Σε εκείνη την θάλασσα είχα χαράξει τα όνειρα μου για σένα. Για μας. Σε εκείνη την αμμουδιά, σε σκεφτόμουν πάλι. Σε εκείνο το χώμα, που χάιδευε το κύμα είχα χαράξει τα ονόματα μας. Εκείνο το υπέροχο βράδυ είχα γράψει σ’ αγαπάω και δίπλα το δικό σου όνομα. Το φεγγάρι φώτιζε τα όνειρα μου. Μα ξέχασα, φρόντισες εσύ να τα σκοτώσεις. Τα όνειρα μου, εμένα, την καρδιά μου και όχι το νερό που το επόμενο πρωινό θα έσβηνε τα πάντα.
Χαράζοντας την άμμο χάραζα και εμένα. Βαθιές χάρακες.. Τις βλέπω ακόμη...Συγγνώμη που σου έδωσα τόση αξία. Δεν την άξιζες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου