Εκδίκηση

Και καθώς τα σώματα γίνονταν ΕΝΑ
με κοιτούσες μες τα μάτια...
Σαν να έβλεπες την ψυχή μου..
Την "βρώμικη" ψυχή μου..
Αν έχω τελικά ψυχή.

Ναι τώρα σε εκδικήθηκα...
Άδειασα ξανά

"και την ψυχή μου αφόρησα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την υδονή σε βρώμικα κρεβάτια"

21/01

Χ

Νιώθω ότι πήρες και την τελευταία μου ανάσα...
Δεν μπορώ να αναπνεύσω, αλήθεια σου λέω...
Μου πήρες όλες τις ανάσες τους τελευταίους μήνες...
Από τις 30 Σεπτεμβρίου.. Δεν ξέρω αν θυμάσαι...
Από τότε δεν αναπνέω
Αλλά προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις όσες κ αν είναι αυτές να σε ξεπεράσω..
Θέλω να βγεις από το μυαλό μου.
Να αναπνεύσω ξανά...
Να μην νιώσω όμως ξανά ερωτευμένη.. Δεν το θέλω ξανά... Όχι ξανά..

Πως γίνεται να διαγράψουμε κάποιον από την μνήμα μας;
Πως γίνεται να βάλουμε ένα Χ και να κάνουμε σαν μην υπάρχει;
( Έτσι έκανες εσύ.. Απλά ένα Χ χωρίς εξήγηση)
Πως γίνεται τόσα λάθη σε μια τόσο μικρή ζωή;



Σαν να μην υπάρχω νιώθω...

Κάποιο βράδυ...

Πάει καιρός που δεν μιλάμε...
Πάει καιρός που όλα τελειώσαν...
Χρόνια; Χρόνος και κάτι;

Θυμάσαι τι όμορφα περνούσαμε;
Θυμάσαι άραγε τις βόλτες μας, τα χάδια μας;

Σε ξανά συνάντησα μετά από 4 μήνες.
Με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα... Και σένα επίσης.. ( Άραγε ήταν οι αναμνήσεις;)

Ξέρεις το βράδυ της πρωτοχρονιάς που ξανά συναντηθήκαμε είδα ΟΛΟΥΣ τους λόγους που σε ερωτεύτηκα...
Τα μάτια σου..
Τα χείλη σου...
Τα χέρια σου...
Τα μαλλιά σου...
Τον τρόπο που κοιτάς...
Τον τρόπο που καπνίζεις, που πίνεις...
ΌΛΑ ΤΑ ΕΙΔΑ...

Εκεί μέσα στην δυνατή μουσική, στο κόσμο, στον καπνό...
Σε κοιτούσα και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου...
Και όταν πέρασα από δίπλα σου, δεν σ' άγγιξα, δεν σε κοίταξα, δεν σ' ενόχλησα..
Για να μην δεις ότι υπάρχει κάτι πίσω από την μάσκα μου..
Μην δείς ούτε το συναίσθημα ούτε τον πόνο που δεν είσαι πια κοντά μου...


Άραγε να είμαι η μόνη που ένιωσε έτσι;

Να είσαι πάντα καλά καρδιά μου...