Το ήξερα ότι ήταν λάθος ακόμη και αυτή η συνάντηση που ξεπερνούσε κάθε όριο γελοιότητας. Εγώ όμως φταίω [δεν θα μετανιώσω όμως], το ξέρω.. Μα ο πειρασμός είναι τόσο γλυκός, είχα να σε δω ένα μήνα και μου φάνηκε ένας αιώνας [όχι γιατί στην ζωή μου δεν υπήρχες εσύ αλλά επειδή στην δική μου ζωή δεν υπήρχα εγώ] και ξανά ήρθες τόσο αλλαγμένος αλλά και τόσο ίδιος.. Όπως παλιά μαζί μου… Κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, λέγαμε τις ίδιες χαζομάρες, πήγαμε στην θάλασσα [φθινόπωρο πλέον, αχ αυτή η θάλασσα πως μου θυμίζει την συμπεριφορά των ανδρών και κυρίως την δική σου, την μια φουρτούνα και την άλλη ξαστεριά] και ήμασταν οι δύο μας [ήρθαν στην συνέχεια κάτι παρακμιακοί ψαράδες]. Καθόμασταν αγκαλιά και με κοιτούσες στα μάτια.. Ένιωσα για μια στιγμή ότι ήθελες πραγματικά να είσαι εκείνη την στιγμή μαζί μου, αγκαλιά, η πιο όμορφη αγκαλιά που έχω κάνει και μου έχουν κάνει.. Δεν υπήρχε τίποτα το ερωτικό μα η ατμόσφαιρα ήταν ήδη κάπως..
Φύγαμε.. Πήγαμε σε ένα φιλικό σπίτι και φαινόταν ότι ήξερες τι θα γίνει μετά.. Καθόμασταν πάλι αγκαλίτσα κ μου χάιδευες το πρόσωπο και με κοιτούσες.. [ Αυτά θα έχω να κρατήσω από εσένα, αυτές τις στιγμές..] Βλέπαμε τηλεόραση, κλείσαμε την τηλεόραση. Φτάνει.. Ήμασταν απλά αστείοι. Τι ακριβώς κάναμε… Οι φίλοι δεν τα κάνουν αυτά.. Συνεχίσαμε να κοιτιόμαστε για αρκετοί ώρα… Και στον τέλος ενέδωσα στον πειρασμό, αχ πόσο μου έλειψες, πόσο μου έλειψαν τα χάιδια σου, τα μάτια σου, τα χέρια σου, το γέλιο σου.. Αχ πόσο θα ήθελα [και] με εσένα να ήταν όλα διαφορετικά…
Και φύγαμε… Και τελειώσαμε πάλι όπως αρχίσαμε… Με ένα φιλί [της προδοσίας θα έλεγα].
Ένιωσα πάλι τόσο κενή. Αυτό το συναίσθημα πάλι σφηνωμένο στην ψυχή μου.. Όσο ωραία και να περάσαμε, διαφορετικά από τις άλλες ως ένα βαθμό, συνεχίζω να νιώθω ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ κενό…
Κ ε ν ό
[Κι εσύ που με μισείς, εσύ που παίζεις μαζί μου , μπροστά σου θα είμαι καλέ μου και θα σε σκοτώσω ή θα πεθάνω… Μην ξεχνιόμαστε..]
24 Σεπτεμβρίου 2008, 4:35:09 μμ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου