Σκέψεις δίχως νόημα.. Δίχως λογική... Για να μπορώ να σε θυμάμαι τις νύχτες...
Το ήξερα ότι ήταν λάθος ακόμη και αυτή η συνάντηση που ξεπερνούσε κάθε όριο γελοιότητας. Εγώ όμως φταίω [δεν θα μετανιώσω όμως], το ξέρω.. Μα ο πειρασμός είναι τόσο γλυκός, είχα να σε δω ένα μήνα και μου φάνηκε ένας αιώνας [όχι γιατί στην ζωή μου δεν υπήρχες εσύ αλλά επειδή στην δική μου ζωή δεν υπήρχα εγώ] και ξανά ήρθες τόσο αλλαγμένος αλλά και τόσο ίδιος.. Όπως παλιά μαζί μου… Κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, λέγαμε τις ίδιες χαζομάρες, πήγαμε στην θάλασσα [φθινόπωρο πλέον, αχ αυτή η θάλασσα πως μου θυμίζει την συμπεριφορά των ανδρών και κυρίως την δική σου, την μια φουρτούνα και την άλλη ξαστεριά] και ήμασταν οι δύο μας [ήρθαν στην συνέχεια κάτι παρακμιακοί ψαράδες]. Καθόμασταν αγκαλιά και με κοιτούσες στα μάτια.. Ένιωσα για μια στιγμή ότι ήθελες πραγματικά να είσαι εκείνη την στιγμή μαζί μου, αγκαλιά, η πιο όμορφη αγκαλιά που έχω κάνει και μου έχουν κάνει.. Δεν υπήρχε τίποτα το ερωτικό μα η ατμόσφαιρα ήταν ήδη κάπως..
Φύγαμε.. Πήγαμε σε ένα φιλικό σπίτι και φαινόταν ότι ήξερες τι θα γίνει μετά.. Καθόμασταν πάλι αγκαλίτσα κ μου χάιδευες το πρόσωπο και με κοιτούσες.. [ Αυτά θα έχω να κρατήσω από εσένα, αυτές τις στιγμές..] Βλέπαμε τηλεόραση, κλείσαμε την τηλεόραση. Φτάνει.. Ήμασταν απλά αστείοι. Τι ακριβώς κάναμε… Οι φίλοι δεν τα κάνουν αυτά.. Συνεχίσαμε να κοιτιόμαστε για αρκετοί ώρα… Και στον τέλος ενέδωσα στον πειρασμό, αχ πόσο μου έλειψες, πόσο μου έλειψαν τα χάιδια σου, τα μάτια σου, τα χέρια σου, το γέλιο σου.. Αχ πόσο θα ήθελα [και] με εσένα να ήταν όλα διαφορετικά…
Και φύγαμε… Και τελειώσαμε πάλι όπως αρχίσαμε… Με ένα φιλί [της προδοσίας θα έλεγα].
Ένιωσα πάλι τόσο κενή. Αυτό το συναίσθημα πάλι σφηνωμένο στην ψυχή μου.. Όσο ωραία και να περάσαμε, διαφορετικά από τις άλλες ως ένα βαθμό, συνεχίζω να νιώθω ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ κενό…
Κ ε ν ό
[Κι εσύ που με μισείς, εσύ που παίζεις μαζί μου , μπροστά σου θα είμαι καλέ μου και θα σε σκοτώσω ή θα πεθάνω… Μην ξεχνιόμαστε..]
24 Σεπτεμβρίου 2008, 4:35:09 μμ
Πες μου μια φορά που ένιωσες κοντά μου;
Πες μου μια φορά που πόνεσες για μένα, αληθινά, επειδή με αγαπάς;
Πες μου μια φορά που ήσουν δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουν;
Πες μου μια φορά που δεν ήμουν ΕΓΩ δίπλα σου όταν εσύ με χρειαζόσουν;
Πες μου μια φορά που μετάνιωσες για ότι μου έχεις κάνει;
Πες μου μια φορά που σκέφτηκες εμένα αντί για τον εαυτό σου;
Πες μου μια φορά που έβαλες στην άκρη τον εγωισμό σου;
Πες μου μια φορά που έβαλες τα δικά ΣΟΥ θέλω κάτω από την δική ΜΟΥ ζωή μου;
Πες μου μια φορά που σκέφτηκες ότι υπάρχει ένας άνθρωπος σε αυτόν τον γ@μημένο κόσμο που σε αγαπάει και αυτή είμαι ΕΓΩ;
Πες μου μια φορά ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…
Μια φόρα… Κι ας είναι η τελευταία…
Απλά πες μου…
[Θυμάσαι όταν μιλούσαμε ένα βράδυ στο τηλέφωνο… Μου είχες πει ότι πάντα ήσουν ΕΚΕΙ απλά εγώ έφευγα από εσένα και ερχόμουν.. Τι ηλίθια που ήμουν.. Εκείνο το βράδυ είχα πιστέψει πως όλα είχαν αλλάξει… Τι ψέμα…]
16 Σεπτεμβρίου 2008, 12:29:19 πμ
Ένα πλάκωμα σκέπασε την καρδιά σου. Διαβάζοντας τα παλιά.. Πάλι αναμνήσεις από το παρελθόν. Φαίνεται τόσο μακρινό και συνάμα τόσο κοντινό. Χάθηκαν οι στιγμές τις ανεμελιάς, οι μέρες της ανωριμότητας, [ όχι ότι τώρα έγινες ώριμη..], φεύγει η ζωή… Κι εσύ εδώ. Καθηλωμένη σε αυτή την πόλη, ένα μικρό κέντρο ηλιθίων, με τα ίδια πρόσωπα καθημερινά, που τα αγαπάς και τα μισείς συγχρόνως.
Μια πέτρα κάθισε στην καρδιά σου. [Εδώ και καιρό βρίσκεται εκεί αλλά κάτι τέτοιες στιγμές την νιώθεις πιο έντονη.. ] Στα πρόθυρα τις κατάθλιψης και με μια έγνοια στο νου για την δύσκολη χρόνια που έρχεται και το μόνιμο ταμπελάκι « ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΝ ΟΨΗ»..
Μακάρι να μην υπήρχες και να μην με απασχολούσες.. Μακάρι να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ… [Ξεφυσάς..]
Μια καρδιά κομμάτια..
Μια ζωή δίχως νόημα…
Ένα πλάκωμα…
Ένα μυαλό άδειο..
Ένα μαρτύριο δίχως τέλος..
Ένα κορμί χωρίς σκοπό…
Ένα τσιγάρο μισοσβησμένο…
Ένα τηλεφώνημα χωρίς απάντηση…
Ένα «ναι» σου που λατρεύω…
Ένα τραγούδι που είναι στο repeat…
Ένα σ’αγαπαώ σου που θα ήθελα τόσο πολύ να ακούσω από τα χείλη σου.
Ένα συγγνώμη που μου χρωστάς..
Μια εκδίκηση που σου χρωστάω.
Μια ζωή [10 μήνες] χαμένοι άδικα…
Έρχεται το γαμημένο το τέλος.. Πλησιάζει…
Φεύγεις, ξανά έρχεσαι… Μην μου βάζεις δύσκολα.. Δεν μπορώ να σε καταλάβω..
[àηλίθια βλέπεις, έτσι δεν με έλεγες {ή απλά πολύ έξυπνη;;;}] Μην έρχεσαι δεν χρειάζεται είμαι καλά μακριά σου. [ Είμαι;;;]
Όσο δεν έρχεσαι θα πιστεύω ότι με αγαπάς… Μακριά μου αλλά με αγαπάς…
[Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα γίνεις δικός μου. Γιατί ξέρω ότι η καρδιά σου ανήκει αλλού. Μου λείπεις κι ας είμαι εγώ αυτή που σου έλεγα να μείνεις μακριά μου.. Τουλάχιστον τώρα μου απέδειξες ότι με αγαπάς..]
Αυτό ακριβώς με ενώνει μαζί σου.. Ότι δεν κατάφερα να σε κάνω αυτό που ήθελα..
[ΔΙΚΟ ΜΟΥ.]
Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008, 11:53:55 μμ
Μόνο μαζί σου...
Με ξέχασες... Σ' αγαπάω κρυφά [ΑΚΟΜΑ]
Κοίτα με για μια φορά...
Έπεσα;;;
Δεν ΜΠΟΡΩ να ξεχάσω...
Και έφυγα μακριά για να μην ακούω τις φωνές μας. Για να μην ακούω την φωνή σου που σφάδαζε από πόνο. Ενώ ήμουν εκεί και σε παρακαλούσα, ζητώντας συγγνώμη, εγώ είχα φύγει. Για να μην ακούω, να μην βλέπω να μην νιώθω. Για να μισήσω [ ότι αγάπησες], για να γίνω το θύμα [ το θύμα του εαυτού μου…], θύμα των πράξεων μου. Σε πρόδωσα και έπρεπε να το πληρώσω. Το έκανα. «Ξεπλήρωσα το χρέος μου από σένα». Εσύ?
Τρίτη, 15 Ιουλίου 2008, 1:00:36 μμ
Πώς ήσουνα εχθρός μου,δεν το ξερες
οι λέξεις σου το είπαν.Σ' εκείνες πούλησε ο έρωτας το σεισμό του
κι ήρθε στην επιφάνεια οτι δε μ' αγαπούσες...''Κική Δημουλά''
Σπάζομαι που δεν μου μιλάς. Μια εξήγηση θέλω για να κλείσει ο κύκλος μου. Ο κύκλος μας. Αυτό το ΤΙΠΟΤΑ που είχαμε. Μια γαμημένη εξήγηση γιατί όλα αυτά. Κι ας είναι μια ακόμα δοκιμασία αυτό το γιατί. Κι ας με βασανίσει κι άλλο κι ας με κάψει ξανά. Δεν με νοιάζει όσο πόνο κι αν μου προκαλέσει, αλλά την θέλω την εξήγηση. Περιμένω.
Τρελαίνομαι που δεν μου την δίνεις. Θέλω να πεις γιατί όλο αυτό το θέατρο; Γιατί αυτή η κοροϊδία; Τόσος πόνος για το τίποτα; Τίποτα δεν ένιωσες για μένα; Τίποτα δεν ήμουν τόσους μήνες για σένα; Τόσο μαλάκας; Πως μπόρεσες να πατήσεις τα αισθήματα μου τόσο εύκολα; Πως μπόρεσες να τα προδώσεις όλα; Για πιο λόγο; Και όταν σου έλεγα ότι είμαι ένα παιχνίδι για σένα γιατί μου έλεγες ότι κάνω λάθος; Γιατί; Γιατί τόσος πόνος;
Δεν σηκώνεις το τηλέφωνο, δεν μου μιλάς. Τι ΦΟΒΑΣΑΙ; Να με αντιμετωπίσεις; [ΞΑΝΑ] Εσύ; Μα τι λέω.. ΕΣΥ.. Εσύ ένα τίποτα με γνώμη είσαι… Ο μαλάκας ρε που με «σκότωσε» …
Μια εξήγηση και κλείσαμε…
Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008, 12:13:00 πμ
Επιτέλους έφτασε το τέλος μας. εύχομαι να είναι οριστικό αλλά ίσως μέσα μου ελπίζω ακόμη για κάτι.Mήπως κάτι αλλάξει.. Μήπως σου λείψω. Μήπως νιώσεις για μένα για μια στιγμή ότι με αγαπάς πραγματικά. Προσπαθώ να μην σε σκέφτομαι να μην πονάω να μην νιώθω. Κάποια στιγμή έπρεπε να το ξεπεράσω. Να καταλάβω ότι δεν με αγαπάς ότι δεν με αγάπησες ποτέ. Μια αλήθεια σου ήταν αρκετή.
Και πάλι θα ρωτήσω εγώ γιατί τόσο ψέμα ψυχή μου? Γιατί? Γιατί μου είπες ότι με αγαπάς? Ότι πόνεσες για μένα? Τόσα ψέματα.
Kαι τώρα που όλα τελείωσαν σε πιο σώμα θα βρω να ξεχαστώ? Ποιο πρόσωπο θα βρω για να σε σβήσω? Ποιος θα κλείσει τις πληγές που άνοιξες εσύ? Πάλι θα ξοδευτώ. Πάλι θα καώ ξανά και ξανά. Για σένα ζωή μου για σένα.
