So empty

Άδεια τοπία, χωρίς χρώματα, χωρίς ομορφιά, χωρίς ίχνος ζωής… Έτσι σε έκανε να νιώθεις.. Κάθεσαι και κοιτάς τα αμάξια να περνάν από την γέφυρα σε κοιτάν. Κενά πρόσωπα… Σκέφτεσαι τα πάντα, που είσαι τι κάνεις γιατί συνεχίζεις που πας… Μόνη όπως πάντα.. Πάντα μόνη.. Ένα ταξίδι μικρό μα συνάμα τόσο μακρύ μέσα στο μυαλό σου, στις αναμνήσεις σου.. Σου μιλάει θαρρείς και δεν αξίζεις τίποτα για αυτόν.. Σου έλεγε ότι σε αγαπάει, πως μπορεί να σε πληγώνει; Πως μπορεί να σου μιλάει έτσι; Δεν μπορείς κάθε φόρα να τα ανέχεσαι αλλά τι να κάνεις…
Άφησε με….



<<Κάποτε η ζωή μου χάρισε ένα λουλούδι. Ένα υπέροχο κόκκινο τριαντάφυλλο, γεμάτο φλόγα κι ομορφιά. Μου 'πε να το ποτίζω να 'ναι δροσερό, να το φροντίζω να μην σπάσει και πιο πολύ να το ζεσταίνω να μην το παγώσει ο χιονιάς.
Μου 'πε να το αγαπώ γιατί ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει. Εγώ όμως δεν του 'δωσα σημασία. Το άφησα χωρίς νερό και μαράθηκε. Έτσι ένα χειμωνιάτικο πρωϊ το είδα πεσμένο στο χώμα. Ήταν νεκρό...
Τότε μόνο κατάλαβα το λάθος μου, τότε αισθάνθηκα πόσο μόνη ήμουνα και έκλαψα! Τα καυτά μου δάκρυα δεν μπόρεσαν να του ξαναδώσουν ζωή. Γύρισα τα μάτια μου απελπισμένη στον βουρκωμένο ουρανό και παρακάλεσα μ' όλη τη δύναμη της καρδιάς μου, τη ζωή να του ξαναδώσει πνοή.
Κι εκείνη με λυπήθηκε. Το πήρε στα χέρια της και μ' ένα χαμόγελο μόνο το ζέστανε και του 'δωσε ξανά ζωή! Και ήταν τόσο όμορφο, τόσο ζωντανό. Και εγώ γελούσα, γελούσα ώσπου το γέλιο μου κόπηκε ξαφνικά. Μόλις τότε πρόσεξα ότι το χαιρόταν κάποια άλλη! >>



<< Σε ένα θέατρο, οι δυο μας, το κοινό από κάτω κρίνει...
τα λόγια δεν είναι δικά σου, σε κάνω να ξεχάσεις, να αφεθείς
μα το κοινό σε τραβά στη δίνη του... Οι λέξεις μου απλές, και συ αιωρίσαι στα συναισθήματα σου και στα "πρέπει"...
Ο ρόλος σου απλός, αλλά φοβάσαι, το δίλλημα μπροστά, και 'γω σου προσφέρω ό,τι μπορεί εσύ κάποτε να είχες αμυδρά ονειρευτεί...
"Σ' αγαπώ" μια φωνή φτερουγίζει όμως εσύ δεν ξέρεις... Πόσες πρόβες έκανα στο ατέλειωτο σκοτάδι... και τώρα μπροστά σου, προσπαθώ απελπισμένα αλλά οι κριτές μιλούν για σένα...
"Συγγνώμη, δε μπορώ... " Βυθισμένος στα θεμέλια του μέλλοντός σου... ξεχνάς τι είναι ζωή, έρωτας... Μα το μέλλον σου είναι να γίνεις θεατής σε ένα θέατρο που 8α κατακρίνεις τα παιδιά σου
Οι τελευταίες λέξεις του έργου δικές μου... "πεθαίνεις τώρα για να ζήσεις αργότερα..." Απλώνω τα χέρια να αποτραβιχτείς από τη δίνη που σε πνίγει... Όμως είναι ήδη αργά, η αυλαία πέφτει...>>


Έφυγες..
Θύμισε μου γιατί είμαι εγώ εδώ;;;