Είχες πει ότι θα είσαι δυνατή για πάντα.. Τώρα γιατί αφήνεις κάτι να σε τσακίσει να σε ρίξει κάτω και να μην μπορείς να σηκωθείς όπως τότε; Μείνε στο ύψος σου μην αφήσεις τα ηλιθία δάκρυα να τρέξουν από τα μάτια σου για την κάθε καφρίλα που κυκλοφορεί.. Είναι τόσο λίγα πλέον. Αυτό τα κάνει τόσο πολύτιμα.. Βγάλτα από μέσα σου την κατάλληλη στιγμή.. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή;;; Δεν νομίζω.. Δεν αξίζει καν να το σκέφτεσαι..
Κι όλος αυτός ο πόνος που νιώθεις που θα πάει; Όλη αυτή η θλίψη της καρδιάς σου, της ψυχής σου; Τι θα την κάνεις; Που θα την κρύψεις; Πως θα την βγάλεις για να ηρεμίσεις…;;
Πότε θα μάθεις τον τρόπο για να αποκρούεις τα χτυπήματα των άλλων χωρίς να πονάς; Πότε θα γίνεις δυνατή; Πραγματικά δυνατή για να πληγώνεις τους άλλους χωρίς να νιώθεις ποτέ τυψεις..
Τόσα πολλά ερωτήματα…. Και πάλι ένα ΓΙΑΤΙ.. γιατί όλα αυτά;
…
Κουράστηκες…
«Κάποτε μου πες λυπάμαι πρέπει να χωρίσουμε μα σ' αγαπώ. Σε άφησα να φύγεις μα πήρες μαζί σου τη καρδιά μου. Μια κρύα βραδιά με κοίταξες στα μάτια μου πες σ' αγαπώ, σε πίστεψα και γεμάτη χαρά σου αφέθηκα, όμως πρώτου χαρώ μου πες πρέπει να φύγω. Ξαναγύρισες και μου πες δε μπορώ μακριά σου, σε συνχώρεσα και ξεκινήσαμε απ' την αρχή. Ένα βράδυ μου λες καλύτερα να μείνουμε φίλοι, πόνεσα δάκρυσα μα δε γινόταν να σου χαλάσω το χατίρι. Όταν με αντίκρισες τυχαία στο δρόμο μου είπες δε μπορώ να σε ξεχάσω, έκλεισα τα μάτια και είπα ακόμη μια προσπάθεια, όταν, τα χείλη σου μου είπαν πάνω από όλα το συμφέρον. Μετά από ένα χρόνο έψαξες με βρήκες και μου πες σ' αγαπώ. Μα τώρα ήρθε η δική μου ώρα να μιλήσω "λυπάμαι, σ' αγαπώ, καλύτερα να μείνουμε φίλοι, μα πάνω από όλα το συμφέρον.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου