Xeimwnes

Να είσαι δίπλα μου, θέλω να μου δίνεις κουράγιο.
Γιατί δεν τους αντέχω μόνη μου τους χειμώνες.

Και ξέρεις γιατί δεν τους αντέχω;
Γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο με ανάγκάσες να ζω με αυτούς...
Είναι τόσο κρύοι... Μοναχικοί..

Και τους χόρτασα τους χειμώνες...
Ενα μιση χρόνο μες την παγωνιά..

Τώρα πλησιάζει καλοκαίρι λες να δω επιτέλους το φως;
Λες επιτέλους να δω το φως των ματιών σου;
Σαν χρόνια να το περίμενα.. Να το δω κι ας πεθάνω δεν λένε;
Μα εγώ θα ζήσω μετά από αυτό, για μένα.


Βαρέθηκα τους χειμώνες σου....
Με κούρασε η βροχή σου...
Με τέλειωσε η σιωπή σου...



Κική Δημουλά

Ο ταχυδρόμος σέρνοντας στα βήματά του, την ελπίδα μου,

μου'φερε και σήμερα ένα φάκελο με την σιωπή σου.

Τ'όνομά μου γραμμένο απ'έξω με λήθη.

Η διεύθυνσή μου ένας ανύπαρκτος δρόμος.

Ομως ο ταχυδρόμος

τον βρήκε αποσυρμένο στη μορφή μου,

κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου,

διαβάζοντας τα χέρια μου

που έπλαθαν κιόλας μιάν απάντηση.

Θα τον ανοίξω με την καρτερίαν μου,

και θα ξεσηκώσω με την μελαγχολίαν μου

τ' άγραφά σου.

Κι αύριο θα σου απαντήσω

στέλνοντας σου μια φωτογραφία μου.

Στο πέτο θα έχω σπασμένα τριφύλλια,

στο στήθος σκαμμένο

το μενταγιόν της συντριβής.

Και στ' αυτιά μου θα κρεμάσω - συλλογίσου-

την σιωπή σου!!!!