Γιατί τόσο ψέμα? Κουράστηκα. Όπου κι αν με αγγίξεις πονάω. Πονάω από τα ψέματα σου. Σαν μαχαίρια με καρφώνουν. Πονάω. Δεν αντέχω άλλο. Πάλι θα προσποιούμαι ότι είμαι καλά. Κανείς δεν θα ξανά μπει στην καρδία μου. Όλα θα στα έδινα k εσύ τίποτα. Γιατί? Τι σου έκανα και με πονάς τόσο πολύ? Θα σε σβήσω. Από παντού...Και κύριος από μέσα μου. Θα καώ στις φωτιές μου αλλά θα σε βγάλω από μέσα μου. Θα πονέσω και άλλο αν χρειαστεί αλλά θα σε διώξω από την ψυχή μου. Το ξέρω ότι δεν θα με βοηθήσεις αλλά θα προσπαθήσω μόνη μου. Μονή m ήμουν μόνη μου θα είμαι. Θα πεθάνω αλλά θα ξαναγεννηθώ. Έτσι δεν λένε? Πόσα πράγματα μου έμαθες όλα θα τα σβήσω, όλα. Δεν μου (ξανά) αφίσες τίποτα.. Γιατί, γιατί, γιατί? Πες μου γιατί?
Και αυτό το γιατί χτυπάει στον γαμημένο τοίχο του μυαλού μου και με βασανίζει κι άλλο, και με πονάει περισσότερο k με πεθαίνει...
Φτάνει, "τέλος"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου