..

Η μέρα που έκανα αίτηση για ορκωμοσία, ήταν μια μέρα χαράς. Οι κόποι 4 ετών δικαιώθηκαν, η μάνα να κλαίει στο τηλέφωνο από περηφάνια και εγώ ... με ανάμεικτα συναισθήματα κυρίως γιατί δεν θα ζήσω άλλο σε αυτή την πόλη. Συνειδητοποιώ έπειτα, ότι τη μέρα που έκανα την αίτηση πριν από 2 ακριβώς χρόνια με είχες χωρίσει. Ήταν η τελευταία φορά που ανταλλάξαμε εγώ και εσύ μια κουβέντα, που άκουσα τη φωνή σου, που σε ένιωθα, που ήμασταν μαζί.
2 χρονιά μετά παίρνω πτυχίο και η ζωή παίρνει (υποτίθεται) το δρόμο της, όπως και η επαγγελματική μου καριέρα (το υποτίθεται εδώ κολλάει). Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πραγματοποιήσω τους στόχους μου (σε όλους τους τομείς) αυτά τα 2 χρόνια αν είχες παραμείνει στη ζωή μου. Η αηδία και η μιζέρια που έφερνες στη ζωή μου ήταν εμπόδιο για κάθε τι καλό που έχω κάνει.
Ορκίζομαι σου λέω και φεύγωωω. Προσπαθώ να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ αυτές τις 20 μέρες που έμειναν. Φεύγω....(το λέω μπας και το πιστέψω και εγώ.....)