Δεν ξέρω τι φταίει.
Οι δύο μέρες ρεπό ή το ότι δεν έχω πάει γυμναστήριο; Το νέο "ναρκωρικο".. Να δούμε πόσο θα μου κρατήσει και αυτό.

But...  I miss him. Πέρασε αξιόλογο διάστημα χωρίς επαφή, ξεχάστηκαν και δεν ξεχάστηκαν πράγματα.
Στιγμές. Σε άκυρες στιγμές, μου έρχεται το πρόσωπο του. Στιγμές μας. Τα μπλε μεγάλα μάτια.. Είναι στιγμές που δεν θυμάμαι καν ποιος είναι, και είναι άλλες που είναι η πρώτη μου σκέψη το πρωί.
Και ειλικρινά, ντρέπομαι που την πάτησα.
Πως την πάτησα;
Την πάτησα όντως;  Ποτέ να μην μπορώ να ξεχωρίσω τα συναισθήματα, όταν είναι θετικά.
Όταν τον είχα στα χέρια μου,μπροστα μου δεν μπορούσα να καταλάβω αν νιώθω κάτι ή απλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου και αυτόν.
Και τώρα, που τα χέρια μου είναι άδεια και η απουσία του είναι ολοφάνερη, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το ασφυκτικό σφίξιμο του,  τα φιλιά του, το χέρι του στο δικό μου,  σφικτά. Με έπιανε και με γέμιζε..

People always leave baby.  Always.
Οπότε σταμάτα να κοιτάς πίσω.
Τι είχαμε τι χάσαμε.

"Πίστευα θα το παλέψει παραπάνω. 

Δεν θα τα παρατούσε τόσο εύκολα."

Έτσι είπε η φίλη. 

Αυτό είναι και μένα που με πείραξε και δεν το κυνήγησα. 

Μάλλον θα φταίει η ηλικία.

Ή πολύ απλά τα συναισθήματα...

Η έλλειψη αυτών..

Εν συνεχεία του προηγούμενου και με την συνοδεία του φίλου Γονίδη (: Ρ https://www.youtube.com/watch?v=iwb7Ap02o_0 ας έχουμε το λινκ δεν ξέρεις ποτέ πότε θα το χρειαστείς), ας αναφέρω κάποιες από τις χιλιάδες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Τόσο πολύ και τόσο νηφάλια δεν το έχω σκεφτεί ποτέ το ζήτημα.

Κατ' αρχήν.. Νιώθω αηδία. Νιώθω αηδία για την κάθε φορά που τον φίλησα, που τον άγγιξα, που ήταν μέσα μου. Νιώθω ΑΗΔΙΑ. Άλλη μια φορά το είχα ξανά νιώσει, όταν είχα μάθει για το άλλο το πράγμα αλλά μου είχε φύγει μέσα σε μια βδομάδα καθώς ακόμη ζούσα στη παράνοια του "έρωτα". Δεν νομίζω να μου φύγει, αυτή τη φορά. Αηδία, ρε μαλάκα, που ακουμπούσε εμένα, ήταν κάθε μέρα μαζί μου και μπορεί να πήγαινε σε αυτή. Αηδία, ρε μαλάκα, γιατί όταν (υποτίθεται) κάναμε έρωτα, γινόμασταν κυριολεκτικά ένα, έβλεπα και εγώ το βόδι ότι ήμασταν ένα, τελικά δεν ήμασταν και ήταν ακόμη σε εκείνη.
Αυτό που σκέφτηκα, σε αντιπαραβολή με το παραπάνω ήταν ότι μήπως ένιωθε και αυτός αηδία για αυτά που έκανα εγώ; Θυμάμαι σαν χθες, μια μέρα, που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του, αυτός να ετοιμάζεται και να μαλώνουμε μάλλον. Και σε κάποια φάση μου φωνάζει, από τις ελάχιστες φορές που έχει υψώσει τον τόνο της φωνής του, "ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ, Β...." Ποτέ δεν χρησιμοποιούσε το όνομα μου. Και στα μάτια του, νόμιζα ότι όντως είδα αυτόν τον πόνο.
Επίσης. Αυτό που δεν βγαίνει από το μυαλό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ; Γιατί; Δεν το χωρά ο νους μου ρε γαμώτο. Πιο, ηλίθια, ειλικρινή άνθρωπο από μένα δεν θα έβρισκε. Του είπα στους 2 μήνες που κάτι είχαμε "φίλε όταν βρω κάτι καλύτερο, έχω φύγει" ( φράση που μέχρι την τελευταία μέρα που τον είδα μου την πέταξε..), φράση που στην καλύτερη περίπτωση δεν έπρεπε να του την πω, και εγώ του την είπα γιατί ήθελα να είμαι ειλικρινής και ανοιχτή απέναντι του και αυτός δεν μπορούσε να μου πει οτι πηδιέται ακόμη μαζί της γιατί είναι;;;; Μαλακάς; Καψούρης; Κερατάς;
Σου λέω το μυαλό μου δεν μπορεί να το επεξεργαστεί.. Γιατί να κάτσεις να πεις ψέμματα σε ένα κοριτσάκι 22 χρονών, που σου έχει δείξει εξαρχής ότι γουστάρει, σε εκείνη τη περίοδο, να περάσει καλά.. Και το κακό είναι ότι δεν τον είχα για ψεύτη. Όχι τόσο...

Δεν με προστάτεψε. Όταν του έδινα τον εαυτό μου.. Δεν με προστάτεψε.. Όχι για τον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά για την υγεία μου.
Πίστευα, αλήθεια, ότι με κάποιον τρόπο με είχε αγαπήσει.. Άρρωστα μεν, όπως και εγώ, αλλά με είχε αγαπήσει. Σε κάθε μαλακία της ζωής του, ήμουν εκεί. Να πήγαινε σε αυτήν την καραπουταναρα να τον παρηγορήσει.

Κάπου εδώ χάνω τον ειρμό της σκέψης μου.


Και σε αυτό το καταραμένο λαιβ του γονίδη, όλο το βιολί ακούω, που που πριν από 2 μήνες δεν είχα ιδέα ότι το βιολί παίζει και στα λαϊκά, και τώρα το μόνο που ακούω είναι αυτό. Και δεν θέλω. Θέλω να ξεχάσω και αυτή την ιστορία γιατί εκνευρίζομαι και ΔΕΝ γουστάρω. Από το πουθενά και αυτό.
Θα αναφερθώ κάποια στιγμή και στου λόγου του..
Πόσες σκέψεις να χωρέσει ένα μυαλό και εν μέρει νηφάλιο. Πόσες;

"Δεν έχω αγκαλιά, μου λείπουν τα δικά σου τα φιλιά, πεθαίνω στην ιδέα πως δεν θα γυρίσεις πια."


...

Νομίζω ότι μερικά πράγματα δεν ξεπερνιουνται. Όσο και να το θες, ότι και να κάνεις, δεν το ξεπερνάς. Και με λυπεί που αυτό που έζησα δεν θα το ξεπεράσω..  Γιατί ήταν κάτι πάρα πολύ άσχημο.... Και δεν θα έπρεπε να το έχω ζήσει.. Δεν θα έπρεπε να ΤΟΝ έχω γνωρίσει...


Δεν μπορώ να είμαι φίλη με τους φίλους του.

Βασικά για 2 ώρες το ξανά ζήσα. Εκείνον τον καιρό. Αναμνήσεις, κομμάτια αναμνήσεων, αλλες θολές, άλλες πιο καθαρές. Πράγματα που υποτίθεται ότι έχω ξεχάσει. Δεν τα έχω ξεχάσει όμως. Σκηνικά τόσο μακρινα. Δεν τα είχα προσέξει καν τοτε γιατί δεν με ένοιαζε. Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δεν με ένοιαζε? Ήμουν τόσο κενή και ρηχή που όντως δεν με ένοιαζε? Δεν ξέρω. Αλλά τώρα που ήρθαν στα αυτιά μου κάποια πράγματα, μου ανακάτεψαν τα σώθηκα. Και θέλω να πάω να τον βρω και να τον ρωτήσω, γιατί τόσο ψέμα? Τι δεν μπορούσα να του δώσω εγώ που εκείνη του το έδινε.....

Το κακό είναι ότι ξέρω τις απαντήσεις...
Πάντα τις ήξερα.  Αλλά τις αγνοούσα.
Θέλω να ξεχάσω ότι τον γνώρισα. Ότι έζησα όλα αυτά τα απαράδεκτα και άρρωστα πράγματα. Ότι έκανα τόσο κακό στον εαυτό μου και σε έναν άλλον άνθρωπο. Και ότι αυτός ο άνθρωπος μου έκανε εξίσου κακό....

( Σαν να ξανά ήρθα στο μηδέν... Τόσους μήνες, και σαν να ξαναήρθα στο μηδέν... Τι τους θέλω τους καφέδες; αφού είπαμε δεν μπορώ να είμαι φίλη με τους φίλους του...)

Πρέπει να σκεφτόμαστε, πρέπει να σκεφτομαστε θετικά, πρέπει να σκεφτομαστε θετικά!
Υγεία έχουμε, όλα τα έχουμε.
Πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά..
Για να πατηθει το κουμπι.


Υ.Σ ε ρε καμια μερα να τον δω σε εκείνη τη πόλη τυχαία και το συμπαν να μου γελάει..