Last post for year:)

Μιας και πέρασε ο καιρός ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σπίτι...
Τι καλή είναι η μοναξιά εδώ..
Δεν με ενοχλεί κανένας... Καμία μάνα, κανένας φίλος, κανένας ψόφιος έρωτας...
Δεν πειράζει θα κάτσουμε 10 μέρες και μετά θα έρθουμε γρήγορα στην φωλιά μας...


Αχ Θεσσαλονίκη.....


Μια καινούργια χρονιά έρχεται... Πόσες ευχές θα' θελα να κάνω.. Πράγματα που θέλω να αλλάξουν... Πράγματα να ξεχάσω... Να διαγράψω..
Μια ευχή έμεινε ίδια...

Να βγεις από το μυαλό μου...

Δύο χρόνια πέρασαν....

Τα κατάφερα... (?)

Λοιπόν...
Χρόνια πολλά σε όλους και καλή χρονιά...


Τα καλύτερα έρχονται!

P.S
Και δύο τραγούδια για σένα...
Που τα τελευταία δύο χρόνια χάραξες την ζωή μου.. Την πορεία μου... Με την απουσία σου... Για σένα που τόσο πολύ (νομίζω) αγάπησα και τόσο μίσησα..
Για σένα που μου έμαθες ότι τελικά τα αισθήματα είναι για τους αδύναμους..
Για σένα...

Τα τελευταία...

Πως γίνεται;

Καθώς κοιτούσα το facebook και έκανα private το profil μου και τις foto, θυμήθηκα ότι το δικός σου profil πιθανόν θα ήταν ακόμη unlock, οπότε είπα να κάνω ένα "πέρασμα" μετά από ... 2 μήνες?

Μπήκα στο profil σου, παρακαλώντας σιωπηλά, να είναι "ανοιχτό" και κοίτα σύμπτωση! είναι ανοιχτό. ( Ή δεν είναι σύμπτωση απλά εσύ είσαι ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ?)

Είδα τις αναρτήσεις σου, τα quiz σου, εσένα στις καινούργιες ΗΛΙΘΙΕΣ foto σου και πάλι Ω! τι σύμπτωση σε μια από αυτές είχε σχολιάσει η ΠΟΥΤΑΝΑ πρώην σου ( έτσι την έλεγες θυμάσαι;)... Και γιατί αναφέρω οτι σχολίασε και αυτή; Μια μέρα που κάποτε συζητούσαμε σου είχα προτείνει να την σβήσεις από friend για να σταματήσει να σε ενοχλεί και έτσι το κάναμε μαζί..
Και κοίτα τώρα την έχεις ξανά "φίλη"... :)

Όπως είδα επίσης ότι λίγες μέρες μετά την εξαφάνιση σου από την ζωή μου συνέχισες να ανεβάζεις τις ΜΑΛΑΚΙΕΣ σου στο facebook σαν να μην έγινε τίποτα...

Και ρωτάω εγώ η μικρή και γελοία κοπελίτσα:
Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να μπορείς να συνεχίζεις την ζωή σου όταν ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΣ την δικιά μου για τουλάχιστον ένα μήνα;

Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να είσαι τόσο καλός ηθοποιός ώστε να μου το παίζεις ερωτευμένος 5 μήνες και όταν τελικά πήρες αυτό που ήθελες ( που 8α στο έδινα έτσι κι αλλιώς αν μου το ζητούσες) να εξαφανιστείς χωρίς ούτε καν μια εξήγηση;

Πως γίνεται ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ να μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια όταν ξέρεις οτι έκανες κομμάτια την καρδιά μιας κοπελίτσας που άρχιζε την νέα της ζωή;


Πως γίνεται ρε ΦΙΛΕ να είσαι ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ώστε να συνεχίζεις αμέριμνος την ζωή σου;
Πως γίνεται;

Θέλω τόσο να σου μιλήσω να μου πεις μόνο γιατί..
Μόνο αυτό...
Και μετά;;;
Να πας εκεί που ανήκεις...
ΣΤΟ ΔΙΑΛΟ..

"Ki an ekfrazomai etsi einai giati etsi prepei..
Auto pou m'kanes kaneis allos, 3erw pws den antexei"



[Α]

Πριν ένα μήνα....

Πριν από ένα μήνα ήρθα....
Πριν από ένα μήνα ήρθα στην Αθήνα...
Σε σένα...

Πριν από ένα μήνα πήρα το τρένο μόνη μου και ήρθα χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα τι θα συμβεί, χωρίς να εχώ πει κάτι σε κάποιον για αυτό το ταξίδι εκτός από το φίλο που θα με φιλοξενίσει, χωρίς να δώσω λογαριασμό σε κανέναν...

Πριν από ένα μήνα ήρθα εκεί χωρίς να σου πω τίποτα...
Θυμάσαι, δύο χρόνια σχεδόν ήθελα να κάνω αυτό το ταξίδι για να σε δω...
Κοίτα, πριν από ένα μήνα ήρθα και δεν σου είπα τίποτα. Δεν έκανα τίποτα...
Δεν μπήκα καν στον πειρασμό να σου πω πως ήρθα...

Με ρώτησε ο φίλος μου αν μου έλεγες εσύ να βρεθούμε τι θα απαντούσα.. Είπα με την μια ΟΧΙ αλλά μετά με ένα δειλό χαμόγελο είπα ΝΑΙ...
Όχι γιατί θέλω να σε δω για να σου πω ότι σε αγαπάω και οτι είσαι ΑΚΟΜΑ η ζωή..
Όχι γι' αυτό... Απλά να δώσω ένα τέλος γύρω από το μύθο μας που με καίει κάτι τέτοιες βραδιές...


Πριν από ένα μήνα ήρθα στην Αθήνα...
Και επιτέλους ο κύκλος μας τελείωσε οριστικά και αμετάκλιτα....


M:posa empodia 8a baleis mexri na se dw?
M:posa?
K:den exeis parei xampari oti de prokite na me deis?Όπου Μ, εγώ και όπου Κ, ο "κανείς"...
Το πήρα χαμπάρι και το έκανα.. Τα καταφέρα....

Axa!

Μην με διώχνεις από την ζωή σου...
Είμαι εδώ για να σου κάνω καλό..
Μην με διώχνεις από την ζωή σου...
Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω... (Όσο μπορώ..)
Μην μου κλείνεις την πόρτα..
Δεν σε βλέπω πια να μου χαμογελάς..

Δεν μπορώ να σε "βλέπω" έτσι..
Δεν μπορώ να σε ακούω έτσι..
Έλα κοντά μου μια μέρα.. Να ξεχάσεις για λίγο τα προβλήματα σου..
Έστω για λίγο...

Άσε με να απαλλύνω τον πόνο σου..
Άσε με να είμαι κοντά σου.
Ο πόνος σου είναι και δικός μου..
Δύο καρδιές... Μια καρδιά...

Απλά άφησε με να σε γιατρέψω...Όπως μπορώ.. Όσο μπορώ..
ΜΗΝ κλείνεις την πόρτα..
Έστω άσε ένα παράθυρο ανοίχτο..
Να μπορώ να μπαίνω κάτι τέτοιες νύχτες, σαν και αυτή, να βλέπω ότι είσαι καλά..
Όσο καλά και να σαι..

Απλά να το ξέρω..
Να είμαι ήρεμη..
Θύμάσαι, μου είχες πει ότι ήθελες ηρεμία και κατανόηση..
Και σου 'πα μπορώ να στα δώσω.. Με το δικό μου μοναδικό τρόπο..
Και εσύ τώρα αυτό θέλω να μου δώσεις..
ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΜΟΥ
Μην μου την στερήσεις και εσύ όπως και ΕΚΕΙΝΟΣ...

Γιατί όταν μπαίνουν όλα σε ένα δρόμο, το σωστό δρόμο, ύστερα από καιρό, να έρχεται κάτι αναπάντεχο και να τα διαλύει όλα;
Σαν ένα πύργο από τραπουλόχαρτα...
Γιατί όταν νιώθω σίγουρη για κατί, για πρώτη φορά στην ζωή μου να το χάνω χωρίς να φταίω;
Γιατί από τον ένα πόνο να πηγαίνω στον άλλον;
Γιατί να είναι δύσκολο όλο αυτό;
Γιατί να μην μπορώ να διαγράψω τα πάντα και τους πάντες; ( Ακόμη και ...ΕΣΕΝΑ...)



Who knows?
I 'll never know...

I' m sorry but i can't ....

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009, 10:57:04 μμ... Λίγες μέρες πριν με αφήσεις... 8 μέρες πριν με "παρατήσεις"..
Χωρίς να προλάβω καν να ρωτίσω γιατί...

Den mporw na grafw pia...
Den mporw...

Les na teleiwse?

Gray's

Did you say it?


I LOVE you....


I DON'T ever live without you....


You change my life...


Did you say it?



Because this's it...


It might all be gone tomorrow...

:)

Θυμάμαι πάντα προσπαθούσα να σε κρατάω ήρεμο.
Αλλά ξέροντας τον εαυτό μου, πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο.
Και οι δύο δύστροποι και ισχυρογνώμονες (ίσως φταίει το ζώδιο;) δεν μπορέσαμε ΠΟΤΕ να τα βρούμε..

Λέγαν ότι η αγάπη όταν υπάρχει πάντα νικάει...
Μήπως δεν έφτανε η αγάπη μου τελικά;
Ή πολύ απλά ΕΣΥ δεν μπορούσες να νιώσεις τίποτα από αυτά που εγώ είχα;

Ίσως τώρα που έχει περάσει καιρός αναγνωρίζω λάθη, ψέμα, υποκρισία, αλήθειες..
Ακόμα όμως δεν μπορώ να μιλήσω σε κάποιον για αυτό που ένιωσα γιατί ντρέπομαι..
Ντρέπομαι βαθιά για τον εαυτό μου...

Ήσουν κάτι άπιαστο στο μυαλό μου. "Το άπιαστο όνειρο"..
Ίσως είναι αυτό που με έδεσε μαζί σου...
Ότι πολύ απλά δεν μπορούσα να σε έχω.
Σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση ίσως να μην σε πρόσεχα καν..

Παρελθόν πολύ ασταθής για να το σκεφτώ
όταν το μόνο που θέλω πλέον είναι ασφάλεια, ισορροπία, κατανόηση,
κάτι που δύσκολα βρίσκεις..


Δεν λυπάμαι για τον καιρό που έχασα για σένα..
Πότε δεν θα λυπηθώ γιατί με έκανες πιο δυνατή..
Λυπάμαι που εσύ όχι μόνο δεν κράτησες κάποιες παλιές σου υποσχέσεις
( όχι δεν τις νοσταλγώ πια)
αλλά δεν πήρες ούτε ένα θετικό στοιχείο από εμένα
(και σίγουρα κάτι θα έχω).
Γιατί ξέρεις ο στόχος μου για σένα ήταν να σε κάνω καλύτερο...
Δεν άλλαξες καθόλου τώρα δύο χρόνια...
Ο ίδιος έμεινες...
Δεν είναι κακό να αλλάζουμε, έτσι αποδεικνύουμε ότι αναπτυσσόμαστε...

Πρόβλημα σου πια...
Δεν μπορώ να επέμβω αν και ποτέ δεν το έκανα...

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

:)

Meres xa8ika 3ana...
Den exw pleon tipota na grapsw gia kanena... Gia kanena kai gia tipota...
Den niw8w keno..
Prospa8w na gemisw 3ana ka8e xaramada tis zwis mou apo mellontika oneira gia na min 8umamai to parel8on...
Prwti fora niw8w sigouri oti proxwraw siga siga...
Min fantasteis oti 3ekopsa, apla eisai san narkotiko gia mena... E8ismos...
Duskola apobaleis enan e8ismo...
Ma to prospa8w xana kai xana kai xana...

Mia kenourgia arxi mou anoigete mprosta mou..
Kai auti ti fora den 8a tin daneisw\xarisw se kanena...


