Aυτός ο πόνος καίει..
Μα εσύ με διέγραφες και εγώ χανόμουν σε συγνώμες και σ'αγαπώ. Μα εσύ με διέγραφες με κάθε σου λέξη, και με σκότωνες, Μα δεν με αφίσες. Συνέχισες. Με διέγραφες. Με μίσησες. Μα δεν με ξέχασες, το ξέρω.Μου φαίνονται τόσο άδειες οι λέξεις μα τι να πω πλέον που όλα τελειωσαν.Έφευγες για να ξεφύγεις και έφευγα για να ξεχάσω. Μα δεν ξεφεύγεις. Μα δεν ξέχασα.
Πάντα εκεί κολλημένοι σε ένα παρελθόν δίχως μέλλον..
Σε ένα δρόμο δίχως φώτα. Και σκοτάδι. Παντού σκοτάδι. Μισώ το σκοτάδι μας. Να ψάχνω εγώ για λίγο φως για να βρω την άκρη. Να ψάχνεις εσύ για λίγο φως να βρείς το μαχαίρι και να με πληγώσεις.
Τόσο διαφορετικοί μα τόσο ίδιοι. Εγώ το φως δεν το βρήκα μα ακόμα ψάχνω στο σκοτάδι. Εσύ βρήκες το μαχαίρι και ακόμα με πληγώνεις. Ακόμη και με την απουσία σου..
Το κενό μεγαλώνει συνεχεια και φτάνει στο τέλος. Μα δεν λέει το γαμημένο να έρθει..
ΠΟΣΟ ΑΚΌΜΑ ΠΙΑ?
(Και κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπεις... ΠΟΛΥ ρε γαμώτο...)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου