Κλασσικά πριν την εκπνοή του χρόνου, θυμάμαι οτι έχω ένα μπλοκ και θέλω να γράψω για τα άσχημα της χρονιάς και την κλάψα των τελευταίων ημερών..
Γνώρισα ένα υπέροχο μικρο παιδί. Ο τρόπος σκέψεις του με εντυπωσίασε.. Μπορεί να μην έχει το δικό μου υπόβαθρο για " όμορφες φράσεις και λέξεις" αλλά όταν υπάρχει διαύγεια στο μυαλό του, λέει τόσο σωστά πράγματα , που άνδρες σαν αυτούς που συναναστρεφόμουν θα ζήλευαν....
Γι ' αυτό του έδωσα μια μικρούλα ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά. Όχι τα μπλε μάτια του και οι πλάτες του αλλά το καλοσυνάτο μυαλό του...
Ποσο καιρό είχα άραγε να γνωρίσω τέτοιο άνθρωπο;;;
Και ήταν τόσο παράξενο το σμίξιμο.... Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω... Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω αν υπήρχε όντως συναίσθημα εκείνη τη μαγική στιγμή.
Είχα συνηθίσει στη παγωμαρα του σεξ, στη παντελή έλλειψη συναισθημάτων ή στα άρρωστα συναισθήματα με την " κομμώτρια" που έχω ξεχάσει πως είναι να κάνεις κάτι τέτοιο.
Φυσικά, όμως, με τους υπέροχους τρόπους μου, τον έδιωξα! Για να μην χρειαστεί να ανοιχτώ, να μην αγαπήσω, να δώσω πράγματα στον άλλον, κομμάτια του εαυτού και εν συνεχεία να μην πληρωθώ.
Και τώρα που ξέρω οτι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σαν και αυτόν, πως θα ξανά γυρίσω στο ψέμα, την υποκρισία, στον άδειο οργασμό του σώματος ;
Αυτό είναι κάτι που όντως πρέπει να σκεφτώ σοβαρά..
Όσο για την χρονιά....
Τι να πω παλι και για αυτή τη χρονιά..
Δύο πράγματα την χαρακτηρίζουν...
Η " οριστική" ρήξη με την " αποτυχημένη κομμώτρια" και η συνακόλουθη απελευθέρωση αρνητικών συναισθημάτων που με κατετρεχαν και με έτρωγαν 2 χρόνια τώρα. Δεν θα πω οτι πόνεσα και δεν άντεχα. Πιο πολύ πονούσε το κακό που κάναμε ο ενας στον άλλον.
Δεύτερο χαρακτηριστικό, η απώλεια κάποιων φίλων. Εδώ, ειλικρινά, δεν ξέρω τι γράψω. Ισως για τι με πονάει ακομή... Και υποτίθεται οι συγκεκριμένοι ήταν άνθρωποι σαν το παραπάνω μικρο ανθρωπο που ανέφερα. ΚΑΛΟΙ..
Ίσως κάποια στιγμή μπορέσω να μιλήσω περισσότερο επι του θέματος...
Αυτά τα λίγα και φέτος.
Αντε και του χρόνου.....