Να είσαι καλά, πάντα αλλά μακριά μου. Πολύ μακριά μου.
Σ' αγαπάω
Σε εκείνη την θάλασσα είχα χαράξει τα όνειρα μου για σένα. Για μας. Σε εκείνη την αμμουδιά, σε σκεφτόμουν πάλι. Σε εκείνο το χώμα, που χάιδευε το κύμα είχα χαράξει τα ονόματα μας. Εκείνο το υπέροχο βράδυ είχα γράψει σ’ αγαπάω και δίπλα το δικό σου όνομα. Το φεγγάρι φώτιζε τα όνειρα μου. Μα ξέχασα, φρόντισες εσύ να τα σκοτώσεις. Τα όνειρα μου, εμένα, την καρδιά μου και όχι το νερό που το επόμενο πρωινό θα έσβηνε τα πάντα.
Χαράζοντας την άμμο χάραζα και εμένα. Βαθιές χάρακες.. Τις βλέπω ακόμη...Συγγνώμη που σου έδωσα τόση αξία. Δεν την άξιζες...
-Σε πόνεσα;
-Ναι.
Συγγνώμη ψυχή μου. Είναι το τελευταίο που ήθελα να κάνω. Πονάω και εγώ ξανά, τώρα που το μαθαίνω. Γιατί όλα να πήγαν στραβά με εμάς τους δύο; Γιατί να σ’ αγαπάω τόσο πολύ και αυτό να τα κάνει όλα πιο δύσκολα. Πονάω ζωή μου πονάω.
Με τρελαίνει που ακόμα και τώρα πιστεύεις ότι δεν σ’ αγαπάω. It’s fucking crazy OMG.
Πως γίνεται να έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο; 2 άνθρωποι που αγαπήθηκαν πως γίνεται να σκοτώνονται με αυτόν τον τρόπο;
Είσαι μακριά μου, τόσα χιλιόμετρα μα κάτι τέτοιες στιγμές σε νιώθω δίπλα μου, μπροστά μου. Σου μιλάω γιατί δεν με ακούς? Σου φωνάζω ότι σε αγαπάω γιατί δεν το ακούς? Γιατί φεύγεις? Δεν με ακούς? Ματώθηκα ξανά. Τα αγκάθια του έρωτα πάλι... Φύγε μακριά καλέ μου, θα σε καταστρέψω γιατί δεν θα σε έχω. Μα θα καταστραφώ και εγώ μα δεν με νοιάζει. Σε αυτό το παιχνίδι που μπήκαμε ένας θα νικήσει έτσι λοιπόν όλα επιτρέπονται. Φύγε μακριά. θα σε πονέσω.
(Μα με αγαπάς θα μου πεις.
Σ’ αγαπάω αλλά η αγάπη πονάει. Εσύ μου το έμαθες. Το ξέχασες...
Ας γυρίσουμε λίγο στην πραγματικότητα. Εσύ ΔΕΝ με αγαπάς. Μου λες πάλι ψέματα όπως πάντα, με κοροϊδεύεις. Εκείνη αγαπάς, αγαπούσες, θα αγαπάς..
ΦΥΓΕ..
01:58
13/08/08
G.S
Γιατί τόσο ψέμα? Κουράστηκα. Όπου κι αν με αγγίξεις πονάω. Πονάω από τα ψέματα σου. Σαν μαχαίρια με καρφώνουν. Πονάω. Δεν αντέχω άλλο. Πάλι θα προσποιούμαι ότι είμαι καλά. Κανείς δεν θα ξανά μπει στην καρδία μου. Όλα θα στα έδινα k εσύ τίποτα. Γιατί? Τι σου έκανα και με πονάς τόσο πολύ? Θα σε σβήσω. Από παντού...Και κύριος από μέσα μου. Θα καώ στις φωτιές μου αλλά θα σε βγάλω από μέσα μου. Θα πονέσω και άλλο αν χρειαστεί αλλά θα σε διώξω από την ψυχή μου. Το ξέρω ότι δεν θα με βοηθήσεις αλλά θα προσπαθήσω μόνη μου. Μονή m ήμουν μόνη μου θα είμαι. Θα πεθάνω αλλά θα ξαναγεννηθώ. Έτσι δεν λένε? Πόσα πράγματα μου έμαθες όλα θα τα σβήσω, όλα. Δεν μου (ξανά) αφίσες τίποτα.. Γιατί, γιατί, γιατί? Πες μου γιατί?
