιατί με πονάει ακόμη.. Και έτσι ίσως καταφέρω να σε βάλω σε ένα κουτάκι και να σε κλείσω στο πιο σκοτεινό σημείο της καρδιάς μου.. Εκεί που για 2 χρόνια με κρατούσες εσύ..


Κάτι μπήκε στην ζωή μου και με φώτισε...
Κάποιος μπορεί να με βγάζει για κάποιες στιγμές από το μαύρο και το γκρίζο μου...
Τα χρώματα που με καταδικάσατε εσείς να ζω...
Και κυρίως εγώ....

Σε ευχαριστώ... [Ε]

HATE

Κοίτα που φτάσαμε. Να κοιτάμε το ταβάνι και να περιμένουμε να μας απαντήσει..
Κοίτα που φτάσαμε. Να καπνίζουμε και να πίνουμε και να μην νιώθουμε τίποτα..
Κοίτα που φτάσαμε. Να ξοδεύουμε τον εαυτό μας από εδώ και από εκεί και πάλι το απόλυτο τίποτα.

Κοίτα που φτάσαμε....

Δεν μ' αναγνωρίζω πλέον...
Χάνω κάθε ηθικό φραγμό. Κάθε συναίσθημα.
Και μόνο οργή, μίσος...
Και αναμνήσεις σε μια σακούλα πεταμένη στο δωμάτιο να μου θυμίζει τι ήμουν κάποτε.
Πως πέρασε ο καιρός; Πως πέρασε τόσος καιρός από το πρόσωπό μου;
Και η θλίψη; Εκείνη η θλίψη που με σκότωνε κάθε μέρα;
ΠΟΥ ΠΗΓΕ;
Μήπως είναι η οργή που νιώθω να με καίει ;
Μήπως είναι τα γεμάτα με ψεύτικη ηδονή σεντόνια;

Μέσα στα λάθη μου, χάθηκα.






(είναι δύσκολο μαλάκα μου ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά να πω οτί εσύ ΔΕΝ ήσουν για μένα..... )
Don't..
Just don't

Aν μου τηλεφωνούσες

Αν μου τηλεφωνούσες θάνατος η φωνή σου...

Αχ να μου τηλεφωνούσες...
Για μια τελευταία φορά να σε ακούσω...
Για μια τελευταία φορά να σου πω το πόσο σ' αγαπούσα που δεν πρόλαβα να στο πω τότε..

Έτσι που με φιλούσες λες και ήμουν ζωή σου....
Αχ γιατί να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνη την νύχτα...
Εκείνα τα φιλιά, εκείνα τα χάδια.. Εκείνη την αγκαλιά...


Γιατί δεν μου τηλεφωνείς;
Γιατί με ξέχασες τόσο εύκολα;

(Α)

Εκδίκηση

Και καθώς τα σώματα γίνονταν ΕΝΑ
με κοιτούσες μες τα μάτια...
Σαν να έβλεπες την ψυχή μου..
Την "βρώμικη" ψυχή μου..
Αν έχω τελικά ψυχή.

Ναι τώρα σε εκδικήθηκα...
Άδειασα ξανά

"και την ψυχή μου αφόρησα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την υδονή σε βρώμικα κρεβάτια"

21/01

Χ

Νιώθω ότι πήρες και την τελευταία μου ανάσα...
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αλήθεια σου λέω...
Μου πήρες όλες τις ανάσες τους τελευταίους μήνες...
Από τις 30 Σεπτεμβρίου.. Δεν ξέρω αν θυμάσαι...
Από τότε δεν αναπνέω
Αλλά προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις όσες κ αν είναι αυτές να σε ξεπεράσω..
Θέλω να βγεις από το μυαλό μου.
Να αναπνεύσω ξανά...
Να μην νιώσω όμως ξανά ερωτευμένη.. Δεν το θέλω ξανά... Όχι ξανά..

Πως γίνεται να διαγράψουμε κάποιον από την μνήμα μας;
Πως γίνεται να βάλουμε ένα Χ και να κάνουμε σαν μην υπάρχει;
( Έτσι έκανες εσύ.. Απλά ένα Χ χωρίς εξήγηση)
Πως γίνεται τόσα λάθη σε μια τόσο μικρή ζωή;



Σαν να μην υπάρχω νιώθω...

Κάποιο βράδυ...

Πάει καιρός που δεν μιλάμε...
Πάει καιρός που όλα τελειώσαν...
Χρόνια; Χρόνος και κάτι;

Θυμάσαι τι όμορφα περνούσαμε;
Θυμάσαι άραγε τις βόλτες μας, τα χάδια μας;

Σε ξανά συνάντησα μετά από 4 μήνες.
Με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα... Και σένα επίσης.. ( Άραγε ήταν οι αναμνήσεις;)

Ξέρεις το βράδυ της πρωτοχρονιάς που ξανά συναντηθήκαμε είδα ΟΛΟΥΣ τους λόγους που σε ερωτεύτηκα...
Τα μάτια σου..
Τα χείλη σου...
Τα χέρια σου...
Τα μαλλιά σου...
Τον τρόπο που κοιτάς...
Τον τρόπο που καπνίζεις, που πίνεις...
ΌΛΑ ΤΑ ΕΙΔΑ...

Εκεί μέσα στην δυνατή μουσική, στο κόσμο, στον καπνό...
Σε κοιτούσα και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου...
Και όταν πέρασα από δίπλα σου, δεν σ' άγγιξα, δεν σε κοίταξα, δεν σ' ενόχλησα..
Για να μην δεις ότι υπάρχει κάτι πίσω από την μάσκα μου..
Μην δείς ούτε το συναίσθημα ούτε τον πόνο που δεν είσαι πια κοντά μου...


Άραγε να είμαι η μόνη που ένιωσε έτσι;

Να είσαι πάντα καλά καρδιά μου...