Όταν έφυγε ο Ε. από τη ζωή μου, διαλύθηκα.. Μετά από τόσο καιρό παραδέχομαι ότι έγινα κομμάτια. Δεν ήταν ότι έκλαψα ή κλείστηκα στον εαυτό μου ή δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, απλά δεν ήξερα γιατί έπρεπε να πάρω ανάσα.. Όταν υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι σταθερά στη ζωή σου και αυτός φεύγει, χάνεις αυτή την υποτιθέμενη σταθερότητα. Και καθώς δυστυχώς ή ευτυχώς έχεις φτιάξει έναν εαυτό για να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, ξαφνικά αυτός ο εαυτός σταματά να έχει υπόσταση γιατί δεν έχει ουσιαστικά λόγω ύπαρξης.. Απλά χάνεις τον εαυτό σου λοιπόν, και προσπαθείς από εκεί και πέρα να μαζεψεις τα κομμάτια σου, με λίγα λόγια να φτιάξεις έναν νέο εαυτό.
Τα τελευταία 2 μίση χρονιά αυτό προσπαθούσα να κάνω. Fix myself...
Μεσα από την αυτοκαταστροφή, τα ποτά, τα τσιγάρα, το φθηνό σεξ προσπαθούσα να γίνω κάτι, να γίνω εγώ.. Ας μην σχολιάσω το κατά πόσο τα κατάφερα και σε τι ενέπλεξα τον εαυτό μου..
Κάι ερχόμαστε στο σήμερα. Γνώρισα ένα τύπο, ο οποίος απλά ήταν ένας τύπος. Ήταν ένα παιχνίδι, μια πλάκα, ήταν οι προαναφερθεισες φθηνές συνευρέσεις... Μέσα σε μια στιγμή, που ακόμη δεν έχω βρει ποια στιγμή είναι αυτή, έγινε συναίσθημα.. Το νέο μου παιχνίδι έγινε συναίσθημα.. Και σαν χαζό κοριτσάκι νόμιζα ότι μπορούσα να το ελέγξω, συνηθισμένη στις φθηνές καταστάσεις, είχα ξεχάσει ότι το συναίσθημα είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω... Βρέθηκα λοιπόν σε μια κατάσταση με ένα τύπο που έχει χειρότερα ψυχολογικά από μένα και με προβλήματα που όχι μόνο δεν αρμόζουν στην ηλικία μου αλλά και στη ζωή που υποτίθεται, είχα πάρει απόφαση, να φτιάξω.
Δεν θέλει να είναι μαζί μου, πολύ πιθανόν με βλέπει σαν παιχνίδι (?), όπως έβλεπα αυτά τα χρόνια τους άνδρες.. Και εγώ απλά κάθομαι και κοιτάω. Δεν θέλω και δεν μπορώ να διεκδικήσω κάτι που δεν ξέρω αν θέλω πραγματικά να γίνει δικό μου, και είμαι θεατής στην ίδια μου τη ζωή, ψιλό πασπαλισμενη με λίγη μιζέρια για να λέμε ότι κάτι γίνεται.
Δεν μπορώ να πάω παρακάτω και να το πάρω απόφαση ότι αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει για μένα.
Νομίζω ότι φταίει ο φόβος.. Όχι της μοναξιάς, γιατί στην ουσία μόνη μου είμαι, αλλά του αγνώστου. Το τι θα συναντήσω πάρα πέρα.Το ότι κάποια στιγμή θα βρω έναν άνθρωπο σωστό και θα πρέπει να ανοιχτώ, "να αγαπήσω ", να γίνω ένα με τον άλλον και πάλι να χάσω τον εαυτό μου. Και αυτό με τρομοκρατεί.... Ο τύπος με κρατάει στην "ασφάλεια" του θεατή χωρίς πολλά πολλά, χωρίς να χρειάζεται να δώσω κάτι ή να αλλάξω τον εαυτό μου...
Και συνεχίζω για όσο αντέξω... Right???