Και αυτό το γιατί χτυπάει στον γαμημένο τοίχο του μυαλού μου και με βασανίζει κι άλλο, και με πονάει περισσότερο k με πεθαίνει...
Φτάνει, "τέλος"
Κουράστηκα [ξανά].. Απλά κουράστηκα να προσπαθώ να πληγώσω εσένα και εκείνον με τα λόγια μου ενώ εγώ μέσα μου χάνομαι. Κουράστηκα να είμαι εδώ χωρίς λόγο. Κουράστηκα να αγαπάω κάτι που δεν είναι δικό μου και δεν πρόκειται να γίνει ΠΟΤΕ. Κουράστηκα να σπαταλάω τον χρόνο μου στους λάθος ανθρώπους, τις λάθος στιγμές.. Μείνετε μακριά μου, μην γκρεμίζετε τα τείχη μου. Δεν μπορώ πλέον να τα κτίζω ξανά και ξανά. Φύγετε από μένα. Πάτε αλλού. Κάντε ότι θέλετε αρκεί να μην ξέρω να μην ακούω για αυτά. Θα είναι σαν να μην υπάρχουν για μένα. Έτσι θα κάνω και με τις ίδιες σας τις υπάρξεις. Δεν υπάρχετε και δεν υπήρξατε ποτέ.
Όσο μ’ αγάπησες, τόσο σε πρόδωσα.
Όσο με πρόδωσες, σε είχα αγαπήσει.
Όσο μ’ άφηνες, τόσο σε άφηνα..
Όσο με μίσησες, με έχω μισήσει …
Για σένα που νόμιζα ότι σε αγαπούσα πιο πολύ και από τον ίδιο μου τον εαυτό..
Συνήθως ψάχνουμε μέσα στη σύντομη ζωή μας πράγματα που την κάνουν πιο όμορφη. Είναι θεϊκό όμως να βρίσκεις κάτι που να της δίνει νόημα. Ίσως μια λάμψη από δύο όμορφα μάτια που δεν γνωρίζεις, αλλά σε κάνουν να πιστεύεις πως σε αυτά υπάρχει όλη η ευτυχία του κόσμου. Μια αγκαλιά, ένα φιλί είναι αρκετά για να πεις πως αξίζει να έχεις 1000 ζωές να ζεις αυτό το όνειρο συνέχεια. Σ’ ευχαριστώ που με κάνεις να το ζω. [Μην το ξεχνάς]
Εγώ σε ευχαριστώ που με έκανες για μια στιγμή να πιστέψω πως η ζωή μου άλλαξε.
Είμαι σίγουρη πως τώρα διαβάζοντας κάτι τέτοιο θα γελάς αλλά θα ήθελα να είμαι από μέρια όταν θα γίνει πράξη αυτό… Δεν θέλω να σε πληγώσω, ούτε να στενοχωρήσω, ούτε τίποτα. Απλά κουράστηκα.. Αυτή την φορά προσπάθησε και εσύ σε αυτό το παιχνίδι, μην με αφήσεις πάλι μόνη μου.. Γιατί ξέρεις πως κάνω λάθη που πονάνε και τους δυο.. Μπορείς;;;
"Πόση κούρασή, μου άφησες στο κορμί μου... Πόση θλίψη, μου άφησες στα μάτια μου... Πόση οργή στο πρόσωπό μου... Ματώθηκα... Και μου είχαν πει να αντέξω... Έκλαψα... Και μου είχαν πει να αντέξω... Μου άφησες όμως δρόμο ατέλειωτο και πρέπει να περπατήσω... Μην με κουράσεις άλλο... Σε παρακαλώ... Ο χρόνος βάρυνε την καρδιά μου και είμαι ακόμα στην αρχή!"
