Είμαι εδώ μαζί του. Τον βλέπω να κοιμάται..
Είναι παράξενο να τον βλέπω να κοιμάται...
Θέλω να τον αγκαλιάσω αλλά δεν μπορώ. Δεν κάνει μάλλον.
Γύρισα πίσω για να ψηφίσω και βρέθηκα εδώ.. Στο ακατάστατο σπίτι του.
Να μου τραγουδάει με την κιθάρα του. Και εγώ να τον κοιτάω μαγεμένη, χαμένη..
Είχα αποφασίσει να μην τον δω. Μετά από αυτά που μου είπε, θα έχανα την αξιοπρέπεια μου αν τον έβλεπα (?).
Με το που πάτησα το πόδι μου σε αυτή τη πόλη, τρελάθηκα για να τον δω. Και τον είδα . Και χαιρετηθήκαμε. Και ξανά τρελάθηκα. ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω γιατί. Καθώς η καρδιά μου δεν σκίρτησε και ήμουν χαλαρή. Και την επομένη τον ξαναείδα.... Και λίγο μετά μου έστειλε μνμ. Και ήρθα σπίτι του... Αντιστάθηκα επάξια. Και μετά κοιμήθηκε.
Και πρέπει να σηκωθεί για να πάω να ψηφίσω και να φύγω από αυτή τη πόλη και να μετανιώνω που δεν ενέδωσα! Κράτησα τη αξιοπρέπεια μου καλέ...
Θα κάνω ένα τσιγάρο και θα τον αγκαλιάσω. Νομίζω... Ίσως και όχι.
Τι έχω πάθει με αυτό το τυπάκι?! Είναι απλά ότι είναι ωραίος? Η κακή του συμπεριφορά στο τέλος? Η ειλικρίνεια του?! Το καλό κρεβάτι (το καλύτερο!!)?! Τι με τραβάει σε αυτό το κρεβάτι?:(
Καλημέρα και καληνύχτα!
