:)

Θυμάμαι πάντα προσπαθούσα να σε κρατάω ήρεμο.
Αλλά ξέροντας τον εαυτό μου, πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο.
Και οι δύο δύστροποι και ισχυρογνώμονες (ίσως φταίει το ζώδιο;) δεν μπορέσαμε ΠΟΤΕ να τα βρούμε..

Λέγαν ότι η αγάπη όταν υπάρχει πάντα νικάει...
Μήπως δεν έφτανε η αγάπη μου τελικά;
Ή πολύ απλά ΕΣΥ δεν μπορούσες να νιώσεις τίποτα από αυτά που εγώ είχα;

Ίσως τώρα που έχει περάσει καιρός αναγνωρίζω λάθη, ψέμα, υποκρισία, αλήθειες..
Ακόμα όμως δεν μπορώ να μιλήσω σε κάποιον για αυτό που ένιωσα γιατί ντρέπομαι..
Ντρέπομαι βαθιά για τον εαυτό μου...

Ήσουν κάτι άπιαστο στο μυαλό μου. "Το άπιαστο όνειρο"..
Ίσως είναι αυτό που με έδεσε μαζί σου...
Ότι πολύ απλά δεν μπορούσα να σε έχω.
Σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση ίσως να μην σε πρόσεχα καν..

Παρελθόν πολύ ασταθής για να το σκεφτώ
όταν το μόνο που θέλω πλέον είναι ασφάλεια, ισορροπία, κατανόηση,
κάτι που δύσκολα βρίσκεις..


Δεν λυπάμαι για τον καιρό που έχασα για σένα..
Πότε δεν θα λυπηθώ γιατί με έκανες πιο δυνατή..
Λυπάμαι που εσύ όχι μόνο δεν κράτησες κάποιες παλιές σου υποσχέσεις
( όχι δεν τις νοσταλγώ πια)
αλλά δεν πήρες ούτε ένα θετικό στοιχείο από εμένα
(και σίγουρα κάτι θα έχω).
Γιατί ξέρεις ο στόχος μου για σένα ήταν να σε κάνω καλύτερο...
Δεν άλλαξες καθόλου τώρα δύο χρόνια...
Ο ίδιος έμεινες...
Δεν είναι κακό να αλλάζουμε, έτσι αποδεικνύουμε ότι αναπτυσσόμαστε...

Πρόβλημα σου πια...
Δεν μπορώ να επέμβω αν και ποτέ δεν το έκανα...

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