Pame kardia mou akomi ena guro? Ton teleutaio?
Poses fores to eipa....
Lathi, lathi, lathi... Pantou lathi..
Polla lathi...

Euxomai na ematha apo auta kai na min ta 3ana kanw...

PLS

Μην με αφήνεις έξω από την ζωή σου...
Σε παρακαλώ...
Μην ξεχνάς ότι δεν μου έμαθες να ζω χωρίς εσένα...
Και τόσο καιρό δεν το έχω μάθει μόνη μου...

Μην πετάς ξανά...
Θα φύγεις σε λίγες μέρες...
Άσε με να σε δω...
Όταν φύγω από δω, θέλω να είμαι ελεύθερη...
Και να βρω την ηρεμία μου...
2 χρόνια έχουν περάσει που την έχω χάσει...
Δώστην μου πίσω...
Το αξίζω... Κι ας μην το πιστεύεις....

Μην με αφήνεις άλλο στο σκοτάδι...

:(

Έχω μέρες να μιλήσω για σένα...
Έχω μέρες να γράψω για σένα...
Μα σε σκέφτομαι... Συχνά...
Ίσως και συνέχεια...

Εκτός από κάτι στιγμές ψεύτικης ηρεμίας...

Και εχθές το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ...
Σε σκεφτόμουν... ΠAΛΙ...

Θέλω τόσο να μιλήσουμε..
Δεν ξέρω τι κάνεις, που είσαι, πως περνάς...

Σε λίγο καιρό θα φύγεις...
Θέλω να σε δω...

Σε λίγο καιρό ίσως χαθούν όλα για πάντα...
Θέλω να σε δω...

Μου λείπεις τόσο πολύ...
Όσο δεν φαντάζεσαι...

Ο τόνος τις φωνής σου..
Τα (ψεύτικα) μάτια σου...
Οι συζητήσεις μας...
Οι σιωπές μας....
Μου λείπεις εσύ..

Το ξέρω πως είναι λάθος που γράφω..
Το ξέρω ότι πρέπει να ξεφύγω από όλο αυτό..

Σ'αγαπάω ακόμα...
Μίλα μου... (κι ας είναι η τελευταία φορά..)

Giati grafw akomi gia sena?
Poso egwismo mporo na exw gia na eimai akomi kai kala kolimeni mazi sou epidi den se eixa?
eleos!

PANTA

Πάντα θα μπορώ να σου μιλάω..

Γιατί εγώ μιλάω στην καρδιά σου…

Γιατί εγώ γνωρίζω που είναι η καρδιά σου..

Γιατί εγώ όταν οι άλλοι ήταν απέναντι σου..

Έγώ; Εγώ ήμουν δίπλα σου…

Γιατί εγώ πάντα πίστευα στον έρωτα δίχως όρια..

Στον αναλλοίωτο έρωτα.. Εκείνον που δεν κοιτά την απόσταση, τον χρόνο, το σεξ..

Γιατί εγώ πάντα ήμουν ερωτευμένη με φαντάσματα..

Κι όταν έπρεπε πραγματικά να ερωτευτώ άτομα, εγώ σκεφτόμουν τα φαντάσματα..

Μα τα φαντάσματα στοιχειώνουν την ζωή μας..

Γιατί εγώ μαζί σου έκανα το ίδιο λάθος άπειρες φορές.

Δεν ξέχασα, δεν διέγραψα, δεν (σε) άφησα πίσω…

Γιατί εγώ μαλάκα μου πάντα ήμουν εκεί.

Γιατί πολύ απλά δεν μπόρεσα να φύγω ποτέ…

Θέλω να σε δω..

Θέλω να σε ακούσω.

(Προσπάθησα αλλά…)

Μα πάνω από όλα

ΘΕΛΩ

ΝΑ

ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ

22:59

6/7/09

GG

Suspend is on...
My life is gone:)


Και τώρα που ξανά φτάσαμε στον πάτο...
Και τώρα που όλα "τελειώσαν" ... (Αν και δεν υπήρχε τίποτα)
Και τώρα που όλα ξανά έγιναν μαύρα..
Μου φαίνεσαι τόσο λίγος...
Τόσο μικρός...
Τόσο γελοίος..
Τόσο αξιοθρήνητός..
Προβλέψιμός... Τόσο προβλέψιμος...
Κάθε σου κίνηση την ήξερα...


Να πω λυπάμαι που έγινε έτσι;
Όχι ακόμα δεν λυπάμαι... Έχω κάτι να κρατιέμαι...


Και φτάσαμε ξαφνικά σε μια λίμνη...
Μια μεγάλη μαύρη λίμνη... Ήταν βαθιά...
Ο ένας απέναντι από τον άλλον..
Δύο κανονικοί εχθροί, που περιμενούν να κατασπαρχτούν.

apla k00rastika na grafw gia sena xwris na ektimas tpt... xwris na niw8eis tpt...
kai twra kaneis auto?
3eftilaC -1

Skepseis

Ένα ταξίδι...
Δύο λέξεις που θέλω να ακούσω από τα χείλια σου...

Και μετά να χαθώ...
Σε ξένες αγκαλιές... Σε ξένα σώματα...

Χάνω την ψυχή μου...
Στο έχω πει;
Την χάνω κάθε φορά που χάνομαι σε άλλους για να σε ξεχάσω...
Χάνω την αξιοπρέπεια μου,τον εαυτό μου...

Για μια ώρα "ηδονής''...

Χάνω εμένα γιατί πάνω από όλα θέλω να βρω εσένα...

Σκέψεις, σκέψεις...
Μόνο σκέψεις κάνω για σένα..
Πράξεις; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια..
Εκτός ίσως από υπομονή...
Μου έχει εξαντληθεί εδώ και καιρό...

Αλλά περιμένω...
Περιμένω μόνη μου...
Πάντα μόνη μου...


ΓΥΡΝΑ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑ ΜΕ....

gg

So over
που με πεθαίνει.....

GIATI?

Υπήρχε μια εποχή που είμασταν φίλοι... 'Ενιωσα πως διάβασες την ψυχή μου...

Γιατί τώρα δεν νιώθω τίποτα τέτοιο?
Γιατί τώρα δεν νιώθω ότι κάτι με ενώνει μαζί σου?
Γιατί τώρα νιώθω να σε σιχαίνομαι? (Ίσως να πλησιάζει στην αγάπη και αυτό?)

Γιατί το μονο που μου προσφέρεις είναι πόνο?
Γιατί κάποτε πίστευα πως θα είμαι μαζί σου μέχρι να πεθάνω ενώ όλες οι ενδείξεις μαρτυρούσαν το αντίθετο?
Γιατί να ερωτεύτηκα κάτι που δεν υπάρχει?
Γιατί πλέον δεν έχω "ψευδαισθήσεις"?

Γιατί η καρδιά μου έχει μαυρίσει τόσο πολύ?

Ο πόνος είναι αβάσταχτος...

Γιατί πια σε λυπάμαι και συγχρόνως λυπάμαι και τον εαυτό μου που σε αγαπάει ακόμη?

Γιατί όσο με φτύνεις εγώ είμαι εκεί?

Γιατί ο χρόνος τρέχει για τα υπόλοιπα στην ζωή μου αλλα δεν τρέχει για την μέρα που θα σε δω?
Γιατί η αγάπη να πονάει τόσο πολύ?

Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου?

ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΠΙΑ ΕΓΏ

Kai eimai akoma ekei..

Νιώθεις το βλέμμα μου πάνω σου;

Νιώθεις που σε κοιτάω κατευθείαν στην καρδιά;

Με νιώθεις βαθιά μες το στομάχι σου;

Με νιώθεις μέσα σου;

Στην καρδιά σου;

Μη με αναγκάσεις να έρθω…

Απάντησε μου…

Κι όμως καλέ μου με αναγκάζεις να έρθω εκεί γιατί θέλω τόσο πολύ να σε δω να σου μιλήσω. Μόνο να σου μιλήσω. Κι ας ξέρω ότι αυτή θα είναι η τελευταία. Κι ας ξέρω πως αυτή την φορά θα με κάνεις τόσα πολλά κομμάτια που δεν θα βρεθεί άνθρωπος να με αντέξει. Δεν θα βρεθεί τόπος που να μην φοβηθεί την ορμή των συναισθημάτων μου. Δεν θα βρεθεί χέρι για να με κρατήσει.

Μόνο παρελθόν βλέπω… Δεν μπορώ να κοιτάξω το μέλλον.. Μόνο εσένα βλέπω το παρελθόν που δεν αξίζει μια. Πόσα ψέματα;

Γιατί είμαι ακόμη εκεί………………

Γιατί γαμώτο……

Δεν το μπορώ μαλάκα μου και το τράβηξα πολύ αυτό το πλοίο της αγάπης..

Με βούλιαξε…

Με άφησε στον πάτο… Ακόμη στον πάτο είμαι. Δεν τα κατάφερα ακόμη να βγω αν και ορκίστηκα ότι όλα τελείωσαν και τα έχω ξεπεράσει όλα..

Μα κοίτα… Γιατί ακόμη; Γιατί δεν μπορώ να γυρίσω σελίδα; Τι με κρατάει στο παρελθόν; Γιατί ρε μαλάκα για σένα εγώ να μην υπάρχω και να είμαι ένα παιχνίδι και εσύ ακόμη να καθορίζεις την ζωή μου;

Και όσο για τα new…. Εδώ θα γίνει ο μεγάλος χαμός…
Δεν ξέρω ποιος θα πληγωθεί πρώτος..

Συγγνώμη προκαταβολικά..

Εγώ φταίω για αυτά που θα γίνουν στο μέλλον..

Και ότι υπήρχε, άξιζε πραγματικά…. Θα κρατήσει…

Αρκεί ο χρόνος να απαλύνει τον πόνο μας…

Να έχουμε πάλι τα φτερά μας και να πετάξουμε… Να ζήσουμε….

Δεν θέλω να φανταστώ ούτε για μια στιγμή τον ευατό μου μετά από αυτό το ταξίδι…

Ούτε καν…

Στο χρωστάω…

Μου χρωστάς…

Να θυμάσαι…

Δεν ξεχνώ. Δεν ξέχασα…

ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ όμως.

:S

Me espases... Me ekanes kommatia..
Ta psaxnw akomi sto skotadi. Psaxnw na brw stirigma..
Edw kai kairo psaxnw... Pantou.
Alla den brika...

Kai mono to parel8on blepw... Koitaw mprosta alla mono parel8on. Boi8ise me na 3efugo epitelous apo emas... Den m'agapas den asxolise, ponaw, ak00s?
Mporeis na me ak00seis?

I can't breath without you...

Den mporw... Einai poli diskolo na dextw oti den 8a se exo pote... S'agapaw.. Isws..
Isws.. Den a3izeis k to 3ero poli kala....
DEN mporw omos na to katalabw. pLigo8ika poli, k den einai tou xaraktira mou tetoies katastaseis...
Panta mazi s 8a i8ela na eimai... Sto pleuro soy den mporei na me aggi3ei kaneis..
Giati mazi soy petaw, zw, anapnew.

Eisai o logos pou sinexizw auto mataio kai ili8io kai anwfelo taxidi pou legetai ZWI...
8elw na se dw... Poso 8elw na se dw... Estw ki as me deis kai fugeis makria mou...
GIA PANTA

Gia na 8umamai

Μετά από όλα αυτά έρχεται η ερώτηση( που άπειρες φορές έχω κάνει στον ευατό μου, σε σένα, σε άλλους) .

Πως το ξεπερνάς όλο αυτό?
Ποιος είναι ο τρόπος που θα προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο τις ζωής σου?
Υπάρχει ειδική formula?

15 μέρες πριν τις πανελλήνιες και νιώθω ότι είμαι σε ένα ατέλειωτο σκοτάδι στο οποίο πολλές φορές έχω ψάξει για λίγο φως.

Πως γίνεται? Έτσι ξαφνικά να δηλητηριάζεις την ψυχή μου και να σβήνουν όλα... Ευτυχία,όνειρα, όλα. Έτσι ξαφνικά.. Γιατί?

Ναι ίσως όχι ξαφνικά. Άκουγα μήνες τώρα το καμπανάκι του κινδύνου. Όταν εγώ σου μιλούσα, σε παρακαλούσα, εξευτελιζόμουν για σένα έπρεπε να το καταλάβω, γιατί το μόνο σου αντάλλαγμα ήταν η σιωπή. Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική που με έκανε να ανατριχιάζω στο άκουσμα της.


Πως γίνεται να ξεπεράσουμε το παρελθόν που τόσο μας πονάει?
Πως γίνεται να διαγράψουμε πρόσωπα και καταστάσεις που έχουμε αγαπήσει τόσο πολύ?

Κάθε φορα μου δείχνεις ότι είμαι για σένα ένα σκουπίδι.
Γιατί δεν μπορώ να το καταλάβω και να συνεχίσω στον επόμενο μαλακα?

Εκεί που λες πως όλα τα είπες και δεν έχεις τίποτα άλλο να προσθέσεις ξαφνικά ξεπετάγεται σαν φλόγα από το μυαλό το παρελθόν που όσο και αν έχω μιλήσει γίαυτό πάντα θα έχω κάτι να πω.. Γιατί πολύ απλά το παρελθόν μου, όσο κι αν ακούγεται ηλίθιο είσαι εσύ.

Ίσως αν και δυνατή να μην έχω την δύναμη να σε σβήσω.



Και θυμάμαι..Μόνο θυμάμαι... Μόνο αναμνήσεις έχω να θυμάμαι..

Xeimwnes

Να είσαι δίπλα μου, θέλω να μου δίνεις κουράγιο.
Γιατί δεν τους αντέχω μόνη μου τους χειμώνες.

Και ξέρεις γιατί δεν τους αντέχω;
Γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο με ανάγκάσες να ζω με αυτούς...
Είναι τόσο κρύοι... Μοναχικοί..

Και τους χόρτασα τους χειμώνες...
Ενα μιση χρόνο μες την παγωνιά..

Τώρα πλησιάζει καλοκαίρι λες να δω επιτέλους το φως;
Λες επιτέλους να δω το φως των ματιών σου;
Σαν χρόνια να το περίμενα.. Να το δω κι ας πεθάνω δεν λένε;
Μα εγώ θα ζήσω μετά από αυτό, για μένα.


Βαρέθηκα τους χειμώνες σου....
Με κούρασε η βροχή σου...
Με τέλειωσε η σιωπή σου...



Κική Δημουλά

Ο ταχυδρόμος σέρνοντας στα βήματά του, την ελπίδα μου,

μου'φερε και σήμερα ένα φάκελο με την σιωπή σου.

Τ'όνομά μου γραμμένο απ'έξω με λήθη.

Η διεύθυνσή μου ένας ανύπαρκτος δρόμος.

Ομως ο ταχυδρόμος

τον βρήκε αποσυρμένο στη μορφή μου,

κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου,

διαβάζοντας τα χέρια μου

που έπλαθαν κιόλας μιάν απάντηση.

Θα τον ανοίξω με την καρτερίαν μου,

και θα ξεσηκώσω με την μελαγχολίαν μου

τ' άγραφά σου.

Κι αύριο θα σου απαντήσω

στέλνοντας σου μια φωτογραφία μου.

Στο πέτο θα έχω σπασμένα τριφύλλια,

στο στήθος σκαμμένο

το μενταγιόν της συντριβής.

Και στ' αυτιά μου θα κρεμάσω - συλλογίσου-

την σιωπή σου!!!!

Τίποτα δεν ξέρεις...

Σ' αγαπάω, ξέρεις.
Είσαι μακριά μου, ξέρεις.
Δεν μ' αγαπάς, ξέρω.


Ο καιρός πέρασε, ξέρεις.
Η ζωή κυλάει, ξέρεις.
Μα εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω, ξέρω.


Θέλω να σε φιλήσω, ξέρεις.
Θέλω να σε αγγίξω, ξέρεις.
Μα δεν μπορώ, ξέρω.


Πάντα είμαι εγώ και εσύ, ξέρεις.
Ποτέ δεν ήμασταν εμείς, ξέρεις.

Και τώρα μόνο εχθροί, ξέρεις.
Όλα τελειωσαν, ξέρεις.


Και πλησιάζει ο καιρός , ξέρεις.
Του τέλους μας, ξέρω...

14/3/09

Ήρθε η ώρα να μιλήσω και για σένα (φίλε μου γλυκέ)...

Έκανα πολλά χμ. για να έρθω να σε δω. Φόβος και άγχος για να μην χαθώ στην μετάφραση τις Ελλάδας..
Και νά' μαι.
Σταθμός Λάρισας 7.10.
Πηγαίνω στα εκδοτήρια που είχες πάει να βγάλεις εισιτήρια για Βόλο.

Και σε εντοπίζω αμέσως.

Δεν υπήρχε αυτό που λέμε 1η, 2η εντύπωση.

Απλά εσύ και εγώ.

Όταν μετά από ένα χρόνο "γνωριμίας" μου μίλησες από κοντά ένιωθα άπειρη χαρά και αμηχανία.

Εσύ και εγώ επιτέλους.

Όταν είχαμε βγει στο περίπτερο έξω από τον σταθμό των τρένων ένιωθα θαρρείς και είσαι κολλητάρι μου. Ήσουν προστατευτικός.. ax00. Μετά από ένα καφέ με έναν φίλο μπαίνουμε στο τρένο για βόλο. Ξέρεις εκείνη την στιγμή είχα ξεχάσει ότι είχα γυρίσει τη μισή Ελλάδα, στην κυριολεξία, για να σας δω και ένιωθα μετά από παρα πολύ καιρό ευτυχία.

Στο τρένο κάναμε σαν μωρά παιδιά παρα την δικη σου ηλικία Και νομίζω, ίσως, ότι είδα στο βλέμμα σου χαρά.

