Εν συνεχεία του προηγούμενου και με την συνοδεία του φίλου Γονίδη (: Ρ https://www.youtube.com/watch?v=iwb7Ap02o_0 ας έχουμε το λινκ δεν ξέρεις ποτέ πότε θα το χρειαστείς), ας αναφέρω κάποιες από τις χιλιάδες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Τόσο πολύ και τόσο νηφάλια δεν το έχω σκεφτεί ποτέ το ζήτημα.
Κατ' αρχήν.. Νιώθω αηδία. Νιώθω αηδία για την κάθε φορά που τον φίλησα, που τον άγγιξα, που ήταν μέσα μου. Νιώθω ΑΗΔΙΑ. Άλλη μια φορά το είχα ξανά νιώσει, όταν είχα μάθει για το άλλο το πράγμα αλλά μου είχε φύγει μέσα σε μια βδομάδα καθώς ακόμη ζούσα στη παράνοια του "έρωτα". Δεν νομίζω να μου φύγει, αυτή τη φορά. Αηδία, ρε μαλάκα, που ακουμπούσε εμένα, ήταν κάθε μέρα μαζί μου και μπορεί να πήγαινε σε αυτή. Αηδία, ρε μαλάκα, γιατί όταν (υποτίθεται) κάναμε έρωτα, γινόμασταν κυριολεκτικά ένα, έβλεπα και εγώ το βόδι ότι ήμασταν ένα, τελικά δεν ήμασταν και ήταν ακόμη σε εκείνη.
Αυτό που σκέφτηκα, σε αντιπαραβολή με το παραπάνω ήταν ότι μήπως ένιωθε και αυτός αηδία για αυτά που έκανα εγώ; Θυμάμαι σαν χθες, μια μέρα, που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του, αυτός να ετοιμάζεται και να μαλώνουμε μάλλον. Και σε κάποια φάση μου φωνάζει, από τις ελάχιστες φορές που έχει υψώσει τον τόνο της φωνής του, "ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ, Β...." Ποτέ δεν χρησιμοποιούσε το όνομα μου. Και στα μάτια του, νόμιζα ότι όντως είδα αυτόν τον πόνο.
Επίσης. Αυτό που δεν βγαίνει από το μυαλό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ; Γιατί; Δεν το χωρά ο νους μου ρε γαμώτο. Πιο, ηλίθια, ειλικρινή άνθρωπο από μένα δεν θα έβρισκε. Του είπα στους 2 μήνες που κάτι είχαμε "φίλε όταν βρω κάτι καλύτερο, έχω φύγει" ( φράση που μέχρι την τελευταία μέρα που τον είδα μου την πέταξε..), φράση που στην καλύτερη περίπτωση δεν έπρεπε να του την πω, και εγώ του την είπα γιατί ήθελα να είμαι ειλικρινής και ανοιχτή απέναντι του και αυτός δεν μπορούσε να μου πει οτι πηδιέται ακόμη μαζί της γιατί είναι;;;; Μαλακάς; Καψούρης; Κερατάς;
Σου λέω το μυαλό μου δεν μπορεί να το επεξεργαστεί.. Γιατί να κάτσεις να πεις ψέμματα σε ένα κοριτσάκι 22 χρονών, που σου έχει δείξει εξαρχής ότι γουστάρει, σε εκείνη τη περίοδο, να περάσει καλά.. Και το κακό είναι ότι δεν τον είχα για ψεύτη. Όχι τόσο...
Δεν με προστάτεψε. Όταν του έδινα τον εαυτό μου.. Δεν με προστάτεψε.. Όχι για τον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά για την υγεία μου.
Πίστευα, αλήθεια, ότι με κάποιον τρόπο με είχε αγαπήσει.. Άρρωστα μεν, όπως και εγώ, αλλά με είχε αγαπήσει. Σε κάθε μαλακία της ζωής του, ήμουν εκεί. Να πήγαινε σε αυτήν την καραπουταναρα να τον παρηγορήσει.
Κάπου εδώ χάνω τον ειρμό της σκέψης μου.
Και σε αυτό το καταραμένο λαιβ του γονίδη, όλο το βιολί ακούω, που που πριν από 2 μήνες δεν είχα ιδέα ότι το βιολί παίζει και στα λαϊκά, και τώρα το μόνο που ακούω είναι αυτό. Και δεν θέλω. Θέλω να ξεχάσω και αυτή την ιστορία γιατί εκνευρίζομαι και ΔΕΝ γουστάρω. Από το πουθενά και αυτό.
Θα αναφερθώ κάποια στιγμή και στου λόγου του..
Πόσες σκέψεις να χωρέσει ένα μυαλό και εν μέρει νηφάλιο. Πόσες;
"Δεν έχω αγκαλιά, μου λείπουν τα δικά σου τα φιλιά, πεθαίνω στην ιδέα πως δεν θα γυρίσεις πια."
...
Κατ' αρχήν.. Νιώθω αηδία. Νιώθω αηδία για την κάθε φορά που τον φίλησα, που τον άγγιξα, που ήταν μέσα μου. Νιώθω ΑΗΔΙΑ. Άλλη μια φορά το είχα ξανά νιώσει, όταν είχα μάθει για το άλλο το πράγμα αλλά μου είχε φύγει μέσα σε μια βδομάδα καθώς ακόμη ζούσα στη παράνοια του "έρωτα". Δεν νομίζω να μου φύγει, αυτή τη φορά. Αηδία, ρε μαλάκα, που ακουμπούσε εμένα, ήταν κάθε μέρα μαζί μου και μπορεί να πήγαινε σε αυτή. Αηδία, ρε μαλάκα, γιατί όταν (υποτίθεται) κάναμε έρωτα, γινόμασταν κυριολεκτικά ένα, έβλεπα και εγώ το βόδι ότι ήμασταν ένα, τελικά δεν ήμασταν και ήταν ακόμη σε εκείνη.
Αυτό που σκέφτηκα, σε αντιπαραβολή με το παραπάνω ήταν ότι μήπως ένιωθε και αυτός αηδία για αυτά που έκανα εγώ; Θυμάμαι σαν χθες, μια μέρα, που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του, αυτός να ετοιμάζεται και να μαλώνουμε μάλλον. Και σε κάποια φάση μου φωνάζει, από τις ελάχιστες φορές που έχει υψώσει τον τόνο της φωνής του, "ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ, Β...." Ποτέ δεν χρησιμοποιούσε το όνομα μου. Και στα μάτια του, νόμιζα ότι όντως είδα αυτόν τον πόνο.
Επίσης. Αυτό που δεν βγαίνει από το μυαλό μου. ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ; Γιατί; Δεν το χωρά ο νους μου ρε γαμώτο. Πιο, ηλίθια, ειλικρινή άνθρωπο από μένα δεν θα έβρισκε. Του είπα στους 2 μήνες που κάτι είχαμε "φίλε όταν βρω κάτι καλύτερο, έχω φύγει" ( φράση που μέχρι την τελευταία μέρα που τον είδα μου την πέταξε..), φράση που στην καλύτερη περίπτωση δεν έπρεπε να του την πω, και εγώ του την είπα γιατί ήθελα να είμαι ειλικρινής και ανοιχτή απέναντι του και αυτός δεν μπορούσε να μου πει οτι πηδιέται ακόμη μαζί της γιατί είναι;;;; Μαλακάς; Καψούρης; Κερατάς;
Σου λέω το μυαλό μου δεν μπορεί να το επεξεργαστεί.. Γιατί να κάτσεις να πεις ψέμματα σε ένα κοριτσάκι 22 χρονών, που σου έχει δείξει εξαρχής ότι γουστάρει, σε εκείνη τη περίοδο, να περάσει καλά.. Και το κακό είναι ότι δεν τον είχα για ψεύτη. Όχι τόσο...
Δεν με προστάτεψε. Όταν του έδινα τον εαυτό μου.. Δεν με προστάτεψε.. Όχι για τον εσωτερικό μου κόσμο, αλλά για την υγεία μου.
Πίστευα, αλήθεια, ότι με κάποιον τρόπο με είχε αγαπήσει.. Άρρωστα μεν, όπως και εγώ, αλλά με είχε αγαπήσει. Σε κάθε μαλακία της ζωής του, ήμουν εκεί. Να πήγαινε σε αυτήν την καραπουταναρα να τον παρηγορήσει.
Κάπου εδώ χάνω τον ειρμό της σκέψης μου.
Και σε αυτό το καταραμένο λαιβ του γονίδη, όλο το βιολί ακούω, που που πριν από 2 μήνες δεν είχα ιδέα ότι το βιολί παίζει και στα λαϊκά, και τώρα το μόνο που ακούω είναι αυτό. Και δεν θέλω. Θέλω να ξεχάσω και αυτή την ιστορία γιατί εκνευρίζομαι και ΔΕΝ γουστάρω. Από το πουθενά και αυτό.
Θα αναφερθώ κάποια στιγμή και στου λόγου του..
Πόσες σκέψεις να χωρέσει ένα μυαλό και εν μέρει νηφάλιο. Πόσες;
"Δεν έχω αγκαλιά, μου λείπουν τα δικά σου τα φιλιά, πεθαίνω στην ιδέα πως δεν θα γυρίσεις πια."
...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου