Gia na 8umamai

Μετά από όλα αυτά έρχεται η ερώτηση( που άπειρες φορές έχω κάνει στον ευατό μου, σε σένα, σε άλλους) .

Πως το ξεπερνάς όλο αυτό?
Ποιος είναι ο τρόπος που θα προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο τις ζωής σου?
Υπάρχει ειδική formula?

15 μέρες πριν τις πανελλήνιες και νιώθω ότι είμαι σε ένα ατέλειωτο σκοτάδι στο οποίο πολλές φορές έχω ψάξει για λίγο φως.

Πως γίνεται? Έτσι ξαφνικά να δηλητηριάζεις την ψυχή μου και να σβήνουν όλα... Ευτυχία,όνειρα, όλα. Έτσι ξαφνικά.. Γιατί?

Ναι ίσως όχι ξαφνικά. Άκουγα μήνες τώρα το καμπανάκι του κινδύνου. Όταν εγώ σου μιλούσα, σε παρακαλούσα, εξευτελιζόμουν για σένα έπρεπε να το καταλάβω, γιατί το μόνο σου αντάλλαγμα ήταν η σιωπή. Μια σιωπή τόσο εκκωφαντική που με έκανε να ανατριχιάζω στο άκουσμα της.


Πως γίνεται να ξεπεράσουμε το παρελθόν που τόσο μας πονάει?
Πως γίνεται να διαγράψουμε πρόσωπα και καταστάσεις που έχουμε αγαπήσει τόσο πολύ?

Κάθε φορα μου δείχνεις ότι είμαι για σένα ένα σκουπίδι.
Γιατί δεν μπορώ να το καταλάβω και να συνεχίσω στον επόμενο μαλακα?

Εκεί που λες πως όλα τα είπες και δεν έχεις τίποτα άλλο να προσθέσεις ξαφνικά ξεπετάγεται σαν φλόγα από το μυαλό το παρελθόν που όσο και αν έχω μιλήσει γίαυτό πάντα θα έχω κάτι να πω.. Γιατί πολύ απλά το παρελθόν μου, όσο κι αν ακούγεται ηλίθιο είσαι εσύ.

Ίσως αν και δυνατή να μην έχω την δύναμη να σε σβήσω.



Και θυμάμαι..Μόνο θυμάμαι... Μόνο αναμνήσεις έχω να θυμάμαι..