Ανέλπιστο γεγονός για σένα...

Ήδη από το τρένο ένιωσα κάτι να με ενώνει μαζί σου. Ίσως απλά μια "ψευδαίσθηση".

Φτάσαμε Βόλο, πήγαμε σπίτι, παραγγείλαμε να φάμε.

Αχ μακάρι να ήμουν πάντα τόσο χαρούμενη.
Ένιωθα σαν να σε ήξερα χρονια.

Μετά άρχισαν οι αγκαλίτσες τα φιλικά χαδάκια χωρίς ("ακόμη") το ερωτικό στοιχείο μέσα τους. Μου είπες ότι θα έκανες ότι σου ζητούσα γιατί ήσουν χαρούμενος που είχα έρθει να σε βρω και πιστεύω πολλά άλλα που δεν μπορείς απλά να τα πεις.

Είπαμε να κοιμηθούμε μαζί.
Νυστάξαμε και καλά και πήγαμε για νάνι.

Και τότε πρώτη φορα, ειλικρινά σου λέω, άκουσα τη φωνή σου να έχει τέτοιο ήχο. Ενός μωρού που μόλις του δώσαν καινούργιο παιχνίδι.


Και μετά έγινες πάλι ΑΝΔΡΑΣ.....

Για μένα....

Πιο αργά είδαμε ταινία.
Νύσταξα, πήγα για ύπνο αλλα πάλι δεν με έπιανε.
Ήρθες σε λίγο και ξάπλωσες διπλα μου...

Εκείνη η νύχτα δεν ήταν για ύπνο.

Τελικά εσύ στο τέλος κοιμήθηκες και εγώ άραξα στο pc ως το πρωί.


Μονο όταν έφυγα σε ένιωσα πάλι κρύο, απόμακρο έως και κακό.


Πριν καν μπω στο τρένο εσύ είχες φύγει.


Και όλα χάθηκαν σαν να μην τα έζησα ποτέ..


Αυτή ήταν η μικρή μας γνωριμία.

Και έτσι απλά τελειωσε μια "περιπέτεια" για μένα.
Προσπαθώ να μην στεναχωριέμαι που έκανα ξανά τα ίδια λάθη. Μου φτάνει που αυτή την φορα το διασκέδασα.

14/3/09


Δυστυχώς ΕΣΕΝΑ δεν σε ξέχασα.. Πάντα είσαι εκεί...

Ligo fws

Βαρέθηκα να βλέπω τα σκοτάδια σου.
Θέλω φως.
Θέλω χρώμα σε αυτό το παιχνίδι που ονομάζεται ζωή.

Θέλω με ένα klik (όπως σε γνώρισα) έτσι να σε σβήσω.
Και να συνεχίσω από το μηδέν .
Αλλά ελεύθερη και η ελευθερια, ξέρεις, είναι πάνω από όλα.


Θέλω να νιώσω μοναξιά όχι επειδή δεν υπάρχεις εσύ στην ζωή μου αλλά επειδή δεν υπάρχει κάτι να με γεμίζει γενικότερα.

Μες την μοναξιά μπορείς να σκεφτείς ελεύθερα χωρίς να βασανίζει κάτι το μυαλό σου και να δεις τι έχεις κάνει λάθος για να μην ξανά κανεις τα ίδια.

Σιγά σιγά "συναρμολογώ" κομμάτια και βλέπω μόνο ψέμα..

Με κατακλύζει.

ΠΑΤΟΣ. Ξανά και ξανά....

Γιατι στην πορεία ανακαλυπτω οτι μου ειπες και αλλα ψεμματα;
Δεν μπορω να καταλαβω γιατι μου λες ψεμματα;

Ποιος ο λογος;

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ;

Τις εντιπωσεις; Οχι καλέ μου δεν τις κερδιζεις πλεον.

Σε βαρεθηκα.. Δεν ξερω αν μπορω να σε μισησω. Δεν ξερω αν μπορω να νιωσω κατι για οτι δηποτε.
Πρεπει τωρα να μαθω να εμπιστευομαι τους ανθρωπους ξανα; Πως μπορω να το κανω;

Γιατι τα ατομα που αγαπαμε να μας συμαδευομουν για αρκετο καιρο μετα;

Γιατι εγω να μην μπορω να το ξεπερασω οπως ξεπερναω καθε τι...

Θελω τοσο πολυ να ερθω να σε βρω...
Μα ειναι πολυ μακρυα τα 800χμ που μας χωριζουν και οι τοίχοι που εβαλες αναμεσα μας..


Με αγγιζουν αλλοι δεν νιωθω τιποτα. Ουτε καν να νιωσω μπορω πλεον...

PES M

Πες μου σε παρακαλώ πως να μάθω να ζω με την απουσία σου;

ΠΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ...


ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ...

Dream-pain

Εχθές είδα ένα όνειρο.
Ήσουν εσύ.
Είχα καιρό να δω όνειρο.
Κοίτα ήσουν εσύ..

Είμασταν κάπου δεν θυμάμαι και μαλώναμε άσχημα.
Ποτέ δεν είχαμε μαλώσει έτσι εμείς.
Αλλά στο τέλος τα βρήκαμε και θα ξαναείμασταν μαζί.

Είναι τόσο αστείο.
Ένα όνειρο κρύβει τόση αλήθεια..
Ρώτησα τι σήμαινε το όνειρο αυτό.
Μου είπαν ότι κρύβει μια ανεκπλήρωτη επιθυμία και ότι δεν θα γίνει πραγματικότητα...
Πόσο δίκιο έχουν.

Το καλύτερο είναι οτι σε είδα εχθές.
Ξαφνικά εκεί που έπαιζα αμέριμνη μονόπωλη πέρασες έξω από το μαγαζί..
Ευτυχώς δεν μπήκες μέσα.
Εγώ ταράχτηκα.
Όταν όμως φεύγαμε με το που βγαίνουμε έξω σηκώνω το βλέμμα μου και σε βλέπω.
Με είδες, το ξέρω..
Η φίλη μου χαιρέτησε εσένα και την παρέα σου.
Το είδα ότι ένιωσες άσχημα.

Δεν ήσουν όμως όπως παλιά.
Όχι μόνο εξωτερικά (αδυνάτησες- καιρός ήταν..) αλλά και εσωτερικά (προς εμένα τουλάχιστον).
Δεν σε είδα με το παλιό χαμόγελο στα χείλη.
Με την παλιά χαρά που κοιτούσες τον κόσμο.

Χαιρέτησες την φίλη μου μηχανικά που υπό άλλες συνθήκες θα έκανες τις γνωστές μαλακίες. Φοβήθηκες, το είδα, μην έρθω και σε χαιρετήσω.
Το ξέρω.
Αλλά όχι ,το ξέρεις, ότι ποτε δεν θα ξανά ερχόμουν να σου μιλήσω.
Θέλησες να δώσεις με τον πιο ανώριμο τρόπο ένα τέλος.
Το σέβομαι, όχι για σένα, αλλά για μένα και την αξιοπρέπεια μου.

Κάθισα πίσω να μην νιώσεις άσχημα γιατί ξέρεις κάτι, δεν φοβήθηκα ποτέ εγώ να πω αυτά που νιώθω αλλα εσύ φοβήθηκες να με αντιμετωπίσεις.

Έτσι μια όμορφη ιστορία τελείωσε...

again?

Και τώρα εγώ πρέπει να βρω την δύναμη να το ξεπεράσω;
Πρέπει να πω ότι δεν υπήρχες ποτέ και να συνεχίσω;


Πρέπει να σε διαγράψω; ΞΑΝΑ;

Όχι άλλο σε παρακαλώ.....

ΑΓΑΠΑΩ

Κάποιος είχε πει ότι η λέξη αγαπάω κρύβει τεράστια αλήθεια μέσα της γιατί αρχίζει από το A και τελειώνει στο Ω.
Αυτό είσαι εσύ για μένα.
Η αρχή και το τέλος μου.
Μια αρχή μοναδική μα ένα τέλος επώδυνο.
Ίσως πλησιάζουμε στο τέλος μας.

Ένας μήνας έμεινε.
Αλλα δεν μπορώ να ξεχωρίσω πλέον αν είναι αλήθεια αυτό που μου λες.
Η αλήθεια και το ψέμα στα λόγια σου είναι δυσδιάκριτη.

Μ' αγαπάς δεν μ' αγαπάς;
Μ' αγαπάς δεν μ' αγαπάς;

Μια μαργαρίτα η καρδιά μου.
Την μαδάω.
Καθημερινά στον κάθε μαλάκα που περνάει από τη ζωή μου και του την χαρίζω, μήπως και ξεχάσω.

Πικρα,πόνος,θλίψη. 3 λέξεις συνώνυμες μα τόσο διαφορετικές όταν τις βιώνεις.
Βάστα καρδιά μου για τον τελευταίο γύρο..

Για κοίτα με λίγο.
Θα βρείς το χαμό.


Πλησιάζει το τέλος.

Ας είναι αλήθεια αυτή τη φορά..


Ας τελειώσουμε...

Truths

Η αλήθεια μου κομμάτια (όπως και η ψυχή μου). Την σκορπίζεις σαν τη στάχτη από το τσιγάρο σου.
Δεν ξέρω πλέον τι να πιστέψω.
Τι είμαι εγώ για σένα τελικά;
Θα βρεις επιτέλους το θάρρος να μου το πεις;
Μια ανάμνηση από την προηγούμενη ζωή σου ή κάτι πιο σημαντικό;
Έχω την εντύπωση ότι τελικά δεν ήμουν (και είμαι) τίποτα..

Κοίτα με πως έχω γίνει.. Πως με γνώρισες πριν ένα χρόνο και πως είμαι τώρα... Υπάρχει κάτι από τον παλιό μου εαυτό; Υπάρχει κάτι που να θυμίζει ότι υπάρχω και εγώ σε αυτό το άνισο παιχνίδι; Σε αυτή την μάχη που έχω αγαπήσει όσο τίποτα άλλο και τώρα έχω σιχαθεί να μάχομαι δίχως λόγο;

Γιατί φτάσαμε εδώ;
Γιατί το άφησα να γίνει;
Πως θα τελειώσουμε;
Πως θα ξεφύγω;
Γιατί με αφήνεις;
Γιατί εγώ μένω;

Πως έχω γίνει έτσι τελικά;
Μπορείς να με κοιτάξεις, εσύ που έτσι με έκανες;
Μπορείς να κοιτάξεις επιτέλους κατάματα το άτομο που ξέρεις πολύ καλά ότι έσπασες σε 1000 κομμάτια etC gia tin kaula kai to style;

Κάνε ένα βήμα πίσω, απομακρύνσου, πες πως δεν υπάρχω ( έτσι έλεγες πάντα θυμάσαι; ) και μηδένισε με. Ξανά και ξανά.


Δεν με συγχώρεσες ποτέ ε;

esu...

Το ξέρεις ότι είσαι ότι ήθελα σε αυτή την μικρή και μάταιη ζωή;
Δίνεις πνοή σε αυτή την ζωή.
Μου χαρίζεις την γαλήνη στην ταραγμένη μου ψυχή.
Μου δίνεις δύναμη ενώ δεν είσαι εδώ... Ενώ δεν σε νιώθω κοντά μου όπως παλιά...

Προσπαθώ εδώ και καιρό να μάθω να ζω χωρίς εσένα. Ξέρεις μου ειναι πολύ δύσκολο να ξεχάσω τα όνειρα, τις ελπίδες και τα σχέδια που είχα για μας. Θα'θελα πάρα πολύ έστω και ένα από αυτά να πραγματοποιηθεί.

Το ξέρεις, ότι εγώ θα περιμένω.

Όσο κι αν αργήσεις, όσο και αν ξεχάσεις, όσο κι αν φύγεις.

Το ξέρω, ότι εσύ θα αργήσεις γιατί σου είναι δύσκολο να πιστέψεις, ακόμη και τώρα, οτι σε αγαπάω τόσο πολύ με αυτόν τον δικό μου ιδιόρυθμο τρόπο.

Γνωρίζουμε πλέον και οι δύο οτι ποτέ δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί.
Τουλάχιστον τώρα το ξέρω και ΕΓΩ.
Μα ξέρεις κάτι καλέ μου; Δεν θα σταματήσω να ελπίζω. Γιατί ζω για αυτήν την ελπίδα.. Αυτή μου δίνει ζωή...

Και συνεχίζω μόνη μου σε αυτό το δρόμο της αναζήτησης ..

Συνοδευόμενη απο άτομο δίχως νόημα, δίχως κανένα σημάδι που να προδίδει ότι πίσω είσαι ΕΣΥ.
Και συνεχίζω μα...ώρες-ώρες δεν ξέρω για που... Και τότε πάλι χάνομαι και νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά..


Μην με κουράσεις άλλο, σε παρακαλώ...

Prisoner

Θέλω να πετάξω. Άφησε με να πετάξω ελεύθερα όπως μόνο εγώ ξέρω. Πάντα κάποιος θα με κρατά φυλακισμένη και δεν θα μπορώ να πετάξω. Πάντα κάποιος θα είναι η σκιά που θα με σταματάει και δεν θα μπορώ να ανοίξω τα φτερά μου..

Και θα πεθαίνω μόνη μου , πάντα μόνη μου, ξανά και ξανά.

Και σε βλέπω να χάνεσαι μόνος σου και εσύ, όπως και εγώ. Και ξαφνικά βλέπω ένα δάκρυ στο πρόσωπο σου (που τόσο λατρεύω). Και δεν ξέρω γιατί. Είναι γι'ΑΥΤΉΝ ή για την ζωή που ξέρεις ότι έχεις χάσει. Το ξέρω καλέ μου δεν είναι για μένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θα άντεχα να σου κάνω κακό. Θα ήταν σαν να έκανα κακό στον ίδιο μου τον εαυτό.

Και σε βλέπω να χάνεσαι ξανά και σου φωνάζω... Μα δεν με ακούς.. Πάει καιρός που σταμάτησες να με ακούς....

:(

Βαρέθηκα να ανεβοκατεβαίνω τους ίδιους δρόμους χρόνια τώρα.

9 στο σύνολο…

Με κούρασαν αυτές οι ατελείωτες διαδρομές καθημερινά.

Με αποτελειώνει σιγά σιγά αυτό το άγχος μην χάσω ένα λεωφορείο

μαζί με την ζωή μου..

Κουράστηκα εδώ πέρα. Φτάνει πια..

Με κούρασες και εσύ αγάπη μου με την συμπεριφορά σου.

Με πέθανε αυτό το μπροστά-πίσω τις «σχέσεις» μας

σαν να είναι λεωφορείο.

Οι αντοχές μου λιγοστεύουν κάθε φορά που με πλησιάζεις

και με ξανά αφήνεις μόνη, ξανά και ξανά.

Κουράστηκα καλέ μου, κουράστηκα…

Οι διαδρομές πρέπει να τελειώσουν..

Ο κύκλος μας να κλείσει.

Η ψυχή μου να ανοίξει.

Εσύ να φύγεις από μέσα μου.

Εγώ να σε ξεχάσω.

Και να προχωρήσουμε…

Πόσος καιρός απομένει για την στιγμή της «κρίσης» άραγε;;;

Filoi k ex8roi

Και τώρα τι; Φίλοι;

Μόνο φίλοι και εχθροί μωρό μου, τίποτα άλλο…

Δεν μου είπες ψέματα… ok θα το δεχτώ, αλλά σαν ψέμα δεν ισοδυναμεί ότι μου έκρυψες την αλήθεια; Δεν μου είπες ότι είσαι ακόμα με αυτήν. Πιστεύεις δεν χρειαζόταν να το ξέρω; Δεν με αφορά; Ίσως, δεν αφορά εμένα αλλά αφορά την καρδιά μου, τις ελπίδες μου την γαμημένη ζωή μου!

Ψυχή μου δεν ξέρω πως με βλέπεις δεν με νοιάζει εξάλλου αλλά πάρτο χαμπάρι ΔΕΝ είμαι παιχνίδι. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ.

Φίλοι λοιπόν;

Φίλε μου, να σου πω κάτι;

Υπάρχει ένας άνθρωπος, 800χμ μακριά μου που μόνο στην σκέψη του θέλω να κλάψω ενώ εκείνος δεν δίνει δεκάρα για μένα… Έχει ταλέντο στο λόγο και έτσι μπορεί να με ρίχνει εύκολα και εγώ να ξαναπέφτω.. Κι όταν συνειδητοποιώ την αλήθεια ή τόσο χαριτωμένα μου αποκαλύπτεται, πονάω.. Δεν λέω τίποτα αλλά πονάω. Την ίδια μέρα βρίσκομαι σε άλλη αγκαλιά και προσπαθώ να ξεχάσω..

Καταραμένες αναμνήσεις… Σταματήστε να υπάρχετε… Καταραμένο μυαλό σταμάτα να τον σκέφτεσαι.. ΔΕΝ αξίζει…

Μου έμαθε ένα πράγμα η ζωή, φίλε μου… Ο παράδεισος και η κόλαση εδώ είναι.. Αυτός μπορεί να ζει στον παράδεισο του τώρα… Μα θα δει την κόλαση σε λίγο.. Πλησιάζει.. Θα θελα πολύ να δω αν ΕΚΕΙΝΗ θα είναι εκεί να του κρατάει το χέρι. Εγώ πάντως φίλε μου θα γελάω μαζί του όπως κάνει αυτός τώρα…

Και που ξέρεις ίσως η κόλαση του είμαι εγώ… Όπως τον έκαψα κάποτε, ίσως τον ξανακάψω…

Ηρέμησα….

Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα ε;;;

Σε ευχαριστώ φίλε μου ….

G.I

3/01/09