Σε 2 μέρες ορκίζομαι (χαρά)
Σε 2 μέρες κάνω τη μετακόμιση (κενό)
Αποφάσισα επιτέλους να αρχίζω να ετοιμάζω τα πράγματα.
Κούτες με βιβλία, σακούλες με ρούχα...
Γίνεται μέσα σ' ένα φορτηγό να χωρέσουν 4 χρόνια;
Και από τη μια στεναχωριέμαι που φεύγω και από την άλλη νιώθω ένα τεράστιο κενό.
Ούτε καν μπορώ να γράψω πλέον. Για τίποτα και για κανέναν.
Γιατί όταν αδειάζεις και δεν υπάρχει πια κάτι που να σου κάνει αίσθηση,τίποτα δεν είναι πλέον αξιομνημόνευτο και άξιο να γραφεί...

..

Η μέρα που έκανα αίτηση για ορκωμοσία, ήταν μια μέρα χαράς. Οι κόποι 4 ετών δικαιώθηκαν, η μάνα να κλαίει στο τηλέφωνο από περηφάνια και εγώ ... με ανάμεικτα συναισθήματα κυρίως γιατί δεν θα ζήσω άλλο σε αυτή την πόλη. Συνειδητοποιώ έπειτα, ότι τη μέρα που έκανα την αίτηση πριν από 2 ακριβώς χρόνια με είχες χωρίσει. Ήταν η τελευταία φορά που ανταλλάξαμε εγώ και εσύ μια κουβέντα, που άκουσα τη φωνή σου, που σε ένιωθα, που ήμασταν μαζί.
2 χρονιά μετά παίρνω πτυχίο και η ζωή παίρνει (υποτίθεται) το δρόμο της, όπως και η επαγγελματική μου καριέρα (το υποτίθεται εδώ κολλάει). Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τους στόχους μου (σε όλους τους τομείς) αυτά τα 2 χρόνια αν είχες παραμείνει στη ζωή μου. Η αηδία και η μιζέρια που έφερνες στη ζωή μου ήταν εμπόδιο για κάθε τι καλό που έχω κάνει.
Ορκίζομαι σου λέω και φεύγωωω. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ αυτές τις 20 μέρες που έμειναν. Φεύγω....(το λέω μπας και το πιστέψω και εγώ.....)