3 μήνες πέρασαν.. Πως περνάει έτσι ο καιρός...
Λένε όταν περνάς καλά, περνάει γρήγορα...
Κι όντως περνάω πολύ καλά....
Αλλά αυτή τη στιγμή αναρωτιέμαι αν με σκέφτεσαι.. Υπάρχω στο μυαλό σου;
Δεν ένιωσες την ανάγκη σε αυτούς τους 3 μήνες να μου στείλεις ένα μνμ να δεις τι κάνω;
Το ξέρω, ότι εγώ σου ξεκαθάρισα ότι για μένα πέθανες, κ όντως πέθανες, αφού σκότωσες και μένα.. Αλλά δεν την είχες ποτέ αυτή την ανάγκη;
Ξέχασες και τα γενέθλια μου άραγε ή είσαι απλά είσαι γαϊδούρι;
Τι σημασία έχει;
Αλήθεια τι σημασία έχουν τα λόγια και οι σκέψεις αφού όλα τελειώσαν..
Έσβησαν τα αισθήματα.... (...)
Αυτές οι αναμνήσεις δεν σβήνουν όμως...
Και δεν ξέρω πως να τις σβήσω...
Όλοι λένε ο χρόνος είναι ο μόνος γιατρός...
Δεν χρειάζομαι γιατρό απλά να σβήσουν οι αναμνήσεις και όχι σε χρόνια... Σε μέρες θέλω, όπως με τα συναισθήματα..
Αλλά δεν γίνεται...
Τι σημασία όμως έχει;
Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει εσένα.. Αυτό το τραγούδι με κάνει να γράφω τώρα...
Ούτε η απουσία που σου είπα ούτε το να σε ξεχάσω προσπαθώ....
Εκείνα τα τραγούδια τα έχουν σφραγίσει άλλα πρόσωπα και άλλες καταστάσεις...
Αυτό θα είναι, λοιπόν, το μόνο τραγούδι "μας"...
Όχι για τους στίχους... Όχι γι' αυτό...
Για την ερμηνεία και για τα "συναισθήματα" που μου δημιουργεί....
Ξοδεύω τη ψυχή και το σώμα μου για να μην νιώθω...
Για να μην θυμάμαι....
