Friends

Μου λείπουν τόσο πολύ οι φίλοι μου.. Τόσο πολύ. Γενικά, μου λείπει η παλιά μου ζωή, αλλά οι φίλοι μου; Άπειρα.. Έχω χαθεί από όλους. Δεν παίρνω τηλέφωνα, πολλές φορές δεν σηκώνω. Δεν πατάω "εκεί", δεν πηγαίνω σε αυτούς.. 'Εχω να τους δω δύο μήνες... Μπορεί και 3, από τη πρωτοχρονιά...

Λέω ότι δεν χρειάζομαι κανέναν, αλλά αυτούς, υπάρχουν στιγμές που τους θέλω εδώ. Θέλω έναν άνθρωπο να με καταλάβει, να μη κρίνει τα λεγόμενα, να μη με θέλει για το χιουμορ, το μυαλό μου, τη μαλακία μου. Απλά να μη χρειάζονται πολλά. Βαριέμαι να δίνω εξηγήσεις. Με αυτούς, δεν χρειάζονται πολλά.. Αλλά ακόμη και εδώ υπάρχουν εμπόδια...

Τι να πρωτοαλλάξω δεν ξέρω. Και φυσικά δεν αλλάζω τίποτα στη τελική, μη νιώσω διαφορετικά για λίγο.

Miss them:/

Προσευχή

"Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη,
όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς.
Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:
Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω,να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει,να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό,και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου,να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ.
Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι,να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω.
Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω.
Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη.Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη.Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου,από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω.Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον.Απλά και αληθινά.Απλά και ήσυχα.Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία".

(Μάρω Βαμβουνάκη)

Αλήθεια, αυτό ακριβώς. Το ξέρω ότι δεν θα το καταφέρω ποτέ αλλά...

Για μένα

Για μένα

Σ' είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ

Και ήσουνα σαν ζωγραφιά

Αυτές, που κάνουν τα παιδιά

Και μίλαγες μέσ' στο σκοτάδι

Μου 'πες μου έλειψες και μένα

Και ήτανε σαν μαχαιριά

Ρώτησες τάχα τι να έχουν

Τα μάτια μου κι είναι υγρά

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Δε θέλω να 'ρθεις, καλά είμαι εδώ

Δεν κλαίω για σένα και για κανένα

Κλαίω για μένα, που σ' αγαπώ

Το πρόσωπό σου δεν γελάει

Έχεις στο όνειρο χαθεί

Αυτή η αγάπη τυραννάει

Και ακόμα αντέχει, ακόμα ζει

Αργεί να ξημερώσει η μέρα

Και εμείς δεν είμαστε μαζί

Αυτή η αγάπη να θυμάσαι

Μόνο στα όνειρα θα ζει

Δεν κλαίω για σένα.. Σταμάτησα. Βαρέθηκα. Κάπου υπάρχει ένα όριο..

Πλέον κλαίω για μένα. Που με αφήνω να μου το κάνω αυτό. Που σ' αγαπάω τόσο πολύ, που δεν μπορώ να βρω τον εγωισμό μου. Τον έχασα στην πορεία. Δεν ξέρω πως.
Πότε δεν έδειχνα σημάδια ανιδιοτέλειας, με σπάνιες εξαιρέσεις. Ποια εξαίρεση είσαι εσύ λοιπόν.

Αυτή η αγάπη τυραννάει.. Δεν φαντάζεσαι πόσο τυραννάει.. Αλλά αντέχει. Κάτι μας ενώνει, το οποίο δεν μπορώ να βρω. Ούτε μαγικό ούτε φαντασμαγορικό είναι. Αλλά κάτι υπάρχει, που με κρατάει δίπλα σου, βράχο σου.

Πόσα τραγούδια, πόσες σκέψεις...

Κι απλά αφήνομαι, για να μην σκέφτομαι τα τραγούδια και σένα.

Ψυχή της καρδιάς μου....